Kategori: Genel

geriye dönüşler 2 –
bölüm 8

2000
yılı son baharı. evde oturuyoruz. altı kişiyiz. ben yerde oturuyorum. özlem yanı
başımda. o da yerde. refik ve seçil bir kanepede. tuncay rakı dolduruyor
herkese. gelecekte başıma hangi çorapları öreceğimden, zihnimi nasıl darmadağın
edeceğimden habersizim henüz. henüz hiç fanzin çıkarmadım. henüz pek bir şey
yazmıyorum. henüz sadece kısa yazılarım var ve bir anda geldi dördü birden.
önce tuncay ile bir işporta tezgahında tanıştım. eski kitap satıyorduk. sonra
seçil geldi tezgahıma. kitap satmak için. eski okul kitabı satıyordum. ardından
beni refik’le tanıştırdı. ardından refik’le kardeşinin, özlem’in evine gittik.
ardından özlem’le tanıştım. ardından bazen refik ve tuncay bazen özlem’in
evinde kalmaya başladım. ardından, önce özlem gitti. sonra refik ile tuncay.
sonra seçil, ankaraya. ara ara çıkıp geldiler.

sonra
geleceğimi yazmaya başladım. tamamen kafayı yemiş olabileceğim dönemleri. ama
bugün, sizlere, açığa çıkmamış bir geçmiş zaman diliminden bahsedeceğim. bizi
hiç kavga ederken görmediniz değil mi? etmedik de ondan canım. birkaç ufak
tartışma hariç, hiç küsmedik birbirimize. birbirimizden başka sığınabileceğimiz
kimse yoktu. yalnızlık. yalnızdım ve yalnızlığı kanıksamıştım. yalnızlığı
kanıksadığım için çıkıp geldiler birer birer. hiç arkadaşım yoktu ve eski okul
kitabı sattığım bir işporta tezgahım vardı. sonra arkadaşlar edindim kendime,
bazı kısa süreli arkadaşlıklar ve bazı sıkı dostluklar. bazı hayranlarım oldu,
bazı sevgililerim de. ama o günü asla unutmadım.

önce
tuncay’la tanışmış, ardından seçil’le arkadaş olmuştum. sonra seçil bana, akşam
“tuncay’la onların evine gel, refik’le tanıştırcam seni” dedi. refik seçil’in
sevgilisi idi. o gece seçil’i evine bıraktı refik. ben de yanlarında gittim.
seçil özlem’in bir üst katında yaşıyordu. o gün özlem’de kaldım refik’le
beraber. ertesi gün tekrar refik’lere uğrayıp işporta çantamı kaptığım gibi
tuncay’la işporta tezgahına yöneldim. birkaç kez daha evlerine gittim. birkaç
kez seçil bi kez de özlem geldi işporta tezgahıma. tuncay tezgahta meyve suyu
süsü verilmiş votka içiyordu. yasaktı işporta tezgahında içmek. öğrencilere
kitap satıyorduk çünkü. yazılı olmayan bir yasak vardı. hoş karşılanmazdık. şimdi
büyükler için kitap sattığımdan dolayı tezgahta içiyorum ama hala hoş
karşılanmıyoruz. her neyse o gün evde buluştuk.

tuncay
çağırdı. “bugün önemli bir gün” dedi, “gelmen” lazım. ekim ayının beşiydi ve
okulumun açılmasına bir hafta vardı. üniversiteyi kazanmıştım ama
bitiremeyeceğimi biliyordum. refik ve tuncay tıp ya da eczacılık ya da ona
benzer bir şey okuyordu. dördüncü yıllarıydı. ben on sekiz, özlem yirmi bir,
seçil yirmi üç, refik ve tuncay da yirmi beş yaşındaydı. tuncay’ın oldukça kısa
saçları ve oldukça kısa sakalları vardı. seçil’in sarı saçları sürekli
örülüydü. bunu ilk kez duyuyorsunuz. refik rastalı ve sakalsızdı ki bunu da
biliyorsunuz. refik ve tuncay dört yıl önce üniversitede tanışmışlardı. bir
sene sonrasında okula seçil girmişti. tıp okuyordu o da. aile zoru ile okula
girmişti ve asıl istediği şey sosyoloji idi.

her
neyse işte, o gün eve gittik tuncay’la beraber. giderken üç paket sigara
almıştık. tuncay’ın işporta tezgahı çok iyi iş yapıyordu. 2 ayda dört beş
milyar gibi bir para kazanıyor, yılın kalan günlerinde çalışmıyordu. kira
düşüktü çünkü ev çok kötüydü. o zamanlar alsancak da şu anki kadar kalabalık
değildi zaten, bu kadar çok bar yoktu ve bu kadar çok çirkefleşmemişti
insanlar.

eski
okul kitabı satıyorduk. 250bin liraya bir öğrenciden alır başka bir öğrenciye
dört beş milyona satardık, o zamanın parası ile. tüm şehrin ortaokul ve
liselileri sevgi yoluna gelirdi. o zamanlar devlet kitap dağıtmıyordu. ve
tuncay tüm okulların müfredatını ve dahası karşıdan gelen öğrencinin üniformasından
hangi okula gittiğini bilirdi. nerden bildiğini bilmiyorum ama gerçek bunlar.
palavra sıkmıyorum.

eve
girdik. özlem saçı ile oynuyordu biz girdiğimizde. çok seviyordu saçları ile
oynamayı. refik ve seçil de meze ile ilgileniyordu. rakı yapıcakmışız meğer.
önemli olan buymuş. bize kapıyı seçil açtı. mutfağın penceresinden sokak
görünüyordu, geldiğimizi görmüş. “sigaraları unutmadın umarım” dedi açar açmaz
tuncay’a. “unutmadım yavrum” dedi tuncay.

içeri
geçip biraz bekledik. özlem’in yanına oturdum.

“saçlarımı
örsene” dedi özlem.

“bilmiyorum
ki” dedim.

“bildiğin
gibi ör o zaman” dedi. henüz sevgili değildik, ama olmaya yakındık. sevgili
iken de hiç klasik bir sevgili olmadık zaten. pek el ele bile tutuşmadık.
saçlarını tutup bildiğim kadarıyla örmeye çalıştım. nasıl yapılacağını
biliyordum aslında, sadece daha önce hiç yapmamıştım.

rakılar
önceden alınmıştı. iki yetmişlik. sıkı içiyorlardı. ben ilk rakımı üç yaşında
yanlışlıkla babamın çay bardağındakini su sunup içmiş, bir daha da ağzıma
sürmemiştim. bunu söylemiştim yolda tuncaya. “içeceğin bir zaman mutlaka
gelicekti” demişti. “rakısız olmaz moruk.. rakı hayatın özünü sunar adama.
gerçek kalbin açığa çıkar. nasıl bir adam olduğun anlaşılır. diğer alkoller de
anlaşılır bu ama rakı da daha çok ele verirsin kendini..”

kapı
çaldı. “baksana girdap” dedi özlem. “senin bakman gerekiyor.”

