Blog

kırık 2

hiçbir şey yapmadan öylece oturuyorum..
günlerdir yaptığım tek şey bu. hiçbir şey yapmadan oturmak.. daha doğrusu,
uzanmak.. çift kişilikli bir yatakta, alçıdaki kolumla beraber uzanmış, bir
plan geliştirmeye çalışıyoruz. muhabbeti fena sayılmaz kolumun. sol kolumdan
bahsediyorum. kırık olan o. sağ kolumu ise, şu an, kalemi tutmakla
görevlendirdim. tırnaklarım uzadı, ama kesemiyorum onları. sakallarım da uzadı
ama tıraş olamıyorum. param olsaydı, olurdum. hatta param olsaydı, yemek bile
yerdim anasını satayım. iki gündür bir şey yemedim. yani, son paramın son
kuruşundan sonra demek istiyorum. ev telefonumu geçen hafta kestiler.
internetim, ondan bir ay önce kesilmişti zaten. cep telefonumun şarjı yok. a
söylemeyi unuttum, elektriklerimi on gün kadar önce kesmişlerdi. şu aralar
suyumu da kesmelerini bekliyorum. bugün yarın gelirler. neyse ki ev sahibim,
devlet kadar vicdansız değil, son dört aydır sabrediyor durumuma. bu noktaya
nasıl geldiğimi biliyor olsaydı, sabretmezdi belki. bilmiyorum. bir roman
yazıyorum şu an. başladım ve devam ediyorum. ama evde, romanı bitirmeme yetecek
kadar kâğıt ve kalem yok. olsun. yine de denemek lazım. intihar mektubundan
daha uzun süre oyalar hiç olmazsa beni. karnım o kadar açkı. ve canım
sıkılıyor. ve param yok. ve hiç arkadaşım kalmadı. yani nerdeyse, hiç.. iş aramıyorum
çünkü sol kolum alçıda. hastaneye gitmiyorum, çünkü zaten kolumu ikinci kez
kendi isteğimle kırdığımda, amacım rapor almaktı. beni işten attıkları için,
hastaneye gitmeme de gerek kalmadı. zamanı gelince, kendim çıkartırım alçıyı.
ama o güne kadar hayatta kalacak mıyım bilmiyorum. işleri bu derece
kötüleştirenin ben olduğumu söyleyebilirdiniz, size hikâyemi anlatsaydım. ama
yapmayacağım. daha doğrusu, yapamam. benden yazar olmaz ve bu romanı da
tamamlayamam. hatta şu an can çekişmeye başladı bile, roman. hatta ne var
biliyor musunuz, evet sol kolum alçıda ama ikinci kez kırılmış değil, ilk kez
kırıldı ve hâlâ raporluyum. az önce yemek yedim ve şu an bir bilgisayarda
yazıyorum bunları. ailemle yaşıyorum. ve 3 hafta sonra alçı çıkacak. ama o
lanet yere geri dönmek istemiyorum. tekrar çalışmak istemiyorum. yazmam karşılığında
ayda beş yüz lira verecek bir kaynağım olsaydı, durmadan yazabilirdim. şu anda
da onu deniyorum ama olmuyor. bir sürü sorun, ensemde, nefes almama fırsat
vermemek için sürekli soluk boruma dolanıyorlar. birini atıyorsun, başka bir
tanesini başlıyor ve bu bir bahane değil herhangi bir şey için. yani olmamalı.
fırsat eşitliği var sonuçta. öyle deniyor. öyle kabul ediyoruz. çalışan kazanır.
ama ben çalışmak istemiyorum. hiçbir şekilde hem de. yazmak da buna dâhil. para
için yapabileceğim hiçbir şey yok dünya üzerinde. ve size en başta, hiç para
olmadığını söylemiştim ya. bak bu doğru işte. gerçekten. ailemde de yok. ama
neyse ki bakkal, giriş kurgusundaki ev sahibi gibi bekleyebilen biri.
yazdırıyorum. yazar değilim. yazdıranım. en sevdiğim yazar, bakkalım. üzerine
tanımam. ve dahası, hayatı boyunca, yazdıkları okunmaya değer bulunmayacak bir
adamın sızlanmaları ile canınızı sıktığımın farkındayım. kısa keselim o halde..
aridoverci. böyle mi okunuyordu? nasıl yazıldığını zaten bilmiyorum..

16.nisan.2004

kırık1: http://unthatow.blogspot.com/2014/03/krk.html

girdo / from !Y6 distro of zemt galaxy’Zz

16 Nisan 2014
kırık 1

her şeyi kaybettiğini düşünmeye başlarsın.. bu, zamanla olur. ilk
sevgilinden ayrıldığında ya da ilk işini kaybettiğinde değil.. ya da istediğin
bölümü kazanamadığında.. hayır! bunlarla bir ilgisi yok, kaybediyor olduğunun
bilincine varışının.. umut, daima varlığını sürdürmeye devam eder.. bir şeylerin
değişeceğinin, bir şeyleri değiştirebileceğinin; yola, farklı bir rotayla da
olsa, devam edebileceğinin yanılsamasına kapı açan o saf ışık demetleri, odana girecek
bir delik bulur daima, zihninde ki kör karanlığa.. bu olmazsa diğeri olur, ya
da beş yıl sonra belki, dedirten o, aptal algı.. algı bozukluğu falan değil,
burada bir bozukluk göremiyorum ben.. eğer, referans çizgimizi, normal olana
göre alacaksak, ve normali, çoğunluk ya da tıp, bilim, din, tarih, toplumsal
normlar, duygusal algoritmalar veya aile bağları belirliyorsa.. burada bir
sorun yok.. her zaman, her koşulda, yapmak isteyip başaramadığın herhangi bir
şey için, olumsuzluğu olumlayan bir bahane ya da yeniden denemek için bir neden
bulabilirsin.. hatta, her hâlükârda, başka bir yol olduğunu söylerler sana..
nefes alıp verdiğini ve buna devam etmen gerektiğini ispatlamak için o kadar
çok masal anlatırlar ki, tırlatmanın eşiğinde kurduğun cümleler, anlamını
yitirir.. sessiz kalma hakkını kullanabilirsin pek tabii, ama hareket etmeme
hakkını asla..

çalışmak zorundasındır ve çalışmak istemediğini söylediğinde, kimse
istemiyor ki denir, ama buna mecbur olduğuna inananların hakimiyetinde, -hatta
karşı durduğun her şeyin yanlış olduğuna inananların hakimiyetinde- onlara ayak
uydurmaya mecbur bırakılırsın.. insan toplumu, bir mecburiyetler ordusudur. bir
arada yaşamı sürdürmek için yapmak zorunda olduğumuz mecburiyetler bütünü.. ve
bu bütünler, tarih boyunca artarak devam edip, modernizmle beraber güçlü bir
yalana işlenmiştir; yardımlaşma ve iş bölümü.. ve şu an ben, bu iş bölümünün,
elektronik sayaçların dış plastik aksamını üretme görevini üstlenen plastik
enjeksiyon mecburiyetine, iş olarak bakmadığımda, normalin dışına çıkıyorum..
biraz daha dışına çıkarsam, bu normalinizin, sadece düşünsel bazda değil,
yaşamsal bazda da dışına çıkarsam, yaşayabileceğim bir orman aramam gerekiyor..

her şeyi kaybettiğini düşünmeye başlarsın ve bu zamanla olur. olan
şey, yani kaybedilen, normallik algısıdır.. insan toplumunun algısal
safsatasıdır diyelim.. çünkü, sol kolum kırıldığı için mutluyum, çünkü bir ay
işe gitmicem. bir ay evden çıkmamı gerektiren pek bir şey de olmayacak.. kolum
kırıldığı için mutluyum.. hatta sol ayağımı kaybedip iş görememezlik raporu
alsaydım mutluluktan ölecektim.. ama ne
var biliyor musunuz? asıl, benim gibi, tamamen, her türlü normallik algınızı
kaybeden bi kaç tiple ormanda olsaydım, eh, o zaman işte, mutluluktan doğacaktım..
ama dediğim gibi, bu, zamanla olur..

tek kolla ancak bu kadar..

26.mart.2014

kırık 2: http://unthatow.blogspot.com/2004/04/krk.html

girdo / from !Y6 distro of zemt galaxy’Zz

26 Mart 2014
caz (karışık)

Caz (karışık)

havaya can sıkıntısı hakimdi. oturuyorduk. evde. karşılıklı iki kanepe. müzik yok, ses yok, diyalog, görüntü, göz göze gelmek.. hiçbir şey.. bacak bacak üstüne atmış, ve havada kalan ayağımı sallıyordum ben. o ise, tırnaklarını yemekle meşguldü. bacak bacak üstüne pozisyonundan, iki ayağı da yere basan pozisyonuna geçtim. var mı öyle bir şey, ya da durumu tarif edebildim mi bilmiyorum.. yeteneksiz bir yazarım zaten. sağ ayağımı, topuğumu yerden kesmeyecek kadar kaldırıp yere vurmaya başladım bu kez. bir ritim tutuyor sayılmazdım, ama müzikten anlamayan birine göre, gayet pek tabii öyle görülecektim ve bazılarımızın sigarayla arasında olan ölümsüz aşkına inanmayanlar için de elbette para kaybıydı, bu iş. hele ki sigarayı, bakkaldan içime hazır halde almaktansa, tütün ve kağıt alarak kendiniz içilebilir hale sokuyor iseniz, bu israfa zamanı da katabilirlerdi. o da öyle yaptı. o an.. tam elimi, tütün torbasına doğru uzattığım anda

“günde ne kadar zamanını alıyor dersin bu iş?”

“hangisi? sbi saat gidiş bi saat gelişi de sayarsak on” dedim, çalıştığım fabrikayı kast ettiğini sanarak.

“o değil yahu” dedi, eliyle sigara içiyor gibi bir işaret yaparak

“haa o mu” dedim, “bilmem, hiç düşünmedim bunu”

“düşünseydin iyi ederdin” dedi, “sürekli olarak hiçbir şeye yetişemediğini de hesaba katarsak”

“yetişemiyor olmaktan şikayet eder bir halimi gördün mü benim? ya senin ki? sen onu düşündün mü?” bir elimle tırnak yemekten bahsettiğimi tariflerken ekledim “can sıkıntısını geçici süre çözmenin farklı metotları var işte”

bir süre daha konuşmadan oturduk.. ben sigaramı içerken o, bu kez de, saçları ile oynamaya başladı. sarı ve uzundu. yeni boyatmıştı daha ve ben sevmemiştim. ve bunu o da biliyordu. ve sevgili olduğumuzdan bu yana, altıncı kez, tekrar, o aptal soruyu sordu: “ayrılalım mı?” ve ben, daha önce ki beş keresinde verdiğim cevabı değiştirdim, “olur”.

daha önceki beş keresinde, “sen bilirsin” demiştim, ama bu kez, “fark etmez” tınısında söylenen bir “olur” idi cevabım daha çok, geçmişte söylediğim “ben istemiyorum ama istediğin buysa sana engel olmayacağım” anlamını ve ses tonunu barındıran bir “sen bilirsin” değildi. şimdi sadece kısa ve net olarak, “olur” demiştim ve bu, “bana uyar” demenin kısa versiyonu gibiydi.