“neden”
dedim.

“öyle
işte” dedi. gidip kapıyı açtım. bana çok benzeyen bir adam girdi içeri.
altıncımız. ilk kitabın bir yerinde altı kişiyiz demiştim, okuyan biri de hata
bulduğunu söylemişti. yanılıyorsun, demiştim. şimdi itiraf ediyorum. hata yok.
altı kişiyiz.

gelen
adamın zack olduğunu söylediler. hiç konuşmuyordu. gecenin bir kısmına kadar da
hiç konuşmadı. özlem’in diğer yanına oturdu o da. özlem elini tuttu zack’in.
ben sevgili olduklarını düşündüm. gerçek açığa gecenin sonunda çıkacaktı.

masa
kuruldu. ve oturduk. saki olan tuncay’dı. bardaklar dolduruldu. sigaralar
yakıldı. mezeleri anlatmayacağım ama seçil’in bu konuda marifetli olduğunu
söyleyebilirim. günlerden perşembeydi.

“söze
benim başlamam gerekirse” dedi refik,

“gerekmez”
dedi özlem, zack’e bakıyordu. zack olumsuz bir şekilde kafasını salladı. “tamam
ben başlayayım. bugün zack’in doğum günü, ona içelim”

kadehleri
tokuşturduk. ufak bir yudum aldım. içemiyordum.

“içemiyorsan
zorlama tatlım, bira da var, tuncay mutfakta anlattı, ilk kez içiyormuşsun
galiba” dedi seçil.

“yok
içerim” dedim, “sizden yavaş giderim sadece”

“içicek”
dedi zack. “içsinki meseleyi çözelim.” fondip yaptı ilk bardağına.

“ne
meselesi” dedim, cevap veren olmadı.

gece
boyu içip sohbet ettik. zack hiç konuşmadı. ben ara ara lafa girdikçe bana dik
dik bakıyordu zack. ardından sabaha karşı, herkes sızdı. zack’le başbaşa
kaldım. ben sadece iki kadeh içmiştim ama bu bile beni fena çarpmıştı. zack’in
ne kadar götürdüğünü bilmiyorum ve özlem’in de. en çok onlar içti.

masada
oturuyorduk. “ben de yatayım artık” dedim ama yatıcak yer yoktu, bir tek
özlem’in yanı boştu. buna henüz cesaret edemezdim. “ama nerde yatıcam ki, sana
da yer yok.”

“ben
gidicem zaten” dedi, “özlem’in yanına yatarsın. ama çok umut bağlama ona.
gidicek o. bunu aklından çıkarma. dördü de gidicek. unutma bunu. çok konuşma
insanlar arasında. zaten şu an pek konuşmuyorsun da, ilerde konuşmaya
başlayabilirsin. konuşma hiç. dilini yut. daha az acı çekersin böylece”

“anlamadım”
dedim. benim yaşlarımdaydı ve bana çok benziyordu. saçları çok kısaydı sadece.
nerdeyse üç numara. benimkiler biraz uzundu ve henüz dökülmemişti.

“ne
kadar çok acı çekersen, o kadar çok bana benzersin” dedi. “unutma bunu. daima
seninle olucam. hep içindeydim”

anlamadığımı
söyledim tekrar. sarhoşluğuna veriyordum ama sarhoş gibi bir hali de yoktu o
kadar içmesine rağmen. kalan son şişeden son kalanı ikimize pay etti ben daha
fazla içmeyeceğimi söylesem de.

“anlayacaksın
zamanla” dedi, “ben konuşayım, sen sonra anla. fazla yakın olma insanlarla.
etini koparıp ruhunu çalar çoğu. bazıları hariç. bazıları her ne yaparsan yap,
hayatının sonuna kadar seninle kalıcak. henüz tanışmadın onlarla. bu dört piçe
güvenme. sevmiyorum onları. ve özlem bana aşık, sana değil, unutma bunu. senin
içinde beni gördüğü için ilgileniyor gibi seninle. sana fal baktı değil mi
geçende. her şeyi gördü. tüm hayatını. özel güçleri var hatunun.”

“böyle
şeylere inanmam ben” dedim

“inansan
iyi edersin” dedi. “en çok da bana inansan iyi edersin. arada bir bana izin
ver.”

“ne
izni vereceğim sana”

“seni
tehlikelerden korurum”

“anlamıyorum
gerçekten. özlem’i nerden tanıyorsun sen”

“seninle
aynı gün tanıştım bu insanlarla ben de. hadi ben gidiyorum. rakını bitirip
özlem’in yanına yat.” rakısına fondip yapıp gitti. o günden sonra da, ara ara
gelmeleri dışında pek görünmedi bugüne kadar.

gidip
özlem’in yanına yattım. arkamı ona dönüp. fark edip arkamdan sarıldı bana.
ellerimi tuttu. “gitti mi?” dedi

“zack
mi?” dedim. “gitti evet”

“söylediklerine
kulak asma” dedi, “seni kıskanıyor sadece. ben girdap’ı daha çok seviyorum”

“onu
nerden tanıyorsun sen” dedim.

“yüzünü
dön” dedi. döndüm.

“hayır
be şapşal öyle değil” dedi, “kendine dön yüzünü, bulursun”

onu
öpmeye çalıştım. dudaklarını kaçırdı. “henüz değil” dedi, “sarhoş olmadığım bir
gün yapalım bunu. uyuyalım hadi. güzel düşler”

ilk
kez bir hatunla beraber yatıyordum. rahat bir pozisyonda değildim ama onun
rahatı bozulmasın diye hiç hareket etmeden yattım öylece. sabaha karşı
uyuyakalmışım. uyandığımda evde kimsenin olmadığını sandım. tuncay refik ve
seçil çıkmış meğer. özlem tuvaletteymiş. şifonun sesini duyunca anladım evde
biri daha olduğunu. duvar saati üçe geliyordu ama o saate asla güvenilmezdi.
sürekli ya geri kalır ya da ileri giderdi. seviyorlardı saati bilmemeyi
kahramanlarım. kap kalın perdeler hala örtük olduğu için gece mi gündüz mü
anlamadım. hala uzanıyordum. özlem çıkıp, “nihayet uyanabildin bebeğim” dedi.
“rahat uyumadığını biliyorum, ama alışıcaz beraber uyumaya”

“yoo
rahat uyudum” dedim.

“yalancı”
dedi. “hadi bana şarap al”

hava
çoktan kararmıştı. oniki saattir uyuyordum. şarap alıp geldim. müzik açtı
özlem. yanıma, yere oturdu. salondaydık.

“zack’e
kafanı takma” dedi, “ona izin vermezsen iyi edersin. insanları sevmez o.
güvenmez kimseye. aslında sadece güvenmeme konusunda kendini zorluyor”

“neden?”

“acı
çekmek istemiyor da ondan”

“ben
acıdan korkmuyorum” dedim

“biliyorum
bunu” dedi. “hem benim bi yere gittiğim yok. yalan söylüyor”

“gidebilirsin”
dedim. “bi gün gidebilirsin de. sorun değil bu”

“sorun
değil mi?”

“yani
sorun evet ama bu konuda yapabileceğim bir şey olmaz ki”

“bi
yere gitmiyorum merak etme.”

ardından
iki ay geçti. ve bir gün özlem gideceğinden bahsetti bana. almanya üzerinden
bristole. okuyacakmış orada. babası öyle istiyormuş. ve hayatımı mahvediyormuş.
mahvettiği falan yoktu oysa, sadece bazen öfkelenip laf sokardı bana ki bunu
biliyorsunuz. bütün hıncını benden alıyor gibiydi. sorun etmiyordum.

sonra
onu havaalanına bıraktım ve bundan sonra zack’in tavsiyelerine kulak asmayı
öğrendim. daima haklı çıktı ve daima içimde bir yer buldu kendine. bazen açığa
çıkıp çeneme kapattı, bazen benim yerime insanlarla konuşup benden
uzaklaştırdı.

yıllar
sonra zack, özlem’le kaçtıklarını anlattı bana. benden uzaklaşmışlar. ben de
çok keyifli sürekli geyik yapan birine bu yüzden dönmüşüm. yıllarca özlem’e
benim için bakmış zack. bakmış derken, beraber yaşamışlar yani. orda burda. ama
ne zaman hayatıma biri girse, zack hemen geri geliyordu. suskunlaşmalarımı
sağlıyordu hemen. nedenini bilmiyordum. herkesten kıskanıyordu beni. koruduğunu
iddia ediyordu oysa. öldürmem gerekiyordu puştu. yapamıyordum.

29
nisan 2016.

geriye
dönüşler 2 – bölüm 7

tezgahta
oturuyorum. tekrar 2021 yılındayız. temmuz ayı. refik o gün, seçil’le beraber.
seçil’in tatil günlerinden biri ve refik de tezgah açmadı. tanışma yıl
dönümleriymiş. refik ve seçil’in 21 yıllık bir birliktelikleri var.

tezgahta
oturuyorum. başım öne eğik. kitap okuyorum. günlerden cuma. alkol günüm. henüz
başlamadım. sabah psikiyatriste gidip ilaçlarımı yazdırdım. artık konuşmuyoruz
da doktorla pek. anlatıcak bir şeyim kalmadı. iyi misin, düşüncende hızlanma
var mı, paranoyaların var mı, falan filan. hayır hayır hayır diyorum seri bir
halde, iyiyim doktor, gayet iyi. değilim oysa ve bazen hapımı ekiyorum. sabahları
bir mg akşamları iki mg risperdal alıyorum. hepsi bu. ve cuma alkol günüm. daha
önce demiştim. beşinci bölümde sanırım.

özlem’i
bulduğumdan beri evden çıkmaya ikna edememiştim. zorlamıyorum da kızı. bazen
küçük sürprizler yapıyorum ona sadece. hediyeler. giysi ve takı. bazen de abur
cubur. çok kötü görünüyor. eskiden kendine bakardı, şimdi hiç bakmıyor. ben
otuz dokuz, o kırk iki yaşında. ve bir hayli zayıfladı.

dediğim
gibi, özlem’i bulduğumdan beri, onu evden çıkmaya ikna edememiştim. ve o gün,
tezgahı açtıktan iki saat sonra çıkageldi yanıma. sol kolu sargılıydı. yavaş adımlarla
yürüyordu. bir an için kafamı kitaptan kaldırdığımda gördüm onu. hemen koşup
yanına gittim. bitkindi. tökezlemek üzere gibiydi. koşup koluna girdim. diğer
koluna ibo girdi. tezgaha kadar yardım ettik. sonra “bırakın tamam sağ olun”
dedi ve yere oturup bağdaş kurdu. ibo kendi tezgahına gitti. baş başa kaldık.
uzun süredir kesmiyordu kollarını. nerdeyse 3 yıl olduğunu söylemişti ilk onu
bulduğumda. saçlarını topladı önce, çantamdan bir kalem çıkartıp. yanımda daima
kalem taşıyor bazen de işportada yazıyordum. ardından parmağındaki yüzüğü
çıkarıp tezgaha koydu. kemikten yapmıştı. bugün sabah  “bunu satmam ben takıcam” demişti bana. oysa
şimdi tezgaha koymuştu.

“yürüyerek
mi geldin?” dedim

“hıhım”
dedi, “seni çok özledim girdap. güzel oldum mu böyle” saçlarını kast ediyordu.
ilk kez toplamıştı onu bulduğumdan beri. önlerinde bi kaç bukle bırakmış,
arkasını toplamıştı. uzun ve siyahtı saçları. hatırlıyorsunuz değil mi?
unutmanıza izin vermem.

“güzelim
ben de mi?”

“dünyanın
en güzel kızısın” dedim

“yuh”
dedi, “abartma. benden güzelleri de var. ama sen kimseye bakmıyorsun. benimsin
sadece. ne güzel”

“baktığım
zamanlar da oldu, biliyorsun”

“olur
öyle. ben yoktum. olsaydım kaptırmazdım seni kimseye oğlum.”

onu
bulduğumdan beri ilk kez neşeliydi. ama sezinleyemediğim ters giden bir şey
vardı.

“gene
intihar etmedin de mi” dedim. genelde intihar öncesi böyle şirinlik muskası
takar, tatlılaşırdı. tören gibiydi onun için bu. ama söylediğine göre, eski
evime yerleştikten sonra bunu da yapmamıştı hiç.

bu
sırada tezgaha biri gelip kitapların fiyatını sordu. “şu ön sıradakiler on beş,
diğerleri beş-on” dedim

“onlar
niye pahalı?”

“pahalı
değil” diye söze girdi özlem, “onlar sevgilimin kitapları, o yüzden öyleler.”
on tane kitap vardı ön sırada. on birinciyi yazmaya başlamıştım.

“kendiniz
mi basıyorsunuz” dedi.

“evet”
dedim, “fotokopi ve ısısal cilt”

“on
beş çok” dedi

“çok
değil” dedi özlem.

“benim
de bir kitabevim var, ve on beş çok, hem fotokopi diyorsunuz”

“gider
misin” dedim, “sana yirmi lira kitaplarım. hadi kaybol”

adam
sorun çıkmasın diye bir şey demeden gitti. özlem “şarap alalım mı” dedi, “bugün
cuma”.

“ben
alıp geleyim” dedim

“hayır
ben gidicem” dedi ve ayağa kalkmaya çalışırken sendeledi, sabahtan beri
içiyordu zaten. uyanır uyanmaz içmeye başlıyordu son zamanlarda. eskiden sadece
biz eve geldiğimizde içmeye başlardı. tuttum kolumdan, “beraber gidelim” dedim.

“hayır
ben gidicem” dedi, “gidebilirim. biliyorum.”