şaşırmadı. onu uzun zamandır şaşırtan bir şey yapmamıştım zaten. hoş bunun için uğraşıyor da sayılmazdım, ansızın eve elinde çiçekle gelmek gibi mesela, ya da telefona alo dediğinde, pat diye “aşkım” ile lafa başlamak gibi, o sırada herkesin içindeyken hatta, bir metro yolculuğundayken mesela.. ve o bunu istiyordu. sormuştu hatta, bir keresinde, onunla beraber metroda iken, bir ön sıradaki elemanın telefonda sevgilisi ile olan konuşmasına şahit olmuştuk ve kapılar açılıp da, trenden dışarı çıktığımız anda, bana “gördün mü” dedi, “adam ne kadar rahattı konuşurken”

“ben de rahatım” dedim, “her zaman hem de”

ve onu orada, istasyonda, sarılarak üstelik, öpmeye başladım ve bana karşı koyup, birkaç saniye direndikten sonra, onu, yani dudaklarını serbest bırakınca, “bunu ben istediğim için yaptın” dedi, “içinden geldiği için değil”

“istediğin şey bu muydu?” dedim, “istediğin şey buydu. karşılık vermediğin şey de öyle. bana eşlik etmediğin”

“ben öyle söylemesem öpmezdin”

“tamam elif” dedim, “sen haklısın, doğru.. ama ben sıkıldım bu saçmalıklardan”

işte o gün, ilk telaffuz edişi idi, ‘ayrılalım mı’yı. benim de ilk “sen bilirsin” deyişim. ve ardından, böyle söylediğim için, o, dudaklarıma yapışmış, bir öpüşme, üstelik uzun bir öpüşme faslı sonrası, “şaka yaptım” demişti, “manyak, bi de ben bilirmişim ya. hemen de alınıyorsun”

alınmıyordum oysa, gerçekten bugüne kadar alınıp kırıldığım pek bir şey olmamıştı yaşamım da, kırıldığım çok şey olmuştu evet ama alıngan değildim, zannediyorum.. belki de algından ve farkında değildim. Ama başkalarına göre fazlasıyla rahat bulunurdum, ve ona batan da, belki, bu rahatlığımdı, herhangi bir sorun karşısında ki, sorunu büyütmeyen tavrımı o lakaytlık olarak görüyordu. değildi. sorunlar daima vardı zaten. her zaman, herkesle, her zaman olabilecek, basit ya da derin sorunlar. ama ‘bakmazsan görmezsin’ adında bir ilke edinmiştim kendime yıllar önce, yaşamı kolaylaştıran bir yöntem. bu elbette, kalbime saplayacağı bir bıçağı elinde taşıyan bir heriften gözlerimi kaçıracağım anlamına gelmiyordu ama, beraber aynı evi, ve belki bir anlamda da, hayatı paylaştığım bir hatunun, en sevmediğim huyunu, değiştirmek için az da olsa bir çaba ve enerji harcayacağım anlamına da gelmiyordu. o saçlarını sürekli bir takım renklere boyuyordu ve bence siyah iyiydi, yani boyasız hali, ama bundan şikayet eder durumda değildim, ya da bazen, özellikle bir ortamda kıskandığı güzel bir hatun varken, bana daha çok sırnaşıp nerdeyse kucağımda oturur vaziyette takılmasına karşı duracağım.. yaptığı hiçbir hareketten rahatsız olmuyordum, bir noktada kıskançlığının evirildiği güvensizlik durumu hariç.. ve bu evirilmeye katkı sağlayan hiçbir hareketim de olmamıştı üstelik. sanırım olmamıştı. Bu yaşananların bir de onun ağzından yazılmasını çok isterdim..

ikinci seferinde.. yine bir ortamda kıskançlıkla sırnaşıp çalıştığı için, “bi dakka izin verir misin” demiştim, “sigara sarmam lazım”

o sırada evdeydik ve evde, onun burak adında bir arkadaşı, benim de zeynep ve turgut adında iki arkadaşım vardı. elif, sigara sarmama izin vermediği için, zeynep’e, “bi sigara sarsana ya” demiştim, ve bir hışımla kalkıp, mutfağa gitti ben böyle deyince. peşinden gitmedim tabii ki.. “tamam boş ver ben sararım” deyip, tütün torbama uzandım. döndüğünde elimde ki sigarayı görünce, bana, herkesin içinde, “bi gün evlenirsek, nikah şahitlerimiz, çakmakla sigara olsun mu” demişti, “biri bi masada diğeri diğer masa da oturur”

ben de hiç alınmadan, gayet sakin bir şekilde, “nikah memuru da kül tablası olacaksa uyar” demiştim, herkes gülmüştü, o da.. ama herkes gittikten sonra, yine “ayrılalım mı” dedi, ben de “sen bilirsin” dediğim için tekrar dudaklarıma yapışıp, onun öncesinde, “ben bilmem eşim bilir diyorsun yani” demişti, gülerek. bir anda ciddiyetten geyiğe nasıl dönebildiğini öğrenmek isterdim, yazarken çok işime yarayabilirdi..

aa evet tabii, ben hemen hemen her konuya, yazıma nasıl bir güç verebilir diye bakıyorum, hatta yazdıklarımı okumayan bir hatunla sevgili olmayı geç, katiyen aynı odada beş dakikadan fazla kalamam bile.. (!)

o hiç okumuyordu yazdıklarımı.. elif yani.. ve bu bana iyi geliyordu. gerçekten iyi. belki gizlice okuyor da olabilirdi ama, gündemimize bir parça bile, yazı ve yazmak ve edebiyat girmediği için aslında, onunla beraberdim. beni onunla beraber olmaya ikna eden nedenlerden biri de bu olmuştu. yazan bir insan için, bu eylem, hayatın bütününde yüzde birlik bir kısmın ötesini kapsıyorsa, tehlikeli olabilir. ne demek istediğimi daha sonra açıklarım. yani başka bir seferinde. başka bir yerde. başka bir zamanda.. dağıtmadan devam edecek olursam, üç dört ve beşinci seferlerinde de, benzer süreçler yaşandı. onları da anlatıp öyküyü gereksiz yere uzatmak istemiyorum.. sayfa başına para kazananların işi, o uzun ve gereksiz ve önemsiz detaylar.. bi de lars von trier yapıyor bunu, ama onun ki parayla ilgili değil, daha çok ben ve benim gibiler sıkılıp izlemesin diye.. ki bu konuda başarılı lars amca, izlemiyorum.

dediğim gibi, havaya can sıkıntısının hakim olduğu bir günde oturuyorduk ve vakit akşamüstünü çeyrek geçiyordu.. ortada hemen hemen hiçbir şey yokken, “ayrılalım mı” dediğinde elif, “olur” demiştim ve telefonum da o sırada çalmıştı ve meşgule atıp telefonu da ona doğru attım. fırlatmadım yahu, öyle değil, oturduğu koltuğun üzerine yani. Kimin aradığını o sormadan daha.

ayağa kalkıp yürürken, “nereye” diye sordu, “bakkala” dedim, “istediğin bir şey var mı?”

“yok”

“tamam, gelirim iki dakkaya”

“biz şimdi ayrıldık mı” dedi, gayet ciddi bir şekilde,

“evet” dedim çok net bir şekilde. odadan çıktım. holde bir iki dakika, mont ve ayakkabı için oyalanıp, ardından kapıyı yavaşça, tam kapanmayacak şekilde çekip çıktım

döndüğümde evde değildi. ilk biramı açıp, hiç ama hiç yapmadığım bir şeyi yaptım. televizyonu açmak. hiçbir kanalda bir dakikadan fazla kalmayacak şekilde, yaklaşık olarak iki saat takıldım öyle.. dört bira. Bol sigara. Zihin uyuşturmasına iyi gelir, her birinde çok az kalınıp atlanan tv.. ya da benzer bir görüntü akışı da olabilir duygu barındırmasına izin vermeyin yeter.. Uyuşturucu olarak, zihin uyuşması, kullanılan şeyin (uyuşturucu maddelerden değil, televizyon vb şeylerden bahsediyorum, insansız belgesel de olabilir, hayvan veya kimya fizik uzay belgeselleri. Ve televizyon karşısında çok uzun kalananları ağır bağımlı ve beyni yıkanmış olarak kalkabilir ekran başından, yatağa uyuyakalabilir, ben anlamsızca her kanalda bir dakika falan gezip turluyorum uyuşmak için, daha doğrusu hiçbir şey düşünmemek için.. yalnızken yapılır.

telefon çaldı sonra. tekrar. zeynep’ti arayan. daha önce de o aramıştı. meşgule attığım sırada.. bu kez açtım.

“alo”

“napıyorsun”

“hiç ya zeynep.. sen?”

“ya şey, şu elife almak istediğin şeyi buldum ben, fiyatı biraz tuzlu da, ayarlatırım elemana bir şeyler, dükkan arkadaşımın zaten”

“o hediye için çok geç” dedim

“çok mu geç” dedi

“evet” dedim, “ayrılmışız biz, yani, galiba, bilmiyorum da, öyle herhalde, her neyse, sağ ol gene de, uğraştırdım seni de”

“önemli değil de, iyi misin sen?”

“he ya” dedim, “televizyon izliyorum”

“iyisin yani, televizyon?”

“evet, bitti mi? kapatıcam”

“geleyim istersen diyecem ama gene sorun yapacak seninki”

“görüşürüz”

“hıhım”

telefonu kapattığım anda odada bir sandalye hareket etti ve masanın altından elif çıktı. şapkadan tavşan çıkartmak daha kolay olmalı, masa altından sevgili çıkartmakla kıyaslarsak

“şimdi ayrıldık işte” dedim ona, “az öncesine kadar emin değildim ama şimdi tamamdır”

“ya özür dilerim.. ama.. ben..” dedi

“bakkala gittiğimde kimin aradığına baktın öyle değil mi” dedim

“evet” dedi, ağlıyordu

“sonrasında ben bu sikik eve tekrar geldiğimde, neyle meşgul olduğumu da gördün öyle değil mi?” dedim

“evet” dedi, “televizyon izliyordun”

“izliyordum yani. öyle mi?”

“yani aslında, seni televizyon izlerken ilk kez gördüm ama”

“izliyordum yani”

“pek izliyor sayılmazdın”

“ardından sikik hediyen için yapılan telefon konuşmasına kadar hiçbir şey seni o masanın altından kalkman için ikna etmedi ama”

“ya ben” dedi, “sanmıştım ki…”

“insanlar, bazen, bazı şeyleri sanarlar.. ip nerde kopar biliyor musun, sandıkları şeyin peşinden gitmekten vazgeçmeleri için, gerçeğin güneş gibi parlamasını beklediklerinde..”

tekrar özür diledi. ve tekrar. ardından bir tekrar daha.. ve bu anı, ikinci kez yaşayışımızdı. özürler ve üzgünümler.. bu arada, ilki, beşinci tekrar kısmından sonrasındaydı. ve evet, klişe bir konuyu zenginleştirmek için araya un da serpebilirdim ama, yapmadım, gerçekten can sıkıcı bir günde, başka bir can sıkıcı günü anlatmaktan başka, yapacak bir şey gelmedi elimden.. ve eğer, bir kez daha, bana, iki ay boyunca sevgili olmamız için diretirse biri, teslim olup denemeyi kabul etmeden önce ondan sigaraya başlamasını isteyeceğim. zaten sigara içiyorsa, boktan meseleler için iki ay diretmez, sigara yaşamın rutnini dengeleyen bir panzehirdir çünkü. her şey olabilir sigara, her şeye karşılık gelebilir, bir türk dünyaya bedel mi bilmiyorum, ama sigaranın bin sevgiliye bedel olduğunu söyleyebilirim.. ayrıldık tabii ki, “sana sigaranı ben sararım” dediği halde üstelik, o gün, evden çıktım, ve bi daha da dönmedim. onun eviydi. benim evim olsaydı, televizyonun ne işi olurdu ki zaten?

not: başlık, jazztral’ın, bu öyküyü yazdığım sırada bana açtığı fonlardır.. başlık bulamayan adamın hüzünlü öyküsü de olabilir ya da bu notun da başlığı..

25.şubat.2014

girdo / from !Y6 distro of zemt galaxy’Zz

25 Şubat 2014
test

berbat bi gece geçirdiğimi söyledim ona

“nasıl berbat bir gece geçirirsin” dedi

“berbat bi geceyi, nasıl geçirirsin?” dedim. o, sözümü kestiğinin farkında olmayarak konuşmaya devam ederken, şıkları saymaya başladım:

a) üst üste sigara içerek

b) bu arada, duvarları izleyerek

c) bu ikisi ile birlikte, bir şişe viskiye sek olarak tek başına girişerek

d) bu üçünü de…

“ne diyon sen ya” dedi

“sen ne diyon ya” dedim

“beni dinlemiyormuşsun” dedi

“her ikimiz de birbirimizi dinlemiyorduk ama, kadınlar her zaman haklıdır” dedim. bu sırada sigaramı yakıyordum. çakmak sesi efekti

“üf ya” dedi

“noldu” dedim

“sigara mı içiyorsun sen?”

“evet”

“hani bırakacaktın”

“izin vermiyorlar”

“kim izin vermiyor ya?”