“tamam
peki sen git” dedim. ve gelene kadar akla karayı seçtim.

açtık
şarabı. ve özlem bir şeyden bahsederken, cümlenin sonunda “sikerim” dedi.
yoldan geçen bir hatun ters ters bize bakınca da “pardon sana demedim” dedi
özlem. arsızlaşmıştı. onu hastaneye kaldırdığımdan bu yana ilk kez sokağa
çıkıyordu ve sarhoştu. eve nasıl gitmeye ikna edicektim allah bilir.

“abi
güzel çalışıyormuş” dedi, az ilerde saz çalıp şarkı söyleyen arkadaşımı kast
ederek.

“güzel
çalar” dedim

“yoldan
güzel kızlarda geçiyor. işin iş”

“umrumda
değil onlar”

“biliyorum,
şaka yapıyorum sadece. tuvalete nereye gidiyordun sen?”

“yakın
kitapevi veya tiryaki.”

yakın
kitapevine her gidişimde, üst katta, tuvaletin olduğu yerde, elit elit bir
takım insanlar edebiyat tartışırdı. ben salaş ve eski giysilerimle yukarı
çıkar, onların içi boş entelektüel kuramlarına kulak misafiri olur, onları da
rahatsız ederdim. seviyordum bu hali. hayatı göremiyorlardı. edebiyatı çok
seviyorlardı ama anladıklarını sanmıyorum. ben de anlamıyorum belki, tamam
kabul ama onlar da anlamıyorlar. yukardan bakıyorlar çünkü, kuş bakışı, ve bir
uçakta nasıl ki insanlar karınca gibi görünür, onlarda hayatı öyle
görüyorlardı. hayatı anlamak için, kaldırımda durup dinlenmek ve dinlemek lazım.
koşmak, bu hız, bu dengesizlik ve ahenksizlik, bu pür telaş, bazı şeyleri
ıskalamanıza neden oluyordu.

tuvalete
gidip geldi özlem. yakın kitapevine. “anlattığın gibi birileri tartışıyor”
dedi. “beni almadılar ama”

“nasıl
yani”

“aralarına
yani”

“nasıl
ya, aralarına mı?”

“evet
birkaç şey söyleyeyim dedim sürekli lafımı kesip anlamadığım sözcükler
kullandılar. aman boş ver, eğlendim işte”

“ne
tartışıyorlardı ki?”

“bandrolsüz
kitapların edebiyata verdiği zararlar ve girdap’ın bozuk cümle yapısı adlı bir
söyleşi vardı. ahahaha.”

gülümsedim
söylediklerine. dalga geçiyordu. tuvalete gidip gelmişti. söyleşi falan yokmuş
o gittiğinde. ama erkekler tuvaletine girmiş, çok bekleyince kadınlar
tuvaletini. sonra sırada bekleyen bir adama, bu sırada kadınlar tuvaleti
boşalmış tabii o içerdeyken, “sizde yan tarafı kullanabilirdiniz” diyerek çıkıp
gelmiş.

saat
sekize geliyordu ve on lira iş yapmıştık. her gün kendi kitaplarımdan
satıyordum. biraz da fanzin. artık çoğunlukla kendi fanzinlerimi satmaya
başlamıştım.

“ibo’
da takı yapıyordu demi” dedi özlem

“evet”
dedim

“benimkilerden
güzel mi yaptıkları”

“refik’le
aynı gidiyorlar genelde”

“abimin
ağzı çok laf yaptığı içindir o” dedi, “ben hangisi çok satıyor diye sormadım
hem. ibo daha güzel yapıyordur”

“seninkiler
de güzel ama, neden kıyaslıyorsun ki”

“tütün
sarar mısın bana, ama filtresi düşmesin gene.”

benden
hayatı boyunca sadece bir kere sigara sarmamı istemiş, onda da filtresi
düşmüştü. haberi olmadan sardığım çok oldu da, istediği için sardığımda kötü
sarmıştım. hala arada kötü sarıyordum. sardım bi tane. uzattım. daha eline
alırken filtresi düştü.

“of
ya” dedim

“olsun”
dedi, “sigara alalım bugün. olur mu? biraz lüks takılalım. sen al ama bu kez,
ayağa kalkarsam kusarım”

eve
nasıl gidicez bilmiyordum, taksiye vericek param kalmayacaktı bu gidişle. onun
da, özellikle bu haldeyken, isteklerine karşı gelmek istemiyordum. odin ve
thor’dan yardım dilendim biraz daha iş yapmak adına. taksi ile gitmek dışında
bir şansımız yoktu her ne kadar binmek istemeyecek olsa bile. sigarayı alıp
geri döndüğümde, zabıta ile kavga ederken buldum özlem’i. tezgahlarımız
alınmıştı. ve ben son paramı şarap ve sigaraya vermiştim. saat dokuzdu. aslında
tam bu saatte toplardım tezgahı, saati de bakkala sorup öğrenmiştim, cep
telefonum da olmadığı için, doğal olarak saati de bilmezdim.

yanına
gelip özlem’e sarıldım. “tamam bebeğim, bir şey yok, alırız sonra tezgahı.
önemli değil, evde daha kitap var”

“umarım
çocuklarınız aç kalır ve ellerinden tek gelen işporta açmak olur” dedi özlem
son olarak onlara ve torbayı aldı elimden. boş tezgahta şarap içmeye başladık.

“yüzüğü
kurtardım ama” dedi, “birazdan satıcam, görüceksin. iki bira parası çıkar
bundan.”

“çok
içmedik mi sence” dedim

“tamam
yüzüğü taksi parası yaparız bebeğim” dedi, “çok içen benim, farkındayım, ama
bak, ilk kez sokağa çıkıyorum, benim de var bi bildiğim dur sen”

yoldan
geçen herkese, oturduğu yerden, yüzüğü uzatıp, “on beş lira, taksi paramız
çıksın, yoksa eve gidemicez, tezgahımızı çaldılar, on beş lira” demeye başladı.
yaklaşık bir saat uğraştı yüzüğü satmaya. ben “gerek yok yürürüz ben seni
taşırım” dedikçe, “sen sus, o zaman bira alırız” diyordu.

ibo’lar
da yan tezgahta alınan tezgahlarının üzerine, şarap içiyorlardı. tuncay
çıkageldi onbire doğru. eve bakmış, özlem’i göremeyince direk tezgaha gelmişti.

“eve
gidemiyorsunuz değil mi?” dedi. anlamıştı halimizi. ben iyi durumdaydım gerçi
ama özlem feci sarhoştu. yüzüğü sattıktan sonra birkaç kez ayağa kalkmaya
çalışmış ama becerememişti. ben onu tutmaya çalışırken de yanlışlıkla kolunu
acıtmıştım. tazeydi kesikleri.

“sanane”
dedi, tuncay’a özlem. “gidemiyoruz evet. gitmiyoruz. buraya kazık çaktım ben.
bi beş yılda burda yaşıcam belki. sanane”

“tamam
tamam, kızma” dedi, “şarabınız da bitiyor”

“başka
içmicez” dedim

“başka
içmicez” diyerek onayladı beni özlem. durumunu biliyordu. parka götürüp biraz
kusmasını sağladık tuncay’la. sonra dizlerime uzanıp biraz uyudu. ben tuncay’la
muhabbete daldım. bana yeni bir iş olduğunu söyledi. özel bir gübre kanalı
bulmuş. adını telaffuz edemediği bir ot türü varmış. ondan yetiştircekmiş.
“yakalanırsam boku yerim ama hızlı büyüyorlar. iki ayda alıyorsun mahsulü. çok
iyi para var bu işte” dedi.

“napıcaksın
bu kadar parayı” dedim

“hayallerini
gerçekleştiricem” dedi

“neymiş
benim hayalim” dedim

“pinero’yu
tekrar açmak” dedi

“yapma
tuncay” dedim. “o mevzu kapanalı beş yıl oldu. burda iyiyim ben”

“tiryaki’nin
yanı hala boş ama. bu kez ben durucam başında.”

“sen
de içerde ot sat tam olsun”

“yok
işte. bırakıcam bu işi.”

“batar
ki abi” dedim “ikinci kez gene batarız”

“batalım
moruk” dedi, “gene batalım. ne çıkar”

“istemiyorum
tuncay” dedim. “ama napalım biliyor musun. sen gene de bu işleri bırak. gelen
para ile hayatının sonuna kadar yaşamaya çalış”

“işportaya
dönerim belki” dedi. üzülmüştü. tek hedefi beni mutlu etmekmiş adamın. ama ben
dükkan mevzusunu kapatalı çok olmuştu. oluşum dağılalı da öyle.

“beş
yıl önce nerdeydin” dedim

“o
zaman sen hazır değildin” dedi, “başında bir sürü mesele vardı”

“dükkan
açıyoruz bebeğim” dedi özlem yattığı yerden, “açıyor ve batıyoruz. ben durcam
başında. sen işportada dur. hem biraz sokağa çıkmaya alışmış olurum. olmaz mı?”

onu
kıramazdım. tuncay “dükkanı satın alıcaz oğlum” dedi, “kiralamıcaz”

“o
kadar paran olucaksa arazi alıp gidelim buralardan. ya da daha büyük bir yerde
de tutabiliriz” dedim.

“hayır
orada tutucaz” dedi özlem, yattığı yerden. “tuncay paran varsa şarap alsana.
cigara var mı yanında”

“çok
içtin” dedim özlem’e

“adam
zengin olm” dedi, “dilerse taksi ile üç tur atar izmir’de, baksana dükkanı
satın almaktan bahsediyor”

“çok
içtiğini söylüyorum ben” dedim, paradan bahseden var mı?”

“çok
içtin tatlım” dedi tuncay. “henüz o kadar param yok. ama şu yeni işi yaparsam
olucak. hadi eve gidip evde içelim.”

saat
biri geçiyor olmalıydı. ibo’lar çoktan kalkmıştı. bi biz kalmıştık sokakta.
arada bir tek tük geçenler oluyordu. hepsi bu.

“kollarım
çok acıyor” dedi özlem, “derin kesmişim bir kaçını. sızlıyor. ağrı kesici de
içemem. o zaman şarap içelim.”

“içmesek
olmaz mı” dedim

“olur”
dedi, “sen içmemi istemiyorsan içmem. ama evde içicem. hadi taksi çağırın.
yürüyemicem.”

özlem’in
yavaş adımları ile köşedeki taksi durağına gittik. bi taksi çağırdık. on dakika
sürmedi eve varmamız ve on lira tuttu. özlem illa sattığı yüzük ile parasını
ödemek istedi. gene sıfırı tüketmiştik. tuncay’ın üzerinde de bi şarap parası
vardı. ama yanında ot da vardı. torbacı adam sonuçta. refik ve seçil bizden
önce gelmişti. özlem biraz ayılmıştı, ne şaraptan içti ne de ot. ben de
içmedim. ot içmiyordum zaten uzun uzun yıllardır. refik ve seçil ot’dan
takıldılar, çok içmemişler gezmişlerdi, onlar da sıfırı tüketmişti bugün. ve
işporta tezgahımız uçmuştu. refik bugün işporta açmadığı için onun takı
tezgahını da ben açmıştım. tuncay da son parasını yeni aldığı otlara vermiş
onları da polise kaptırmıştı.

“burda
yetiştirelim” dedi tuncay, “yeni süper otumuzu. gübre sağlam yerden gelicek”

“kimyasala
karşıyım” dedim, “hem başkalarının hayatını heba etmeyelim”

“kimyasal
değil moruk” dedi, “hepsi doğal gübre. yurtdışından geliyor. kanalı buldum.
sağlam bi alıcım da var muğla’da”

“ben
olur derim” dedi özlem

“ben
de” dedi refik. seçil ve ben itiraz ettik. fikir tuncay’dan çıkmıştı zaten ama
hiçbir işimizi demokrasi ile çözmüyorduk.

“üç
kez hasat alsak dükkanı açarız” dedi. “iki ayda bir mahsül veriyor. elektriği
kaçak yapmamız lazım ama, 24 saat ışık yanıcak odada”

“hangi
odada yapıcaz” dedim. “ben hala karşıyım gerçi.”

“salonda
yapamayız. orası mutfağa geçiş güzergahı”

“kala
kala seçil’le bizim odamız kalıyor yani” dedi refik.

“orası
olmaz hayatım. nerde sevişicez biz sonra” dedi seçil

“biz
sevişmiyoruz seçil” dedi özlem, siz de bi altı ay sevişmeyiverin. üç mahsul de
tamammış bu iş”

“doğru.
o kadar çok içiyorsun ki. çocuk sevişmeye vakit bulamıyor”

“sıkıldım”
dedim. “fikri bile bizi tartışmaya soktu”

“ben
dışarı çıkıyorum” dedi özlem.

“gecenin
üçü özlem ne dışarısı” dedim.

“sahile
inicem güzelim ya” dedi.

“geleyim
ben de”

“sen
bilirsin”

özlem’le
sahile indik. sahil burnumuzun dibindeydi. biraz merdiven inip yolun karşısına
geçtik sadece. ayaklarımızı denize soktuk. tütünü unutmuştuk. özlem hatırlattı.
“çıkıp alayım” dedim

“al
tabii” dedi.

geri
döndüğümde, yoldan geçen arabaların önünü kestiğini gördüm. her geçen arabanın
önüne geçiyor, ellerini kaldırıyor ve yavaşlamalarını, yön değiştirmelerini
sağlıyordu. kimse de araçtan inip bir şey yapmıyordu. sarhoşlarla kimse
uğraşmak istemez. biraz açılmasına rağmen hala sarhoştu. tam karşıya geçip onu
alıcakken polis arabasını gördüm. umarım ona da yapmaz diye içimden geçirirken
polis arabasına da ellerini kaldırdı. araba yavaşladı ve araçtan iki polis
indi. koşarak karşıya geçtim. geçen arabaların hızına aldırmadan.