“sen”

bu arada, evet, belirtmeyi, unutmuşum, telefonda konuşuyorduk, ve telefonu yüzüme kapattı. geçmişte defalarca olduğu gibi. ama bu kez, kendimden emindim, iyi bilirdi, haksız olsa bile karşısındakini suçluluk psikolojisine sokmayı. hazırlıklıydım, hazırlıklıydım çünkü… kötü bir gece geçirdiğimi söylemiş miydim bu arada? unutmuş olabilirim. aşk bazen, insana her şeyi unutturabilir, sonrasında onu unutmak için, geriye kalan ne varsa hatırlamak ister, zorlanırsın. çok mu arabesk oldu? Arada iyi gider.

bekledim. saatler geçti ve gece işe gitmem gerekiyordu. noldu dersiniz? demezsiniz ama. şu sikik öyküyü, sonrasını merak ederek okuyabilecek ve tamamlayacak insan sayısı, bir elin parmaklarını geçmeyeceği için, onlara da zaten sonrasını, daha önce, geçmişte, bir arkadaş sohbetinde anlatmış olabileceğim için. için, için, için efendim. bendeki şarap

birkaç saat sonra bir mesaj geldi: “napıyosun?”

“hiç” dedim, “sigara içmeye devam ediyorum, ya sen?”

“okuldan çıktım, eve yürüyorum, konuşalım mı?”

öyküyü burada sonlandırıp, size, karşılığında çam sakızı çoban armağanı verilen bir soru sorabilirim, “onu aradım mı, aramadım mı?” gibi. ama. düşününce. son radyo yayınımızda, jazztral ile beraber, o kadar çok hediyeyi, oturup kendimiz tüketmek zorunda kaldık ki, bir daha, insanlara, yaptığımız herhangi bir işte herhangi bir yerde, herhangi bir ödüllü soru sormama kararı aldırmaya kadar gitti, bu mesele. dinliyor musunuz? Alt tarafı sorup sorup hediye dağıtacaktık yayında, basit sorular, hiç cevap gelmedi.. o halde devam edelim

aradım. O “konuşalım mı” diye mesaj attıktan tam iki saat sonra. bu kez de ben sordum, aynı lanet soruyu:

“napıyorsun?”

“hiç. ödev. sen?” güzel sanatlarda bilmemne bölümü okuyordu. okuyabilir. ben işteçalışıyordum ve işten atılmama ramak kalmıştı ve bu onun nerdeyse umurunda bile değild,..

“sigara içmeye devam ediyorum” dedim

“özür dilerim” dedi

bu, genellikle, ya benim de özür dilememi gerektiren konularda, ya da benim de özür dilememi istediği zamanlarda kullandığı bir cümleydi. özür dilerim. a ben de özür dilerim. üzgünüm. ben de üzgünüm. barışalım mı?

bazense, yani ilk zamanlarda, saatlerce zorlardı beni, lanet telefonu açmak, ya da bir cevap yazmak için. öğrenmiştim ama. zamanla tüm burçların kadınsal algoritmasını çözücem, sırayla gidiyorum ve evet başak, üzgünüm ama sıranın sana gelmesi için daha çok burç var sırada, ve başak dediğim bir burç değil, isim, hatunun ismi başak, burcu koçak.. başak terazi akrep yay ve oğlakla kötü tecbülerim oldu. Aynen bu sırayla üstelik. Sırayla gittiğimi söylemiştim.. kova burcu kadınlar ve dört memesi olan uzaylılar (gerçeğe çağrı adlı bilimkurgu filmindeki gibi) sevgilim olmak için, boydan profilden ve yakın çekim yüz fotoğrafları ile en sevdikleri gök cisminin adını el yazısı yazdıkları bir mektup ggönderebilir. Başka bir şey yazmasınlar, el yazısından kişilik analiz yapabiliyorum.. geyiği bırakırsak, ne diyordum jessika?

“en son sevgiliniz özür dilemişti efendim”

“hah tamam hatırladım”

“ne için?” dedim, üzerine gitmektense

“kötü bir gece geçirmişsin, anlayamamıştım”

“ve gece işe gidicem”

“gitmek zorunda mısın?” dedi, tahminen bu arada dudaklarını büzüyordu

“hı hı” dedim

“gitmesen olmaz mı?”

“işten atarlar”

“daha iyi bir iş bulsana”

bu teklifi, hayatı boyunca hiç çalışmamış veya bi süre işsiz kalsa da durumu kotarabilecek durumda olan insanlar, rahatlıkla kullanılabilir

“beynimi düzecek bir işten bahsediyorsun yani?” dedim, ve araya girmesine fırsat vermeden ekledim “o tip işlerin ağzına sokayım”

“kaba konuşma benimle” dedi

“kaba?” dedim

“cinsiyetçi” dedi

“pardon ama hangi kısmı cinsiyetçi bunun? bir işin ağzına vericek oluşum mu? bir beynim olduğunu kabul edişim ve onun düzelecek olması mı? Beynimi düzecek bir işe ağzına sokayım dedim sadece, neresi cinsiyetçi bunun anlamadım?”

“madonna seni anlıyor olmalı” dedi. madonna diyordu, aramda hiçbir şekilde çekimsel bazda minimal düzeyde bile ivme kazanmamış ve kazanmayacak olan bir hatuna. madonna diyerek hakaret ettiğini düşünüyordu, ama madonna da fena değilmiş hani bi zamanlar

zamanın birinde onu delirtmiş olmam, arkadaşım olan hatunun tekine bu lakabı takmasına neden olmuştu. ve lakabını madonna koyduğu hatun da aslında fena sayılmazdı. en azından türkçe bilmediği ve benim çat pat ingilizcemle anlaştığımız madonna, kafamı düzemiyordu

“madonna seni anlıyor olmalı” dedi

“anlamıyor” dedim, “türkçe bilmiyor o”

“sen ingilizce biliyorsun ama”

“hayır bilmiyorum”

“evet biliyorsun, bir keresinde bana bildiğini söylemiştin”

“bi çok keresinde de bilmediğimi”

“üf ya” dedi. bunu o kadar çok sık söylerdi ki, alışmıştım artık ve bu arada, sayın seyirciler, sayın dinleyenler, sayın okuyucular, sayın sayınlar, o kadar çok kez o kadar çok aynı muhabbete şahit olduğum için, sıkılmıştım gerçekten. bu kez, noldu diye sormayı tercih etmektense, “evet” dedim, “sigara içiyorum”

çakmak sesi efektini almıştı çünkü ahizeden

“hani bırakacaktın” dedi

“madonna izin vermiyor” dedim bu kez. ve gene telefonu yüzümü kapattı. ve ben de, telefonu komple kapatıp, duvara fırlatarak, uykuya dalmıştım. bunu söylediğimden eminim, daha önce, size, ama tekrar edeyim: gece işe gidecektim

uyandım. telefonu yanıma almadan işe gittim ve ertesi sabah eve geldiğimde, baktım, telefona, duvara çarpma sonucu dağılmış halini toparlayarak

bir dolu. bir şeyler bir şeyler. sabah. eve gelirken bi şişe şarap almıştım. divino. black. bir buçukluk. ve bir öykü yazmaya başladım, başka bir öykü. telefonu, evin ücra bir köşesine iterek, öykü bitti, telefou elime aldım, gelenleri hatmettim. Gelen mesajları.. ondan gelen mesajları.. bi kısmını cevapladım, yazdığım öyküyü gönderdim, bir ara konuştuk, sonra uyudum, ve sonra işe gene işe gittim

madonna sordu, “hayırdır, geçen gece iyi değil miydin?”

çat pat ingilizcemle, anladığım kadarıyla konuştuk onunla. ve bana, tahminen, neden işten atılmak üzere olduğumu sordu, ve ben de ona, tahminen, durumu anlatabildim. çünkü, sonrasında, bana, o aynı, aptal cümleyi, kurmamıştı: “başka bir iş bulursun”

seviyordum hatunu, avusturyalıydı, ve orada yaşıyordu. erasmus muhabbetine izmire geldiği vakit tanışmıştık onunla. ve her ortamda, herkes hakkında herkesin her şeyini şapdadanak ortaya dökebilecek olan bir arkadaşım, şu bizim güzel sanatlar güzelinin yanında, yani sevgilim olan güzel sanat güzelinden bahsediyorum.. madonna’yı sormuştu bana. “o napıyo?” diye. orda kopmuştu kıyamet. ardından benim telefonumdan madonna ile olan konuşmalarımızı okumuş, ve her telefon konuşmasında, adını anmaya başlamıştı. göndermelerle birlikte. gerçekten sıkıldığım bir noktada, onunla, son derece tatlı bir akşam sonrası, işe gitmiş, ve sabahında, kötü bir gece geçirdiğimi söylemiştim ona.. olabilirdi.. bir işyerinde her an her şey olabilirdi, hele ki alt kademeden bir işçiyseniz, ki ben, sınıf kavramından bile münezzeh bir insan olarak, diyebilirim ki, herhangi bir yer de, her an, herkesin, başı, sıkışabilir. bizim güzel sanatlar güzelinin bile.. ama o, bunu, anlayamamıştı

gece, ikinci ihtar tutanağını imzalamıştım, ve üçüncüsün de, tazminatsız işten atılabilirdim. ve sormadı. ve söylemedim. ve sonra. bi gün. bitti. bazen biter. bazen bitmesini istediğin için olur bu. bu sefer öyle bir şeydi.. ve, ona, iki şey dışında sözünü verdiğim her şeyi yerine getirmiştim. Ayrıldıktan sonra ona söz verdiğim dövme makinesini bile iletmiştim ortak bir arkadaşımız ile.

Sonra bir gün, bi kaç gün önce, eve geldim. şarap aldım. bi kaç saat önce üçüncü ihtarımı da aldım, ve bunu, madonna’ya söylediğimde, bana dedi ki: “amına koyyim onların”

güzel sanatlar güzelinin güzelliğine veda ettikten sonra ise, yerine getirdiğim bi söz daha vardı, ona bir dövme makinesi almak.. yeni bir iş bulmuştum.. ilk maaşımla aldım.. ayrıldığımız halde bir hediye gönderdim ona, çünkü söz vermiştim, geç de olsa verdiğim sözleri tutarım..

ha bu arada, öykünün başlangıcındaki sorunun cevap şıkları arasında; d şıkkı ise, “bu üçünü de yapamazsınız çünkü iştesinizdir” idi

20 şubat 2014

girdo / from !Y6 distro of zemt galaxy’Zz

19 Şubat 2014
static

Static

buluştuk. bir barda. iki sıkı dost olmamıza rağmen, önemli sorunlarımız vardı. anlaşamıyor sayılmazdık aslında, birlikte harika zamanlar da geçirdik, ta ki, o evi tutana kadar. ufak bir ev. o bulmuştu. “eve çıkalım abi ya” demişti, “olmaz mı?”