“tamam
memur bey, arkadaşım sadece biraz sarhoş” diyordum ben, özlem’se “sike sike
durucaklar, ezsinler de beni göreyim, sabaha dek burdayım ben, beni
durduramazsınız” diyorken  “ne arkadaşı
oğlum, sevgilin değil miyim senin” dedi. araca bindirip götürdüler özlem’i. eve
koşup haber verip hızlı adımlarla en önde karakola gittim. konak’a baktık önce.
yoktu. kantara bakmamız gerekiyormuş. oranın ekibi olabilirmişmiş.
bilmiyorlarmışmış. yardımcı olamazlarmışmış. falan filan. elimde sigara ile
kantardan içeri girdim özlem’i orada bankın üzerinde oturmuş görünce. kapıdaki
polisler bir şey demedi. beni görür görmez sarıldı özlem. “hepsinin ağzına
sıçtım” dedi, “hepsi korkak”

“bileğini
çok acıttılar mı” dedim

“evet”
dedi, “olsun.”

refik,
seçil ve tuncay kapıdaki polislerle tartışıyorlardı. onları içeri almıyorlar
beni de içerden çıkarmaya çalışıyorlardı. karakolun altını üstüne getirip
hepimiz birden gözaltına alındık. daha önce de olmuştu ama hepimiz birden hiç
alınmamıştık gözaltına. ama işlem yapmadılar. biraz tutup bırakıcaklardı. güç
gösterisi yapıyorlardı. neyseki üstümüzü aramadılar. tuncay’ın üzerinde cigara
olduğundan emindim. herif cigarasız bir adım atmıyordu. sabah yedide serbest
bıraktılar. özlem “gecenizin içine ettim özür dilerim” deyip duruyordu.

“ama
sarhoşum diye olmadı bu. bi daha sokağa çıkmıcam ben. valla billa. evdeyken daha
iyiyim ben.”

ardından
tekrar eve kapandı. seçil ve ben karşı çıktığım için, evde ot yetiştirme fikri
bir süreliğine rafa kalktı, ara ara tuncay ve özlem gündemimize soksa da. tuncay
da bize yerleşmişti. torbacılığı bırakmıştı son malını polise kaptırınca. ona
bir şey yapmamışlardı, polisler malı geri satmak için para istiyordu. böyleydi
bu işler. biraz rüşvetle işlerini sürdürüyordu, ters bir komisere denk gelene
kadar da bu böyle sürebilirdi, ya da arada birini içeri tıkmak isteyene kadar
canları. artık evde beş kişiydik. ve özlem yine eskisi gibi sadece biz eve
geldiğimize içmeye başlamıştı. ortalığı toplayıp yemek yapmayı sürdürüyordu.
dükkan açmamızın kimseye faydası olmazdı. işportamız vardı işte. arada bir
tezgahımızı kaptırsak da, artık tuncay’ın da desteği ile daha iyi iş yapmaya
başlamıştık. özlem en fazla arada bir gece ikiden sonra sahile inerdi. bazen
tek başına bazen benimle. hala bazen kollarını açıp arabaları durduruyordu.
polisler de alıştı bir süre sonra bizim manyak olduğumuza. iki kez daha
beşimizi birden gözaltına alıp sonra uğraşmak istemediler. tuncay’ın arada bir
gelen süper para kazanma fikirleri dışında, hayal kurmayıp, olanla yetinmeye
devam ettik… onda risk dolu fikir bitmezdi zaten.

29
nisan 2016. 

geriye dönüşler 2 –
bölüm 6:

“her
şey üst üste geldi de mi?” dedi seçil. işportada oturuyordum. tezgahı yeni
açmış, açar açmaz da gidip bir bira almıştım.

“bir
şeylerin üstüme geldiği yok seçil” dedim, “size de şu an hiç ama hiç ihtiyacım
yok, neden geldiniz, yalnız kalmak istiyorum ben.”

“bizden
kurtulamazsın” dedi refik gülümseyerek. seviyordum herifi.

refik’le
beraber gelmişlerdi. gidip kendilerine bira almaları için para verdim. iyi
kazanıyordum son zamanlarda işportadan. kendi kitaplarımı da satıyordum. nasıl
oldu bu bilmiyorum ama, sonunda işler iyi gidiyor gibiydi, bir taraftan da
kötüye giderken üstelik. saat dörttü ve henüz iş yapmamıştım. dünkü paradan
yiyordum. bazen 40 lira bazen sıfır lira yapıyordum. ortalama 20 diyelim.
insanlar iyi iş yaptığımı söylüyordu ama ortalamaya vurunca pek iyi sayılmazdı.
sevindirici tarafı, kendi kitaplarımı satıyor olduğum gerçeğiydi. kendi
arkadaşlarım bile alıp okumamışlardı üstelik. nezaketen almış da olabilirlerdi.
son zamanlarda kime güveneceğimi şaşırmıştım. bu yüzden çok sık görüşmeye
başlamıştım muhteşem dörtlüm ile.. güvenin hayatımda pek yeri yoktu oysa, bir
ilişkiye başlarken, bu arkadaşlık ilişkisi bile olsa, karşılıklı güvenle
şekillendirmezdim ilişkimi. her an her şey olabilirdi ve bundan da alınmazdım.
kimseye küsmedim bu zamana kadar. ama bana küsen çok oldu. önemsemiyordum.
hatamı kabul edip arayı düzeltmeye çalışır başaramazdım. gerçi bir çoğunda
hatam da yoktu. yine de, ilişkilerin bozulmaması adına alttan almıştım
insanları. şimdiyse, kendi arkadaşlarımdan görmediğim ilgiyi, içine yeni
girdiğim bir ortamdan görüyordum. seçil’le refik geldi. demişmiş miydim? bazen
bi çok şeyi unutur oldum da bu aralar. dalgınım kusuruma bakmayın..

onları
bira almaya gönderdim, gitmişken de bana bir paket sigara aldılar. günün ilk
paketi bitmişti ve yanımdaki az kalan tütünüm berbat ötesiydi. biraları
tokuşturtuk. “çitonk yapalım” demişti refik açar açmaz.

sanırım
yarım saat kadar hiç konuşmadan biralarımızı içtik. işportaya da bakan olmadı.

“ankara’ya
gidicekmişsin diye duydum” dedi seçil neden sonra. “sigara versene.”

“evet”
dedim, “şu doktorlarla işim bitsin, gidicem. iki günlüğüne. izmir dışında
hiçbir yerde uzun süre kalamam”

“meseleyi
bu kadar büyütme” dedi refik, “hem bu biradan başka bira da içme. bir şeyler
alayım, karnını doyur. işportayı da kapat bugün. burada kaldığın sürece daha
fazla içeceksin.”

“birazdan
siz gidiyorsunuz ve izmarit geliyor” dedim.

“hele
bi gelsin de gideriz. geç kalır o.”

“bu
kez kalmıcak”

“kalır
kalır.” dedi seçil,  “ama gelir yine de.
seni yalnız bırakmaz. belki de bizi o önden göndermiştir, olamaz mı?”