“olur” dedim ben de, “ama nasıl yapıcaz, ailemizle yaşarken bile parasal anlamda fasolu ilerliyoruz”

“deneriz” dedi. denedik

sonra, yani birkaç ay sonrasında, bir barda buluştuk. bana, napmak istediğimi sordu. ona, çok klasik bir şekilde, “yapmak istediğim hiçbir şey yok” yanıtını verebilirdim ama, bu da çok salakça ve bukowski vari olurdu ve salakça girişilen bukowski pozları eğretiydi, hem yazı da hem de gerçek hayatta. ve dahası, benim yapmak istediğim şeyler de vardı üstelik ve yapıyordum da.. en azından istediğim ve tek başıma yürütebileceğim her şeyi yapıyordum.. küçük şeyler olabilir bunlar, ama beni tatmin ediyordu, büyük beklentiler içinde olmadım hiçbir zaman, büyük işlere kalkıştığım doğru, zaman zaman, ama onlar bir beklenti ve umuttan yoksun, ve yine de büyük bir hırsla girişilen deneylerdi. giderek insanı yılgınlaştıran, duvarda bir delik açma çabaları. gençken.. nefesin tıkanmıyorken ve 3 birayla kafayı bulabiliyorken. ve geriye dönüp baktığında, pişman olduğu hiçbir şey olmaması bir insanın, işte asıl önemli olan buydu bana göre. yoksa herkes ister, iyi ya da daha doğrusu ‘sıkıntısız’ ve ‘yorucu’ olmayan bir hayat, ama bunun için katlanılması gereken fedakarlıklardan ziyade, kendi ruhundan azat edeceğin ödünleri düşününce, ‘boş ver’ demiştim yıllar önce, yıllar içerisinde, birkaç kare, “boş ver.. böyle iyi”

en sonunda da yıllardır düşünü kurduğum bir işe kavuşmuştum işte. her işte olabilecek türlü sıkıntı ve iç bunaltılarına rağmen, kafa sikmeyen türde olanlarından, bir kolu çek bir tuşa bas gibi yani. böyle bir iş. böyle bir işi düşlediğimde onyediydi yaşım, ulaştığımda 29. fena sayılmaz.. 12 yıl. kendi adıma, isteyerek başardığımı söyleyebileceğim, ki orada ki başarı kelimesinin yerine ‘ulaşmayı’ kullansak doğru olacaktı, her neyse, isteyerek höpürdettiğim diyelim, bi çok şeyin gerçekleşmesi, uzun yıllar aldı, ve en sonunda, bundan birkaç on trilyon gün önce, tamam demiştim, oldu, oluyor, olmaya devam edicek, zaman içinde, sadece birkaç asrı daha neşterledikten sonra, ölmeye doğru yürümeye devam etmekten başka bir hiçbir şey yapmadığının farkına varmalı herkes, ve bundan şikayet ediyorsak, yani ben etmiyorum da, siz ediyorsanız, başınız büyük belada demektir, sorunların ardı arkası kesilmez çünkü ve işin içinden çıkamazsınız.. ben çıkmadım. çünkü işin içine burnumu sokmamaya kararlıyım. neden mi bahsediyorum? hiç… koca bir hiçten.. hayatın özünü kavrarsanız, geriye hiçbir şey kalmaz.. aslında gerçekte var olmayan bir özü kavradığınızı ve her şeyi çözdüğünüzü zannedersiniz hepsi bu.. halbuki asıl o çözmeye çalışmaktan vazgeçip ölümü kabullendiğiniz anda, hayatın geri kalanı kapısını açar size ve hayatın özü falan yoktur, özgürlüğünüzü savunmak ve kimseye zarar vermek dışında, özet arıyorsanız, alın size yaşamın özü tözü her şeyi: özgürlüğünü, herkesin ve her varlığın özgürlüğünü savun, kimseyi ve hiçbir varlığı incitme, öleceğini ve yeterince uzun vadede herkesin öleceğini kabullen.. ama siz, bunun farkına varamayıp, hep, daha fazla, ya da daha ötesi, ya da bir adım daha, diye, debelenir durursanız, “hayırlı işler niyazi” demekten öte diyecek bir şeyim olmaz size.

su akar yolunu bulur demişler, bunu büyük tao ihtişamından araklamış da olabilirler, ama gerçek olan şu ki, hayatta ki en büyük mürşit ölümdür.. ve öldükten sonra anılma sevdası, yavşaklıktan öte bir şey değildir çok affedersiniz.. affetmez misiniz? ebenizin amı o zaman.. ne diyordum? mühim olan, dişli çark mücadelesinde bir eksen kayması oluşturmuş olmaktır, bunu ölümünüzden sonra da gerçekleştirmiş olabilirsiniz üstelik.. yapanlar var.. bazı insanlar için bazı insanlar çok şeyi değiştirmiş ve mutluluğun anahtarını vermektense huzurun kapısını tarif edebilmişlerdir.. ve bunu yapmanın en kestirme yolu sanatsal bir takım aktivitelerle, düşünceyle birlikte oluşan duygu nakli operasyonudur.. bunu ona anlatamamış mıydım, ya da o anladığı halde, ki anladığından eminim, içine mi sindiremiyordu, bilemiyorum, bana tekrar, her şeyi, her şeyimi, her şeyimizi, en başa döndüren o soruyu sordu: “napmak istiyorsun?”

bir bardaydım efendim en son, sıkı bir dostumla, unutmadınız değil mi? hani eve çıkmıştık falan da.. sordu ve ben de ona, “varmak istediğim bir yer olup olmadığını sorsaydın daha net konuşabilirdim” dedim, sordu. vardığımı söyledim ben de. “varıyorum da aynı zamanda” diye ekledim. “yani ilerliyorum, geri sarıyorum, bazen duruyorum, bazen hiçbir şey yapmak istemez canım, bazen de çok şey yaparım, ki bunları biliyorsun, yoldayım kısaca, vardım, varıyorum, bir gün de var olmayacağım.”

“hayallerin vardı senin” diye ekledi

“yo hayır yoktu” diye verdim cevabı “var olan şeylerin yok da olabildiğini kanıksadığında hayal kurmayı bırakıyorsun biliyon mu” dedim

“biliyorum” dedi, işaret parmağı ile sol burun deliğini kapatıp, burnunu çekerek.. bunu yapmamış da olabilir ama.. ben hikayeye derinlik katmak için eklemişimdir belki.. gelen eleştiriler sonucunda biraz daha fazla tasvir ve betimleme yapmaya ve boş konuşmalarımı azaltmaya karar verdim. öyle yaparsam olurmuşum, satarmışım yani, ya da okunurmuşum, okunabilirmişmiş, falan filan falan filan.. okunabilirlilik? ne diyordum angelica?

burnu kalkık biri ile kendinden emin biri arasındaki yedi farkı bulursanız, tekrar konuşalım bu konuyu

burnunu çekti ve, ardından, “güzel bir hayatımız olabilirdi” dedi

“zaten güzel bir hayatımız var” dedim

“gecenin köründe işe gidiyorsun, üç kuruş için götünden ter akıyor, bu mu güzel olan” dedi

“üçbinaltmışyedi kuruş için nöronlarımdan da ter akmasını istemezdim” deyip masadan kalktım. tuvalet için

döndüğümde telefonunu kurcalıyordu, “var mı bi gelişme” diye sordum, “yok” dedi, “aynı şeyler işte”

“tamam”

“yürümüyor”

“bazen yürümez abi”

“bana abi deyip durma”

“yaşlandık kızım” dedim, “mortluyoruz işte”. bu sırada sıkı dostumun hatun olmasına şaşıran bir dostum, “oha” diyecek, “benden bahsediyorsun sandım” geçelim.

“ya abi ne istiyorum biliyor musun?” dedi hatun. adı buket bu arada..

“biliyorum” dedim, “daha iyi bir hayat”

“ya hayır, öyle değil, sorunlarımızla ilgili”

“sorunlarımız evle başladı farkında mısın?”

“ya tamam, evet, aynı evde yaşamaya başlayınca daha iyi tanıyormuşsun insanları, onu anladım”

“biz aynı evde yaşamıyoruz” dedim, “ben bi evde yaşıyorum, sen o eve ayda üç gün geliyorsun, geri kalan günlerde de nerde olduğunu merak etmiyorum artık. ne istiyorsun? daha iyi bir başka bir şey. daha iyi bir buket istiyorsun sen hatta. ve daha iyi bir girdap”

“kendimi sevmiyorum, hiçbir konuda yeteri kadar iyi değilim, hiçbir şeyi yeteri kadar iyi yapamıyorum, bugün çay taşırken tepsi elimden düştü gene, bi ton fırça yedim”

“ben fırça yemiyorum biliyorsun değil mi?”

“sen başkasın, işin başka, bi çok şeyin başka işte”

“değil de.. işi bıraksan artık?”

“para?”

“çalışıyorum ya işte, bi süre araverme şansın var daha iyi bir iş bulmak, bu konuda bana güvenebileceğini biliyorsun”

yüzünü ekşitti, gene aynı hikaye der gibi. Benim de daha iyi bir iş bulmamı istiyordu aynı zamanda, kendine istedikleri yetmiyormuş gibi, benim için de bi ton ‘ona göre’ iyi olan şey isteyip duruyordu. sevgili gibiydik, ya da değil gibi, her ikisi de.. bazı geceler sevişir, bazı geceler nerde uyuduğumuzu önemsemezdik.. hayatında benden başkası olmadığını biliyordum, olup olmadığını merak edip dert edinmiyor ama olmadığını da biliyordum. Olsa, herhangi negatif bir tepki vermeyeceğimi de o biliyordu.. ama ben onun hayatında mıydım emin değilim.. ve sorun da etmiyordum açıkçası.. ona, bulunduğum noktaya gelmesi için girmesi gereken ‘çıkış’ kapısını göstermiştim, ve o inatla, ve bir umutla, ve de korkuyla, geri çekilmişti.

deneyecekti, bir şeyleri değiştirmek için, yaşanmaz olduğunu düşündüğü hayatını yaşanılır kılmak için, hayat içinde bir şeyler yapıyor olmak için, bir şeyler yapıyor olduğunu hissetmek için, bir şeyleri iyi yaptığından emin olmak için hatta.. ama “hep daha iyi” çabası, kum torbasını yumruklamaktan farksızdır dostlarım, hazır olmadığını ve kaybedeceğini bile bile o ringe çıkmalı ve dövüşmelisin, birkaç nakavt sonrası kum torbasından vazgeçiyor insan.. duvarla veriyor mücadelesini.. duvarlarla.. yeni birkaç duvar daha örme uğraşıyla.. ben ördüm.. ve o aşmıştı, tüm duvarlarımı üstelik, ben izin vermiştim aşmasına, açılmasına, açılmamıza, sonrasında, içiçe geçen benlik savaşı, bizi birlikte olmaya çevirmek yerine, birbirimizi kendimize dönüştürmeye yol açmıştı. ben hoşnut değildim bu durumdan, onun da hoşnut olduğu söylenemez, ama sorun şu ki, ben buket’ten hoşnuttum. o benden olmadı. ve çekiştirilmeye gelemiyordum. yaşadığım bir hayat vardı. dolanıp duruyordum işte. o ise debelenip duruyordu. seviyordum bu halini.. en azından girdiği mücadelelerde, daha en başında hükmen yenik olduğunu görsem bile ona destek oluyordum, deniyordu hiç olmazsa, ben denemeyi bırakmıştım.. o da bırakmış olsaydı, birlikte çok iyi bir hayatımız olabilirdi. boktan diye tabir edebileceğiniz, benim için dört çarpı dört duvar evimizde, bir şeyler bir şeyler, kovalarken bir şeyleri, dünya dönüp dururken hem kendi hem de güneşin etrafında, bizim de onunla beraber yol aldığımızın ama varmak istediğimiz noktayı belirlediğimiz anda bu keyifli döngüden çıkıp sürekli yeni bir hedef belirleme ve ilerleme telaşına tutuşacağımızın, ve dahası bunun sadece bizi değil, bizim de birbirimizi yememize yol açacağının, farkına varması olanaksız gibiydi buketin. birer bira daha söyleyip havadan sudan konuştuk sonra. o bana dün işe başlayan elamandan bahsetti, ben salak işimde personel eksikliğinden dolayı tekrar belirsiz bir süre günde oniki saat çalışma ihtimalimin olduğundan.. gözü parlıyordu elamandan bahsederken.. benim gözüm de parlamıştır bazı yeni tanıştığım birini bir arkadaşıma bahsederken.. ama gözünün kısa aralıklarla yanıp sönmesine yol açtıklarım dışında da, bir süre parlatabildiğim kimse olmamıştır.. aslı hariç. sonra mı? sonrası yok. hesabı ödeyip kalktık. ardından bir daha, o gece ki kadar yakın olmadık hiç. son kez beraber uyuyup, sabah farklı saatlerde uyandık. ben işe gittim. bir pazar sabahı. o bulaşıkları yıkamış, sonra bana bir not yazıp, çıkmış..

kötü hissetmedim kendimi.. kötü hissetmek için, öncesinde iyi olmak gerekir.. en son iyi olduğumda 31 aralık iki bin yediydi.. yedi de harbiden.. böyle iyi dedim.. hemen ardından. böyle iyi. iyiyim. iyiydim.. sonra gelip giden, bi kaç parça ruh çalkantısı dışında, hiçbir şey için koşmadım, koşmayı denediğim zamanlarda da düştüm zaten o çalkantılar esnasında. mecazi anlamda değil. gerçekten düştüm.. dizim kanadı. ve ben kanadığını üç gün sonra yara izini görünce fark ettim. bazen olur. bir şeylerin farkına çok geç varırsın.. buket için de geçerli bu. ama tekrar kapıyı çaldığında, evde olacağımın garantisini veremem ona.. ya da daha önce ki gibi yelkenleri suya indirebileceğimin.. bi kaç kez denersin.. sonrasında.. denemekten vazgeçtiğinde.. bu kez olacağını ya da olduğunu bilsen bile, yerinden kalkmak yerine sigara paketine uzanırsın sadece.. hepsi bu. şimdi uyuyacağım. sabah işten geldim ve gece iş var. bugün pazar mıydı? Fark eder mi Cuma cumartesi Pazar. Her gün var işte iş.. e eyvallah o zaman..

* başlık “no clear mind” adlı grubun bir şarkısının adıdır

16.şubat.2014

girdo / from !Y6 distro of zemt galaxy’Zz

16 Şubat 2014
plastik enjeksiyon kalemi

bu
gece

yeni
bir şeyler yazmaya

başlamanın
zamanını aştım

çünkü
yarın

olan
iş

erken
kalkmayı

gerekli
kıldığı için

onbirden
sonra

başlanılan
heceleme çabaları

ertesi
günün telaşıyla

yarım
bırakılabilir

oysa,
“önemli olan yazmaktır”

diyebilir
şu an biri

“çalışmaktan
ya da paradan daha önemlidir de”

diye
ekleyebilir hatta başka biri

her
şeye tercih edilebilir zannederler

yazmanın

yani
bir şeyler yazabiliyor olmanın

yarattığı
sahte çekiciliği

oysa
bu gece

ben

bedeli

hayatım
boyunca hiçbir şey yazmamak olan

bir
anlaşmaya imza atıp

sonucunda
hiç çalışmamayı

tercih
edebilirim

sadece
bu gece değil

hayatımın
herhangi bir evresinde

yazmaya
tercih edebileceğim

bir
çok şey olabilir moruk

o
kadar da önemli değil bu

mesela
şu an

yani
az sonra

yazının
başından kalkıp

işeyeceğim

ah
evet

geçmişte
yazdığım

bir
saçmalığı

farklı
bir düzeyde

tekrar
ettim

bir
dakika geliyorum

geldim

ne
diyordum?

işedim…

mesela
abi

hayatımdaki
tüm sıkıntıların

bertaraf
edildiği vakit

sadece
karnımı doyurma telaşından

mustarip
olmayacağım gün değil

bu
yüzden hiçbir canlının

fiziki
veya ruhani

bir
katliama maruz bırakılmayacağı an da

yazmaya
karşı

bir
gereksinim hissetmeyebilirim

herhangi
bir ağaçtaki

meyveyi
koparma

özgürlüğüne
sahip olsak

yani
onu aşılamak

ya
da tohumunu satmak için

kafa
yormak zorunda bırakılmazsak

neden
bahsedelim ki

yazıyla
bu buhranî

meselelerin
getirdiği

angarya
sıkıntılardan

gerçekten
angarya ama

çektiğimiz
çoğu sıkıntı

sıkıntının
bizzat kendisi

burada,
angarya olan

mantıksız

çalışmak

bizim
gibi çalışanların

ürettiği
materyallere ve masallara

geçici
ya da kalıcı

sahiplik
belgesini

hak
etmek için

hak
etmek mi, dedim?

o
ne ki?

kim
uydurdu?

çok
güzel sayaçlarım var

plastikten

plastikten
düğmelerim

fırınlarda
kullanılanlarından

ve
plastikten her ne varsa

basıp
verebileceğim

makineleri
kullanma bilgim

var
yani

o
yüzden gerekiyor

sabahın
sikinde

hatta
sabahın ereksiyonundan da önce

uyanıp
bir yere gitmem

bu
bir yer, iş abi

fabrika

paprika
adında bir film var bu arada

15
yaşındaydım onu izlediğimde

onaltı
yaşından sonra girebileceğiniz

bir
salonda görmüştüm

içeri
girmeden önce bakılan kimliğimde

bir
oynama yapılmadığı halde üstelik

gişedeki
elemana

iki
yerine dört vermeyi

teklif
edince liseden bir arkadaşım

lisedeydim
yani

film,
erotikti

ben
değildim

hiç
olmadım

bizim
iş yeri çok erotik ama

hatta
pornografik abi

hatta
tüm işyerleri öyle

hatta
işin içinden

grafiği
atabiliriz

direk
porno bir şey, çalışmak

patronla
orgy yapıyoruz

hepimize
karşı tekler

nerden
nereye

öyle
değil mi?

demiştim
ama

daha
en başında demiştim

bir
şeyler yazmak için

saat
bir hayli geç

ertesi
günün telaşı

işin
içine karışıp

bir
yılan gibi tıslayabilir

oysa
moruk

bildiğim
bu

plastik
enjeksiyon kamışı

size
her şeyini bedelsiz

sunabilecek
bir adamın

hiçbir
şeyi, para hesabını yapmadan

alamamasına
yol açar

hatta
çağrıldığın hiçbir yere

saat
ve gün hesabı yapmadan

gidememene
ve

zamanla

beleşe
verdiğin harf kırıntılarını

satsam,
para eder mi düşünc…

dur
dur, bi dakika…

hayır!
asla!

gerçekten
asla!

hiç
öyle düşünmemiştim miydim?

yarın
iş var

gideceğim
muhtemelen

ve
bu kelimeleri yazmak için

uykumdan
çaldığım dakikalardan

daha
ucuz olsaydı

sekiz
ile dört arasını kapsayan

yarın
ki saatlerim

sizin
için oturup

sabaha
kadar

bu
sikik modernizmin

ve
post’unun ve pre’sinin

çok
ötesinde ve berisinde

bir
zamanı anlatan

hikayeler
yazabilirdim

“gerçek
mi?” diye

şüphe
duyabileceğiniz

ama

dediğim
gibi dostlar

yarın
iş var ve

artık
uyku vakti geldi

ve
çalışmak yerine yazmayı tercih etme

lüksüne
sahip olan

ve
bu edebi bokları

bir
takıntı haline getirip

amaçsallaştıran
hıyarlara

dileyebileceğim

hiçbir
iyi gece olmayacak

gündüzlerinin
sona ermemesi için

güneşlerimizi
kapatanlara karşı

bizimle
beraber olup

kalemlerinin
de kırılmasından

endişe
duymadıkları sürece

5.şubat.2014
– 23:45

girdo / from !Y6 distro of zemt galaxy’Zz

5 Şubat 2014
kapalı

yazmaktan
çekindiği şeyler vardır insanların

ya
da söylemekten korktuğu

gerçekleşmesinden
imtina ile kaçındığı

onlara
bağlı olmasa da gerçekleşmesi

etkileyemezsin
bazen

olaylarının
gidişatını

boynuna
dolanan sicimleri

kesemezsin
mesela

ya
da kalbini acıtacak birine

batıracağı
iğne konusunda

bir
seçenek sunamazsın

yazmaktan
da korkarsın işte

ve
bi çok kere

bi
çok yüzden

yazmaktan
vazgeçmişsindir

bi
çok şeyi

anlatamayacağın
için değil

anlatırsan
fazla kaçacağını

gerekeninden

kapanırsın
ardından

dilin
ipe serilir

zihnine
yoğurt mayalanır

ve
inanmaz hiç kimse

keder
doğurduğuna

erkekler
doğurgan değildir çünkü

bir
nasrettin fıkrasından

daha
anlamlı olamaz

gerçeğin
algısı

komik
sadece

gerçekten
komik

yaşanan
her şey

onca
zaman

gülemesek
de çoğuna

çoğu
zamana

komik
işte

gelişin

gidişin

sonra
‘gene’ çabaları

bitmeyen
bir yola

çıkartmış
olsa da

yaşanılan
anları

çıkmaz
sokak olsa

yine
iyiydi lan

dönerdin
hiç olmazsa

bulurdun
ya da

duvara
çarpmalar sonucunda

çarpacak
bir duvar aramazdın

kapı
çaldı sanıp ayağa kalkmazdın

hatta
hiç kalkmazdın ayağa

oturur
beklerdin

geçip
gidecekleri

bitmeyen
bir sokak, kötü olan

her
bir adımında giderek tanıdıklaşan

duvar
yazıları

zamanla
birbirinden kopya edilen

en
sonunda, başlangıca döndüğünü hissettiren

ve
bittiğini anlamana

olanak
tanımayan asla

bitti
oysa

çoktan
bitti

asla
farklı bir frekansta

baştan
başlamadı

dinlediğin
radyo

hep
aynı şeyleri çalıp duran

bir
bant kaydından ibaret

canlı
yayına bağlanma çabaları

anlık
psikozlarının

hezeyanları
ile süslendi

ölüyüm

ölüsün

yaşıyor

ölüyüz

ölüsünüz

yaşıyorlar

bu
fiilin çekimi

yanlış
istiflenmedi

ama
şiirin harfleri

doğru
istiflenmiş olabilir

ki
bu kapsadığı anlamı

ifşa
edebildiğini

göstermez

çünkü
işte

bazen

yazamazsın

çünkü
konuştuğunda

dinlememişlerdi

ve
anlamış gibi yapılıp

verilmiş
her cevap

o
bitmeyen yoldaki

birbirinin
aynı duvar yazılarına

çarpılmış
birer çizikten ibaret

gitme
işte o yüzden

otur
evinde

ayağına
bekliyor ayağına yat

gelmeyecek
duaları

yağmurundan
esirge

evden
dışarı çıkma

kapı
çalarsa açma

seslenme
biri geçerse

arkasından
da takip etme

tahrif
edilmiş bir harita üzerinden

tarif
ediyorum size şu an yolu

o
yüzden özür dilerim

anlatılamıyorsam

ama
bazen

söylemek
zorunda kaldığın bir şeydir içinden

“umarım
anlamazlar”

“umarım
çaktırmam”

“umarım
kimse fark etmez”

“umarım
umabilirim”

“umarım
o da umabiliyordur”

umarım
umarsın umursamaz

bitti
bu arada

aniden
de olsa bitti

şiirden
bahsediyorum

diğerleri
nasıl olsa

tekrar
baştan başlar

yapım
ekleri

çekim
eklerine karışsa da

istiflenirken

hayatının

basamakları

asla

doğru
noktayı

koymadın

4
şubat 2014

girdo / from !Y6 distro of zemt galaxy’Zz

4 Şubat 2014
belirgin belirsizlikler

bi çok
kere

ve bi
çok yerde

saçma
sapan şeyler

konuşmuş
olabilirim

sonrasında
unuttuğum ya da

biri
tekrar ettiğinde

arkasında
durmayıp söylediklerimin

abi
geyik yapıyorumdur muhtemelen

diyerek

kestirip
atabileceğim

ki
çoğu kez

ciddi
değilimdir söylediklerimde

kendimi
o kadar da ciddiye almayışımdan

kaynaklanır
bu

karşımdaki
insanı

ciddiyetsiz
buluşumdan değil

hatta

ciddiye
aldığım biriyle daha çok

ciddi
konular üzerinde

ciddiye
alınmayacak sözler

sarf
edebilirim

çünkü
insanlar

genellikle
yanlış anlamaya meyilli olurlar abi

özellikle
hiç tanımadıkları birileri hakkında

öncesinden
arda kalan belleksel yığıntılar sayesinde

karşılaştırma
yaparak

kesin
ve değişmez

yargılara
varırlar

ki ben
de yaparım bunu

ve
önyargıları olan bir adam olduğumu

dile
getirdiğimde yadsınırım

sanki
hiç kimsenin

hiç
kimseye karşı

tanımadan
ve konuşmadan

bir
fikri oluşamazmış gibi

ki
konumuz bu değildi

ki
daha önce yazdım ben bu konu hakkında

daha
önce

bi çok
şey hakkında

bi çok
şey yazmışımdır

ve
saçma sapan şeyler

olduğunu
söylesem de

kurduğum
cümlelerin

yazarak
resmedilenleri kast ediyorum burada

ve
hatırlamasam bile sonrasında

arkasında
dururum

biri
konuyu açarsa

bu
yönde

“evet
öyle yazdım

çünkü
öyle düşünüyorum”

ve
neden öyle düşündüğümü

sorgulama
girişiminiz gelir hemen ardından

açıklama
yapmaya

hiçbir
zaman gerek duymadım

bu
anlamda hayır

yazılmış
ve kalmıştır o orada

toparlayamadığım
söylenilse bile

bir
bütündür

içinden
cımbızla

çekilip
alınan bir cümle için

açıklama
yapmamı beklemeyin

“aa
evet cinsiyetçi bir ifade olmuş” gibi

sizi
olumlayacak

bir
tepki vermemi de

hatta
mümkünse

üzerinde
tartışmaya veya değiştirilmeye ya da

sizin
deyiminizle ‘iyileştirmeye’