“doğru”
dedim, “artık onunla da görüşüyorsun”

“ne
o kıskandın mı?”

“ne
kıskanıcam yahu. hem ben istedim görüşmeni. sahi, özlem’in nerede olduğunu
biliyorsunuz siz değil mi?”

“biliyoruz”
dedi seçil, omzunu silkerek. “ama sana söylemicez”

“üzüyorsunuz
beni”

“sen
kendi kendini üzüyor olmayasın?”

“bilmem.
belki de. bi bira daha alıcam ben. istiyor musunuz?”

“paran
bitiyor zack” dedi refik, “işportaya güvenme. bi süre iyi iş yaptın, tamam, ama
hep böyle gitmicek, rüzgarın terse dönmesi de ihtimaller dahilinde”

“her
türlü kötü ihtimali es geçerim hayatımda bilirsin. ben bira alıcam. size de
alayım mı”

“biz
de şarap var. sen biraya devam et ama, karıştırma şimdi”

çantasından
büyük bir şişe horoz karası çıkardı refik. ben bakkala gidip geldim. ikinci
paketimde bitmek üzereydi. öksürük krizi gelmemişti bugün hiç. sabah dahil. her
gün gelirdi oysa. ama ölmüyordum. ölmeyecektim. emindim bundan. pinero gibi de
olmayacaktım. miguel pinero gibi. o yalnız ölmüştü. benimse yalnız ölemeyeceğim
kadar çok arkadaşım vardı. onlara bunu yapamazdım. bunları düşünerek sigarayı
yarıda söndürdüm. uzun sürmezdi ama. on dakika sonra bir tane yakardım. her
gün, en az beş kez, on dakika ve yarım saat arası süren sigarayı bırakışlarım
vardı. alkolü azaltmıştım ama. aklım özlem’deydi. üç yıldır yoktu ortada.. ve
bu iki piç, biliyordu nerde olduğunu. söylemeyeceklerdi ama. söz
vermişlermişmiş özlem’e. neyin sözüyse bu.. hem tuncay da kayıptı. aynı anda kaybolmuştu
her ikisi de ortalıktan. nereye bakınırsam bakınayım izlerine rastlayamamıştım.
refik de pek sık gelmezdi. kala kala seçil’e ve onun iğnelemelerine kalmıştım..

“her
şey üst üste geliyor” dedi seçil tekrar. “biliyorum bunu. ama iyi tarafından
bak meselelere. kendini bırakma sakın. başka bira da içme nolur. bugün içme. bu
aralar uzak dur şu meretten”

“siz
neden durmuyorsunuz”

“sen
içmezsen biz de içmeyiz söz” dedi. “izmarit gelsin gitsin. seni eve bırakıcaz.
anlaştık mı?” şarabı gidip parka döktü. benim biramla beraber. üçüncü biramdı
ama henüz bir yudum almıştım. sigara paketimi de aldı sonra geri vereceğini
söyleyerek. “biraz ara veriyorsun, biz de gidiyoruz, izmarit geliyor, sonra
cami durağında buluşalım”

izmarit’in
geldiğini uzaktan görünce ortadan kayboldu bizimkiler. izmarit gelir gelmez,
“hadi topla abi, gidiyoruz” dedi, “biramı içtin sen”

“nerden
anladın. hiç iş yapmadım daha ama ya.”

“ben
anlarım abi, hadi topla, burda kalırsan daha fazla içiceksin biliyorum seni,
benim de iradem zayıf, sana eşlik etmek istemiyorum bu durumda”

topladık
tezgahı. çantamı götürüp dükkana bıraktım. ardından tiryaki’de bi tuvalete
girip, izmarit’in canlı heykel malzemesini alacağı yere gittik. yolda owurtesk
ile karşılaştık. şaşılasıydı. her gün arıyordum bu adamı, cevap vermiyordu
telefona. şimdi pat diye karşıma çıkmıştı. ihtiyacım olduğu anda. o da mı
gerçek değildi yoksa. bilemiyordum. izmarit’ten şüpheleniyordum zaten. herkesin
gerçekliğinden şüphelenip iyice kafayı sıyırmama ramak kalmıştı.

“nereye”
dedi owurtesk. anlattı izmarit.

“iyi
bende size bakmaya geliyordum” dedi, “oraya kadar geleyim, oradan kaçarım”

“nereye
kaçıyorsun ki” dedim, “takıl biraz. bi falıma bak hem”

“yok
kalamam, oraya kadar sizle yürür oradan dönerim.”

bu
adamı evinden çıkarmak da, yanımızda tutmak da zordu. şairdi. ama gerçek bir
şair. çakmalarından değil. yazar sıkıntısına da sahipti. çoğu insan kendini
yazar veya şair diye tanıtır ve öyle lanse edilmek ister. etiket peşinde
koşarlar. oysa kayda değer bir şey yazabildikleri yoktur. tek istedikleri ünlü
bir şair veya yazar olmak ve okunmak okunmak okunmaktır. ben okunulmayı
takmıyorum artık. vazgeçtim bu işten. tam da vazgeçtiğim anda rayına oturmaya
başladı işler. tuhaf. owurtesk yıllardır uğraşıyordu buna ve çok da iyi şiir
okurdu. bir keresinde, karataş’ta bir saat boyunca şiir okumuştu bize. doğum
günüydü ve iki bira ile sarhoş olmuştu o gün. normalde olmaz. ve bizi mest
etmişti. normalde şiir bile okumaz. sokağa çıkmakta zorladığımız gibi, şiir
okuturken de zorluyoruz adamı.

izmarit
bi arkadaşı ile buluştu. makyaj boyalarının parasını vericek olan elemanla.
tanıştık. bize işçi filmi festivalinin broşürünü verdi. bakmadan çantaya attım.
ilgilenmiyordum bu meselelerle. neden bilmiyorum. aslında gitmek istiyordum.
ama gidemeyeceğimi bildiğim için ilgilenmiyordum da. sinemaya bir hayli
uzaktım. sanatın her dalına uzaktım. resim ve edebiyat da buna dahil. owurtesk
yakındı hepsine, izmarit de öyle. sanatçı kişilikleri vardı. benim yoktur. ben
olmayan varlıklar üzerine yapıyorum doktoramı.

mekana
geldik ve yerinde bir berber olduğunu gördük. kapanmıştı. izmarit yerini sordu.
gül sokakta orası dediler. taşınmış. ve hiçbirimiz gül sokak nerde bilmiyorduk.
oysa çoğunuz biliyor olmalısınız. izmir özürlü izmirlileriz biz. owurtesk
iznimizi isteyip ayrıldı yanımızdan. ben de birkaç sokak denemesi sonrası, eve
kaçacağımı söyledim izmarit’e ve yanlarından ayrıldım.

durağa
geldiğimde refik ve seçil’in durakta olduğunu gördüm. sigara paketimi
sallıyordu seçil. burdayız, der gibi. yanlarına gittim. paketi uzattı ve “bir
şeyler yiyelim” dedi.