gebe
bir anlatımım olduğu yönünde

fikirler
beyan etmeyin

a ama
evet doğru

tutarsızlıklarla
dolu

bir
hayata sahibim

iki
gün önce ingilizce bildiğimi söylerken

ertesi
gün “hayır bilmiyorum” diyebilirim

biliyorum
dediğim günü de hatırlamam ve

ardından
ne biliyorum dediğim

ne de
bilmiyorum dediğim gün kalır aklımda

gün
kalır aslında ama

pardon

günler
aklımda kalır

yüzler
de öyle

kelimeleri
unutsam da

o
gözlerin bana çağrıştırdığı

çeşitli
zamanlardaki farklı hisleri

ya da
bir hayli belirgin olan

belirsizlikleri

aklımdan
çıkartamam

belirsizliğin
belirgin kılınıldığı zamanları

ya da
olayları

ve
hisleri

sevmediğimden
olabilir bu

ve
yine her şeyi birbirine karıştırıp

hiçbir
şey anlatamadığım

yönünde
gelecek olan eleştirilere

kulaklarımı
tıkayıp

bir
alt dizeye geçiyorum efendim

bazen

yo
hayır bazen değil çoğu zaman

ciddi
değilimdir konuşurken

size
olmayan zamanlarım hakkında

hiç
yaşamadığım ve

hiçbir
zaman öyle bir kanıya kapılmadığım fikirlerle örülü

masallar
anlatabilirim

güler
geçeriz diye düşündüğümden olmalı bu

güler
geçeriz evet

sonrasında
unuturuz mesela

ve
ardından da karşıma

aa ama
sen geçen şöyle demiştin

ya da
iki sene önce şöyle düşünüyordun gibi

bir
hatırlatmayla çıkmazsınız diye hesap ederim

ciddi
değilimdir

hiçbir
zaman ciddi olamadım

yaşadığım
hayat içerisinde

ciddi
adımlarla yol alamadım mesela

yerimde
saydım

geriye
sardım

ve
dahası hiçbir zaman

önceden
planlanmış bir yol üzerinde

emin
adımlarla yol almadım

kendimden
emin oldum sadece

hepsi
bu

hayır
ingilizce bilmiyorum

hayır
cinsiyetçi değilim

hayır
underground takılmıyorum

hayır
anarşist değilim

hayır
entelektüel değilim

o
kitabı okumadım

şu
filmi izlemedim

iyi bir
müzik bilgim yok

bilmem ne okulunun bilmem ne bölümünü de bitirmedim

sıkı
bir içici de değilim

sigara
sarmasını bile bilmeyen biriyim ben

ama
öyleymiş gibi yapıyorum

yani
bazen

olmayan
şeyler hakkında olabilecek kesitler sunuyorum

sonra
biri gelip

beklediğim
gibi çıkmadın deyince

beklediği
gibiymişim gibi rol kesiyorum

ne
beklediklerini biliyorum çünkü

beklentisiz
ama kararlı bir şekilde ilerlerken hayat içinde

pusulaya
ya da rotaya ya da frene ihtiyaç duymadan ilerlerken ben

ne
beklediklerini çoğu insanın

neye
ihtiyaç duyduklarını ya da

en çok
neyi arzuladıklarını

neyden
tatmin olup neyden haz etmediklerini

ve

hemen
hemen her şey hakkında

hemen
hemen her şeyin farkındaymış gibi

caka
satarken birilerine birileri

hiçbir
şeyin farkında değilmiş gibi yapmak

ya da
ses çıkarmadan bir köşede oturup takılmak

hoş
oluyor

anlamsız
çünkü

hemen
hemen her şey

hakkındaki
hemen hemen her şey

boşa

tüm bu
çaba

kazanma
hevesleri

bir
şeyleri ispat etme arzusu

daha
iyi yazma uğraşı

daha
iyi yaşama uğraşı

bilmem
ne hakkındaki bilmem ne uğraşı

b o ş
a

o
yüzden lütfen

tekrar
karşılaştığımızda

bana

“ya abi geyik yapıyorum ciddiye alma”

gibi
bir açıklama yaptırmayın

gülüp
geçelim

sadece
sayılı olduğunu bildiğimiz

ama
sayısını öğrenemeyeceğimiz

günlerimizin

kalanında

yazılanlara
gelince moruk

arkasında
durmayacağım

ya da
üç sene sonra yalanlayacağım

hiçbir
şey yazmadım

son on
senedir

onları
ciddiye alsanız

varlığım
için endişe duymak yerine

fena
olmaz

çünkü sigarayı
bırakmaya da

ölmeye
de

niyetim
yok

30ocak14

girdo / from !Y6 distro of zemt galaxy’Zz

30 Ocak 2014
“bazen gerçek”

“bazen
gerçek”

bir keresinde. ama uzun zaman önce…
oturuyorduk özlemle. şu, daha önce defalarca anlattığım, yeşil halılı odada.
şarap vardı, ve gazoz, beyaz şarap ve gazoz. şargoz yapıyorduk yani. sadece o
ve ben. ilk zamanlar. ilk zamanlarımız. oturuyorduk. durdu ve. bana dönüp,
“çakmağı atsana” dedi, “çok sıkıldım biliyor musun?”

çok sıkılmış olma hali… ve intihara meyilli
biri size bunu söylüyorsa. onu, tuvalette bile yalnız bırakamazsınız. öyle de
oldu. kalktı ayağa, tuvalet için olduğunu düşünerek, ondan az biraz sonra,
peşinden gittim. yolda karşılaştık, koridorda. elinde tuttuğu iki adet
mandalinayla, özlem, “bırak artık peşimi” diyerek, yanımdan geçip gitti, oturma
odasına doğru. bir şey söylemedim. mutfağa gidip, geri döndüm sadece. oturdum.
karşısına. karşısındaki koltuğa. attı bi tanesini, soyarak, mandalinanın.
sonrasında, “ya sobayı kapatalım ya da üzerimdekini çıkartıcam” dedi. sevişmeyi
geç, hiç öpüşmemiştik bile, henüz, ama sevgilimdi. o. benim. ve hiç,
giysilerinin örttüğü kısımları dışında, görmemiştim onu. ve arzuluyor olsam da,
deli gibi, ona bırakmıştım, gidişatı, her konuda olduğu gibi, bu konuda da.
“sen bilirsin” dedim. sıcak sevmediğim halde, sobayı kapatmayı tercih etmeyerek.
ve biliyordu, sıcak bir odanın, yarattığı mayışma halini, sevmediğimi, buna
rağmen, üzerindeki çıkartarak, verdiği kararı belli etti.

“seni seviyorum” dedi ardından “ama
farkındasın de mi, yürümücek”

“sen istersen yürür” dedim

“istediğim her şey olsaydı, şu an burda
olmazdım”

“burda olsaydım derken” dedim “kast ettiğin
ev mi ben miyim”

“şapşal” dedi gülerek “ülkeyi kast ettim
ben, hatta dünyayı”

“hayatta olmamaktan bahsetmiyorsun umarım”
dedim.

bi sigara daha istedi. paketi attım ona.
çakmağı paketin içine koyup sigarasını yaktıktan sonra, paketi önüme attı.

“yaksana sen de” dedi ve, yanıma oturdu.
oturduğum koltuğun önüne doğru bir yere daha doğrusu. halıya. yeşil halıya.
“sen” dedi “beni anlıyorsun ama, bu
yetmiyor bana, benimle beraber ölmeye hazır değilsin.”

onunla, beraber yaşıyor sayılırdık. istisnasız
her gün görüşüyorduk ve, bazı zamanlar, anneme, arkadaşta kalıcam ben deyip,
onda kalıyordum, haftanın en az dört günü. aynı yatakta yatıyor olmamıza
rağmen, sadece sarılıp uyurduk. o derece sarhoş bi halde girerdik ki yatağa,
sevişmek istesek bile, başaramazdık bunu. her neyse dostlar, o gün bana,
“benimle beraber” dedi “ölmeye hazır değilsin sen, kuyruğumda dolanıyorsun evin
içinde, son bir hafta içinde iki kez intihar teşebbüsünde bulunduğum için, ama
öncesini bilseydin, sadece kuyruğumda dolaşmakla kalmaz, içime bile girerdin”,
kafasını bana doğru çevirdi işte o an, yukarıya, oturduğum koltuğun önünde
yerde oturuyorken, ve üstelik bir eşofman altı ve sutyenle, ve harikulade ötesi
gözlerini, gözlerime kitleyerek “sahi” dedi “beni arzuluyor musun?”

“ölmeni istemiyorum” şeklinde verdim
cevabımı

“ama” dedi, “bi gün ölücem sonuçta, bi gün
ölücez, beraber ya da değil, ölücez be abi”

“biliyorum” dedim “sorun bu değil”

“sorun kimin önce öleceği ise, bencilsin
demektir bu”

“senden sonra ölmek istemiyorum” dedim

“benden önce ölmeni istemiyorum” dedi

“ölmek istiyorsan ölürüz” dedim “sorun bu
değil özlem, nasıl olsa bi gün ölücez, bize çarpması kaçınılmaz olan bir treni,
ray hattı üzerinde beklemenin de anlamı yok ama”

“trenin gittiği yöne kaçmanın da anlamı yok
o zaman, hat dışına çıkmamız da imkansızsa…”

“imkansız” dedim, “haklısın, bi gün ölücez,
ama trenin geldiği istikamete doğru sürmek ne kadar anlamlı ki?”

ve bana, hâlâ aklımdan çıkmayan o cümleyi
kurdu, “tamam abi” dedi “sigarayı söndür, kalan paketi çöpe atalım, artık alkol
almayalım, uyuşturucu da kullanmayalım. olur mu? akciğerinle ilgili iki
operasyon geçirmişsin ve ben hâlâ sigarana karışmıyorum, sen ise, bi keresinde
ege üniversitesinde otururken, tuvalete gidip, ölmek için bi kaç hap attım
diye, evdeyken bile tuvaletin önünde bekliyorsun her gidişimde”

“haklısın” dedim “ama seni kaybetmek
istemiyorum”

“çağırsaydım gelir miydin?” dedi

“ne” dedim, nereye demedim ama, gelirdim
çünkü, cehennemin en alt katına da çağırsa ve sonrasında orada ki zebanime onun
aşık olma ihtimali bile olsa, tüm olasılıkları es geçer, ve sonrasını hesaba
katmadan, çağırdığı her yere gidebilirdim. “sana ihtiyacım var” dediği için bir
keresinde, sadece bu yüzden değil, hatta sebeplerimin onun ihtiyaçları ile
alakası bile olmayabilirdi, giderdim sadece. ve biliyordu, bunun bencilikten
öte bir şeyle, onun adını koyduğu bir “bizcillik” ile alakalı olduğunu.

ve o gün, yani o gece, daha doğrusu o
sabah, tuvaletin klozeti üzerinde buldum onu. gözümü açtığımda. tuvaletin
taşına oturup kalmıştım en son. uyanmamıştı. o gece tuvalete beşinci gidişiydi,
ve bu muhabbetin üzerine peşinden gitmediğim, ilk seferiydi. uzun süre geri
gelmediği ilk seferi. beş kutu hapın bana bırakıldığı ilk seferi. kutuların bir
lastikle bir arada tutulduğu, ve en üstündekine, ‘kalanı senin’ şeklinde bir
not yazılı ilk seferi. tuvaletin kapısını açtım. kapağı kapalı bir klozetin
üzerinde oturmuş, kendinden geçmişti. ve sabah, onun kahkahalarına uyandım.
öldürmeyecek bir hapı almıştı. ben de almıştım. adına bile bakmadan hapların.
ve sabah. onun kahkahasına uyanıp gözümü açtığımda, “şapşal” dedi “ambülansı
arasaydın senden ayrılırdım” ve bir kahkaha daha. ben de güldüm, içinde
bulunduğumuz, içine uyandığımız, içine uyandırıldığım, duruma. “işicem” dedi
“çıkar mısın”

odaya geri dönüp bir şarkı açtım. ve yaklaşık
bir saat sonra gelip, o bir saat içinde ölüp ölmediğini kontrol etmediğim için,
“işte benim adamım” dedi “artık ‘biz’ değiliz, birbirimize karşı bencil de
değiliz ama, iki ayrı ‘ben’iz”

“amına koyim” dedim.

“koyan koymuş” dedi “her ikimize de…”
sarılıp uyumaya devam ettik. ta ki güneş batana dek. sonrasında bakkala
yollandım, şarap ve sigara.

*başlık, “ben tek siz hepiniz” adlı
grubunun bir şarkısının adıdır.

22 aralık 2013

girdo / from !Y6 distro of zemt galaxy’Zz

22 Aralık 2013
cold

cold

“sana
kendini kötü hissettiren şarkılar dinlersen, kendini kötü hissedersin tabii”
dedi, “mutlu şarkılar dinlesene, en azından bu aralar..”

2004
yılındaydık, ve onun evinde..

evi
bucada bir yerdeydi ve adı yelizdi. ben o zamanlar izmir’in kuruçay adı verilen
bir çingene mahallesine 2-3 ev komşuydum. çocukluğumdan ilk gençlik yıllarıma
kadar arkadaşlarımın yarısından çoğu çingeneydi ve kitaplardan ya da 4 yıl
boyunca sınıfı geçemeyip sonunda atıldığım üniversite deneyimden asla
öğrenemeyeceğim şeyler öğrenmiştim onlardan. ama konumuz bu değil, en azından
şimdilik.. konumuz demişken, elim yandı abi, geçen hafta, yaklaşık 240 derecede
eriyebilen beyaz ppt adında bir plastik maddenin, enjeksiyon makinesinden akan
erimiş haldeki 40 gramlık kısmı, yazarlığıma ara vermeme yol açtı dersem,
hakkımda ne düşüneceğiniz üzerine sizinle tartışmak isterim. ama eski
okuyucularımın yakından bildiği gibi, yazarlık üzerine tartışmaya kapalı
biriyim, daha çok dalga geçmeyi severim, yazabiliyor olunulduğu için takınılmış
olan o büyük ve boş pozlarla. ama elim yandı abi.. gerçekten.. bunun 2004’de
olanlarla ne ilgisi mi var? konumuz demiştim. ne anlattığım ve ne
hissettiğimden hayatım boyunca emin olmuşumdur. ve bu bazen, hatta çoğu zaman,
insanı zora sokar. yapmak istemediğiniz şeyleri ya da yapmanızı istedikleri
şeyleri yapmanıza veya yapmak istediklerinizi yapamamanıza mesela.. çünkü
yeterince dik başlı bir şekilde, ve sonucunda bir çok şeyi yitirebileceğinizin
bilincinde olarak, ve yine de bir inatla, istediğiniz şeylerin peşinden
giderseniz, çantanıza şans ve talihin konmadığını fark ettiğinizde, iş işten
geçmiştir. denemişsinizdir. ve birileri sizin başarılı olamadığınızı veya
başarısız olduğunuzu ya da daha genel bir tanımla, tümden yanlış yaptığınızı,
yani bile isteye yanlış ata bahis yatırdığınızı düşünse de, biliyorsunuzdur,
sorunun nerede olduğunu, başarılı olmak ya da kılınmak için, yapılması
gerekenleri yapmak, içinize sinmemiştir, hepsi bu.. ve yine de, her ne
yaparsanız yapın, skora etki edemezsiniz, ben bu mesleği yapmam çünkü nefret
ediyorum bu işten deyip, o mesleki eğitimi tamamlamazsınız mesela, ve yıllar
sonra yine başka bir nefret ettiğiniz iş mesleğiniz haline dönüşmüş olur. ve o
fabrikadaki risklerin en büyüklerinden birini (mengeneye elini kaptırmak) bir
ara saliselik farkla atlatmışsınızdır, birkaç yanık parmağın lafı olmaz burada.
ama 2004 yılında, yıllar sonra böyle bir gidişata gebe bir öyküyü yazacağımı
bilseydim, yeliz’e o gün şunu söylemiş olmak isterdim: “ben bir kahinim,
parmaklarımı çakmakla yakabilir miyim diye deneme yaparken, geleceğe antrenman
yapıyorum aslında, ısıya karşı bağışıklık kazanıyorum ben” ama hayır, o gün
yeliz’e dediğim şey, “birkaç yanık parmağın lafı olmaz” oldu, ki yakmıyorum,
yakabilir miyim diye deniyorum, o da bana şöyle demişti, “aynen falçatayı
tenine kaşıyormuş gibi sürtüşün gibi, neden hayatını yakmak konusunda master
yapıyorsun?”

“sana
kendini kötü hissettiren şarkılar dinlersen, kendini kötü hissedersin tabii”
dedi, “mutlu şarkılar dinlesene, en azından bu aralar..” ve müziği değiştirdi,
yani this empty flow’umu. yani bu melodiler, ona göre, karamsarlığa kapı
açıyordu, depresifliğe, ruhani güçsüzlüğe, sağlıklı düşünememeye, oysa ben
huzur buluyordum, ne kendimi kötü hissettirdi bana jori’nin sesi, ne de çok
iyi. sadece, dengede durmamı sağlıyordu. hâlâ yaptığı şey bu. aşırı
sarhoşsunuzdur, ve evin yolunu bulamayacaksınızdır, yürürsünüz yine de, ve
kaybolursunuz bir süre sonra, ve enerjiniz tükenmiştir, ve aynı sizin
durumunuzda olan biri gelir karşıdan, hatun ya da herif, cinsiyetinin bir önemi
yok, aynı durumda herhangi bir hayvan da olabilir bu, ya da bir uzaylı, sadece
o da, aynı koşullar altındayken en azından güneşin doğmasını bekliyordur, ve
bir yere düşüp yığılmamak için birbirinizden destek alıp yürürsünüz.. ve bir
süre sonra, bir ihtiyaç üzerine gelişen bu hâl, ihtiyaç olmaktan çıkıp,
herhangi bir zorunluluğun getireceği baskı ve stresten uzak bir bütünleşmeye
döner. onsuz da var olabilirsiniz, bir süre sonra bunun eksikliğini
hissetmeyecek kadar tek başına olmaya alışadabilirsiniz hatta, ve bu, farkında
olduğunuz halde, tercih etmediğiniz bir şeydir. hatta onun hayatınızda ki
varlığının yüzde çoğu zararlı da olsa.. sigara gibi mesela.. bırakmayacağım,
çünkü seviyorum.. hepsi bu. gibi bir şey.. anlatabiliyor muyum? ve burada
aşktan bahsettiğimi anlayabilir musunuz? ve söz konusu öznenin 2004’de ki yeliz
olmadığını açıklayabilir miyim? her ne kadar o, bunu çok istemiş olsa da..
sigaraya aşığım dediğimi anımsıyorum, aşırı sarhoş gecelerimden birinde, kilise
sokağında, kendi kendime konuşurken, yanımda ki insanların dahil olmadığım
muhabbetlerini sabotaj edebilecek bir tonda, sigaraya aşığım ben.. özellikle de
kısa kırmızı pall mall’a.. mavi chesterfield’e. öncel’in sardığı tütüne.. ve
ağzıma sürmem diyemeyecek kadar asla olamayacaksam da, nefret ettiğim tadı bana
acı gelen, bazı markalar.. ve sigara ile aşk arasında kurduğum bağıntıyı,
özneyi, konuyu anlatan bir erkek olduğu için, kadına indirgediğimi düşünerek
feministlerle aramda ufak bir tartışma başlatabilirsiniz çok sevgili olmayan
eleştirmenlerim.. son ifadede sorun yaşayabiliriz. çok sevgili olmayan,
eleştirmenler mi. yoksa, olmayan eleştirmenlerim, çok mu sevgili.. bu arada,
yelize ve 2004’e ve bucada olanlara ve empty flow’a geri döneceğiz.. ama az
önceki sorunu, daha da karmaşıklaştırmak için, aslında orada söylemeye
çalıştığım şeyin, çok sevgili olmayanların, gerçekten en iyi eleştirmenlerim
olan eski sevgililerim olduğunu, ama çok sevgili olamadığımızı, yani
kalamadığımızı, bu yüzden onlara gönderme yaptığımı, açıklayarak, yalan içinde
yalan düzmeliyim. ve herhangi bir feministisyenle aramda herhangi bir ifademden
doğabilecek tartışmadan, en çok sevgili olmayan en iyi eleştirmenime bir yardım
çağrısında bulunarak, sıyrılabilirim. ona göre ben, pro-feministtim çünkü. öyle
diyordu. haklı da olabilir.. belki.. neyse.. geyiğe bir son verip, bucaya
dönüyorum, umarım bu uzun ve sorunlu girizgah, okuduktan sonra hiç bi bok
anlamayıp bu durumdan ben sorumluymuşum gibi bir ok fırlatıcak olanları
uzaklaştırmıştır.. anti-girdap timinin 4-5 elçisini hakladıktan sonra, ortalık
pek bi sessizleşti gerçi.. artık yazamıyorsun girdap.. artık yazma girdap. hiç
bi zaman yazamadın. yazdıklarında ruh ve duygu yok. yazdıklarını yayınlamak
konusunda aptalca bir cesaretin var.. yazdıkların beş para etmez. evet evet
evet, çok haklısınız, ama hâlâ ringdeyim anlaşılan, üçü yanık olan on
parmağımla beraber.. ne diyordum jessicka? buca.. 2004. yeliz’in evi..

jessicka fodera’ya aşık olduğumda, 25 yaşındaydı. ve
bana, robert smith’in “bu şarkıyı yaptığımız için pişmanım, çünkü herkes sadece
bu şarkımızı biliyor” dediği bir şarkıyı, bağıra çağıra söylüyordu. ve
robert’in ‘herkes’ine dahil değildim. ve atilla ilhan’ın bahsettiği hiçkimse
gibi birim henüz olmamıştı. halüsinojenlerin eşliğinde kurulan düşlerin bir
yankısıydı belki, daima var olan, ve aslında hiç olamayan. sonra öyküler
anlatmaya başladığımda, kül tablosundan tavşan çıkartabilecek hatunlar geldi..
yeliz gibi.. iyi olmama hali, ya da pas tutmaya ramak kalmış bir hayatın içinde
akıyor olmak.. hayır dediğimi o kadar çok kez hayır dediğimi o kadar çok kez
anımsadım ki, evet demek istediğim anlarda.. eskişehirdeydi pınar, ve maddi
durumu iyiydi, ve benimle beraber yaşamak istemişti, ve evinde kalabilirdim, ve
hiçbir şey yapmam gerekmeyecekti, sadece evin odalarında var olmak.. cezbedici
bir çok seçeneği sadece istemediğiniz için göz ardı ettiğiniz taktirde, geriye,
istediğiniz şeylerin cezbedici olmayan yanlarını görmezden gelmek kalır. ve
aslında, olan, bir şey de yoktur ortada.. olmayan bir şeye, oluyormuş
yanılsaması ile sarılırsınız.. ve gecenin yarısı patlar hikaye. sigaranızı
sutyeninin içine sakladığı aklınıza gelmediği için aranıp taranmaktan
vazgeçtiğiniz anda, onu uyandırmışta olursunuz, o sese uyanır, ne aradığınızı
sorar, “sigaramı” dersiniz, “yatarken bıraktığım yerde yok, yanlış
hatırlamıyorum ama”, ve yüzünüze atılan bir tokatın ses tonu ile “al” der,
“ölmeni istemiyorum sadece”. ve o an, o da sizinle beraber bir tane yakmış
olsaydı, son sigaranızı içmiş olacağınızı, bırakmaya sizi, sonunda ikna etmiş
olacağını, biliyorsunuzdur. yapmaz ama. yatar sadece. ve o an, sırtı size dönük
olan sevgilinizin, artık eski sevgili olan ve olmayan eleştirmeninizin,
feminist olan ve sizin pro-feminist olduğunuzu iddia eden, bu noktada yazılarınızla
ilgili sizinle tartışabilen ve sırtı size dönük olan sevgilinizin, kapalı olan
gözleri, amfetaminin damağınıza değdiği andaki tadı anımsatır.. olanın,
anımsananla bir ilgisi yoktur oysa. duygu karmaşası sadece. karmaşık bir duygu
değil. duyguların karmaşası.. çakmağın alevi. yakarken alınan ilk fırt dışında,
hiç içmeden, dumanı ve külü izleyerek bitirilen bir sigara.. bi insan gecenin
üçünde aniden uyanıp, neden bir sigara içer ki? hatırlıyorsanız eğer, ki
okuduysanız yani, çünkü ben anlatmıştım, daha önce, bu öyküyü, ve kalanını, ve
öncesini, ve sonrasını, yelizin ağzımdaki sigarayı çekip aldığını, ve “hem çok
içiyormuşsun artık, yapma” dedikten sonra, paketten yeni bir tane çıkardığımı
biliyorsunuzdur.. ve yelizle hiçbir zaman sevgili olmadık. ama bana, çok daha
ağır, yaptırımlarla geldiği halde, sevgili olduğumuz, masaldaki, uyuyan
güzelin, bunu yapması, paketimden yeni bir tane daha çıkarma periyodumu
uzatıyordu. ama kül tablosundan bir şapka bile çıkartmazdı o. değil ki tavşan..
işin özeti de buydu. hile yoksa, orda ben olabiliyordum, ve ben varsam, bu,
tamamen demek anlamına geliyordu, hayır senin için sigarayı bırakamam, ama
benim sigarayı bırakmayı istememe yol açabilirsin, ve istiyorsam bırakabilirim,
ama bu hareket bir “için” barındırmaz, bir nedene dayalı olmak bana kendimi iyi
hissettirmiyor. mesnetsiz bir şekilde bulunuyorum bu alanda. havada asılı. ama
rüzgarın estiği yöne terfi etmeyecek kadar da dayanıklı.. senden önce neysem,
seninleyken de oyum, belki biraz daha fazla, o. ama senden sonra, daha az
olacağımın farkında olarak. ama buna rağmen, bir hoş görünme çabası taşımadan..
ne diyordum anneke? buca.. 2004. yeliz’in evi..

anneke van giersbergen’e aşık olduğumda, 28 yaşındaydı. ve bana, içinde
“buharlaşıyorum, olduğum şey bir duman örtüsü” dediği bir şarkıyı, söylüyordu.
sert bir melodinin içinden geçen sakin bir ses.. denge. ve niyeyse, 2004 yılında,
yelizin bucadaki evinde, gecenin ikisinde, oturmuş, bir sonraki hamlemin the
gathering’in hangi kurşunu olmalı diye düşünüyorken, this empty flow’dan
sonra.. kendimi iyi hissetmem için neşeli şeyler dinlemem gerektiğini söyledi.
müziği değiştirdi. ve ben “sigaramı da değiştirmeli miyim” diye gösterdim tepki
mi.. parliament falan içsem, olur mu? ki nefret ederim. biliyorsun.. şu an açtığın
şeyden ettiğim gibi.. lerle devam eden.. süreç.. sonrasında.. bir şey, her şeyi
değiştirebilir dedim ona, bardağı taşırmayabilir son damla bazen, birkaç saniye
öncesinde içinde buz gibi bir su olduğu için sıcak bir tek damla o boş bardağı,
boşluğu, çatlatabilir de, şu an yaptığın şeyin, tanımı bu, ama ben, ruhuma,
yeni sondajlar eklemek istemiyorum.. kalkıp, cold’u açtım, cure tabii ki..
duruma uyan.. bazen hiçbir şeyin değiştirmeyeceği şeyler de vardır dedim
sonra.. kalıtsal ve epidemik olan her türlü algıdan izoleyim.. boşuna deneme..

kalkıp
bir bira daha aldı dolaptan.. benim elimdeki de bitmek üzereydi ve normal
şartlar altında, bana da getirirdi. ama yapmadı. sigarasını yaktı. ve odanın
bulunmadığım tarafına çevirdi yüzünü.. mutlu olmak istemiyorsun diyerek..

inanmadığım
şeyleri olamıyorum dedim..

karamsarsın

gerçekçiyim
desek

içmek
için bir nedene ihtiyacın yok

bir
neden için içmeye de

neden
yaşıyorsun o zaman, dedi, kafasını tekrar bana çevirerek, konuştuğumuz konunun
altında yatan sebep, bir süredir, onun benimle beraber olmak istemesi, benimse
kendimle bile beraber olmadığımı düşünmesiydi.

neden
yaşıyorsun?

bi
nedeni yok, henüz ölmedim sadece, hepsi bu..

ooo,
büyük cevap, neden ölmüyorsun o zaman?

onun
da bir nedeni yok, hâlâ yaşıyorum sadece, hepsi bu..

siktir.
büyük büyük büyük palavralar.. bu şarkı kaç dakka ya?

bilmem,
bittikçe başa dönüyor o, tek onu bıraktım listede..

söz
konusu olan, cold’du, ve robert, “another past time”i fısıldadığında, az önce,
şarkının içinde, ister istemez, dokuz yıl öncesine, aktı zihnim, dediğim gibi,
o zamanlar çingenelerle beraber yaşıyordum, ve o gece için bucadaydım. dokuz
yıl sonra da buca da olucam muhtemelen, ve yine aynı şarkıları dinliyorken,
2013’ün sanrılarından kesitler sunucam.. değişen bir şey olmayacak, isimler ve
mekanlar dışında.. şarkının girişinde gelen davul ritimleri, kafamı yıllar
sonra duvara vuracağımı söyleyenlerden daha etkili olmuş.. hâlâ aynı ritimlere
vuruyorum.. kafamı.. sert bir düşüş olduğu söylenemez.. hah, hatırladım..

dibe
çekiyorlar seni demişti yeliz, t.e.f için..

onlar
benim paraşütüm dedim.. ben uçaktan atlamışım zaten.. yerçekimi.. kaçınılmaz..
ama sen, zinciri kopmuş bir asansöre binme konusunda ısrarlısın..

anlamıyorum
dedi..

sonra
uyuduk.. sonra.. dün.. eve gelirken.. gecenin üçünde.. yolda.. karşılaştık
onunla.. dokuz yıl ve o geceden sonra.. yolda karşılaştık.. ve bir yudum bira
daha kaldıramayacak kadar sarhoştu. otobüse bindi. beni gördü. en arkadaydım.
otobüs zaten ağzına kadar boştu. yanıma geldi. kulaklığımı çıkardım..
tanımıştım çünkü.. ve yaşlanmıştım. yaşlanmıştı. şaşkınlık faslını ve
merhabalaşmayı ve neler yaptığımızı, hayatımızın nasıl olduğu faslını
tamamladıktan sonra, “ne dinliyordun” diye sordu, kinayeli bir şekilde sormadı
ama, eski defter açılmayınca, kendimi rahat hissettim.. ne diyordum marissa?
buca.. 2004. yeliz’in evi..

marissa nadler’e aşık olduğumda, benimle aynı yaştaydı.. ve bana,
henüz pek az kişi tarafından dinleniyorken, şarkı söylüyordu. yüzü yoktu.
hikayesi yoktu. seslendirdiği dizelerin, bildiğim dile bir çevirisi yoktu.
anlam, bir neden barındırır bu yüzden. duygular anlam ihtiyacından bağımsız
olduğu için, nedenlerle açıklanamaz. anlam, somut bir şeydir, varoluşunda
nedenlere ihtiyaç duyabilir. ama herhangi bir duygu, nedenden bağımsız olarak
ortaya çıkar. neden, duygudan sonra gelir. gelmese de olur hatta. o yüzden,
“seni sevmediğimi anladım” dünyanın en aptal cümlesi olmaya aday olabilir.
olsaydı, oyumu kullanırdım. ve “seni
neden sevmediğimi şimdi anlıyorum” daha tutarlı olurdu. bu noktada, ‘neden beni
sevmiyorsun’un bir yanıtı olmamıştı, yeliz için, o anlamak istiyordu, ben anlam
aramıyordum, ojemi mi sevmedin, saçlarımın rengi, ses tonum, yürüyüş tarzım,
boynum.. liste devam edebilir, ve hiçbiri, gerçeğe teğet bile geçmez..

yeliz’den nefret ettiğimde, benden bir yaş
büyüktü. ve bana, hiçbir zaman kaydedemedikleri ve sonrasında dağıldıkları
grubuyla beraber, bir şarkı söylüyordu, çimlerde.. grunge yapmaya
çalışıyorlardı. ama yapamayacaklardı. yapmış olsalardı da durum değişmeyecekti.
dünyanın en harika işini çıkarmış olsalar da değişmeyecekti. yaptıkları müziği
sevmiş olsaydım da değişmeyecekti. ondan nefret ediyordum. ve arayıp, kendini
iyi hissetmediğini söylediği zamanlarda, yanına gidiyordum. hepsi bu. ve hiçbir
zaman, ona kendini kötü hissettiren, sonra geçer dediği şeyin, ne olduğunu,
açık açık, söylemedi. gün içinde bir şeyler olmuş gibi bir hava belki..
olmamıştı. o hafta başına saçma sapan bir şey gelmiş gibi belki.. gelmemişti.
bir arkadaşı kötü davranmış gibi de olabilir. davranmamıştı. gelir ve geçer
derdi sadece, boş ver. ama, ben gelince geçen bir şey olduğunu biliyordum, o
kötü ruh halinin.. beni iyileştirirse, kendisinin de iyileşeceğine dair olan
saf inanç.

otobüste karşılaştık sonra işte.. sarhoştu.
değildim. ve ertesi sabah yedide kalkıp gitmem gereken bir işim vardı.
ekebilirdim. ama ekmeyecektim. evlenip boşanmıştı ve bir çocuğu vardı. kız.
hâlâ aynı işte çalışıyordu. çok iş değiştirmiştim. aynı eve geri dönmüştü.
evimden hiç uzaklaşamadım. artık annesi ve çocuğu ile yaşıyordu. hâlâ babamın
kirasını ödediği bi evin odasındaydım.. benden epey sonra inecekti.. evime
birkaç durak kalmıştı sadece.. söylemiştim nerede indiğimi. ve şu, eskiden
aramızda olan, kasvetli diyalogların, asla tekrar etmeyeceği sinyalini
almıştım. bu, ondan nefret ettiğim zamanlardaki durumumu değiştirdi. bana, ben
inmeden önce, “aslında o zamanlar seni sevmediğimi fark ettim daha sonradan
biliyor musun” dedi.. “sadece, boşluk ve ihtiyaç meselesiymiş galiba” dedi..
indim sonra.. söylediği şeyi ona söylediğim zamanlar yaptığımız tartışmayı
hatırlayarak indim otobüsten. kulaklığımı da tekrar takarak tabii ki,
ezberlediğim sokakların gürültüsü ve ezberlediğim insan sesleri yerine,
ezberlediğim tınıları tercih ediyordum, daima.. onları duymadan da
görebiliyordum sonuçta.. ama genellikle, yukarıda bahsi geçen sesleri duymadan,
bu yaşıma kadar gelemezdim. sonra fark ettim, eve kadar yürürken, bir daha biri
daha sorarsa, neden yaşıyorsun diye, müzik dinlemek için diye cevap
verebilirim, yukarıdaki palavraya göre, daha tutarlı olucaktır. hayır tanrıdan
bahsetmiyorum, yazının yukarısında, ki tanrı da yukarda değilmiş gibi
davranıyor bana zaten. sonra, aslında yelizden değil, kendisinden değil,
baskıdan nefret ettiğimi de fark ettim, baskı kalkınca nefrette silinip
gitmişti. ve gecenin üçünde uyanıp sigara içmek istediğimde, çok sevgili eski
eleştirmenimin, paketi göğüslerinin arasına sakladığını bilseydim, onu
uyandıracak kadar ses çıkarmazdım odada. bu bana, baskıdan çok, çaresizlik
olarak görüleceği için. ve galiba yelize de, çaresiz hissettiğini bildiğim
için, eşlik ettim, bazı birkaç gece.. bazen olur. ellerimi yakmayı sonunda
başardığımı söylediğimde ona, o gün otobüste parmaklarımı göstererek, acıyarak
güldü bana, çünkü söylediğim şey kötü bir durumu anlatıyordu ve üç parmağımda
berbat görünüyordu ama geçmişten gelen mizah, durumu dengelemişti. otobüsten
indim. kat’i açtım sonra. kulaklığı takıp. katherine bjelland. ona aşık olduğum
zamanı hatırlamıyorum. sonra da.. eve gelip.. uyuyup uyandım işte. iş için.
arada bir şeyi atladım ama, galiba, onu da sonra anlatırım..

*başlık
the cure’un bir şarkısının adıdır..

21 kasım 2013

girdo / from !Y6 distro of zemt galaxy’Zz

21 Kasım 2013