“şirinyerden”
yeriz dedim.

otobüse
binip eve doğru yol aldık. eve geldiğimde kapıda durup, “biz girmeyelim,
görevimiz seni eve bırakmaktı, özlem öyle emir verdi” dedi refik.

“nerde
bu” dedim

“bilmiyoruz”
dedi seçil, “biz sana yetmiyor muyuz hem?”

“peki
tamam, söylemeyin, bi gün çıkar gelir nasılsa”

“ne
kadar çok istersen iste, gelmeyecek, seni bekliyor, bir evde”

“izmir’de
mi?”

“yok
zemt galaksisinde”

“orası
neresi, geçen de bundan bahsettin”

“öğrenirsin
ölünce. biz gidiyoruz.”

“peki
tamam”

“içmek
yok. en azından on gün alkol yasak. doktor olan benim biliyorsun” dedi refik.
yarı doktor sayılırdı. tıp okumuştu uzun uzun bir süre.

onlara
birer sigara verip eve girip uyudum. nerdeydi bu kız. özlem. neden gelmiyor ve
illa benim onu bulmamı istiyordu bilmiyordum.

rüyamda
bir sürü kedinin olduğu bir gezegendeydim. oturup beklemeye karar vermişken,
uyandım. bulucaktım özlem’i kaçarı yoktu.

28
nisan 2016

geriye dönüşler 2 – beşinci bölüm: ev

beş yıl sonra. karataş’ta, bir ev.
ev, birinci katta. refik, seçil ve özlem var evde. özlem ev sahibi, refik
özlem’in abisi, seçil refik’in sevgilisi ve ben ise bir köşede, elimde bir kadeh
ile, boş boş bakıyorum halıya. halının rengi yeşil, dümdüz, halı saha gibi
yani.

annem öldüğünde ve yeğenim de
evlenip ablamı yani annesini yanına alınca yapayalnız kalmıştım. ailemin evinin
kirası yüksekti. o güne kadar işportadan geçiniyor, kışları part time işlerde
çalışıyordum. üç artı bir ve bir hayli büyük olan evin kirasını
karşılayamazdım. neden bilmiyorum ama ayaklarım beni, eskiden, jazztral ve
izmarit adam’la beraber tuttuğumuz eve götürdü. karataş’da ki kötü, rutubetli,
yazları böcekli olan, küçük eve. iki artı bir. kirası oldukça düşük ve müstakil
girişli. ev sahibi bir üst katta oturan. eve vardığımda siyah bir perdenin
örtülü olduğunu görüp üzüldüm. ama bu siyah perde benim işportada kitapların
altına serdiğim perdeye benziyordu. zabıtalar bi keresinde malımı topladığında,
mallarımla beraber perdeyi kaybetmişlerdi. hesap sorulamazdı zabıtalara..
ayrıca evin camında da “mülksüzden satılık” yazıyordu. bu yazıyı daha önce biz
yazmıştık cama. ve ben evden çıkarken yazıyı sildiğime emindim. her ihtimale
karşın kapıyı tıklattım. belki bir ev arkadaşı arıyor olabilirlerdi. açan
olmadı. bu sırada yazıyı fark ettim. kapıda ufak harflerle ve elle yazılmış
olan yazıyı. “kapı açık, istersen girebilirsin, biz açmıyoruz, boşuna çalma.”

kapı kolunu çevirdim. açıldı.
girdim içeri. ev bıraktığım eşyalarla duruyordu. holü görmüştüm sadece. yarı
uzunlukta holü ve salonun bir kısmını. halı, duvara bıraktığım poster ve
kanepeler duruyordu. salonu kullanmıyorduk o zamanlarda. bana tanıdık gelen bir
iki giysi vardı. ama bu evde sadece benim görebildiğim giysilerdi bunlar.
jazztral, izmarit ya da diğer arkadaşlarımın görebildiğini sanmıyorum. ilk
sağdaki odaya girdiğimde öfkeli gözlerle karşılaştım. öfkeli gözlerimle ya da.

yıl 2021 idi ve artık 39 yaşındaydım.
son beş yıldır işporta ve part time işlerle hayatımı sürdürüyor, fanzin
çıkarıyor, kendi kitaplarımı bastırıyordum. nerdeyse hiç arkadaşım kalmamıştı.
iki üç dost dışında, yoktu kimsem. ve ben de kimse ile yakın ilişki
kurmuyordum. cep telefonu kullanmıyor ve arkadaş edinmiyordum. fanzinlerimde ve
kitaplarımda iletişim adresi bile yoktu. sadece kitap adı, adım ve solucan
fanzin basımı olduğunu belirten ibareler vardı. csns yayınları hala aktifti ama
artık tek kişiydim. oluşum dağılmış, bambaşka mevzular çıkmıştı ortaya. çok
fazla insan tanımama rağmen kimseye hiçbir şey anlatmıyor, anca yazıp
duruyordum. beş yıl geçmişti aradan. ve özlem’i görmeyeli ise epey epey yıl
olmuştu.

“sonunda” dedi sadece. “adresimi
buldun”

öfkeli gözler özlem’e aitti. son
gelişinde el ele tutuşmuş ve ailemin evinde parti vermiştik. o gün son
görüşümdü özlem’i. yıllar sonra bir günlüğüne gelmiş ve “bir daha beni çağırma”
diyerek gitmişti. “çağırma” demişti, “sen gel artık, gerçekten yoruldum oyun
oynamaktan”

“şarap içer misin?” dedi
ardından. “ama halıya kusmak yok. yeni temizledim.”

“ne zamandan beri burdasın?”
dedim

“siktir et” dedi, “hiç çıkmıyorum
evden, girdim gireli hiç çıkmadım.”

“ihtiyaçların?”

“tuncay karşılıyor. arada bir
gelip yiyecek ve şarap bırakıp gider”

“tuncay mı? vay canına.. o nerde
yaşıyor”

“bilmiyorum, hiç sormadım.”

“peki ya ekibin geri kalanı”

“bilmiyorum. bunları
sorgulamıyorum artık girdap. yorma beni. otursana. ayakta kaldın”

“şarap içemem, ilaç kullanıyorum”

“bugün kullanmayıver o zaman”

“peki”

hala emrivakiydi ve ben hiç bi
isteğine karşı gelmiyordum. gelemiyor değildim, gelmiyordum, içimden gelmiyordu
bu. seviyordum hatunu. ölesiye. bi çok kez, bi çok yolla, hayatta kalmayı,
mücadele etmeyi denemiş, ama hep bir şeyler ters gitmişti. en sonunda bu eve
sığınmıştı demek.

“ama bi sorunumuz var” dedi,
“kapıdaki yazıyı siler misin? buraya artık başkalarının gelmesini istemiyorum”

“yaparım” dedim.

“paran var mı?”

“kazanıyorum bi yerden”

“fabrika mı gene?”

“yok, işporta. kitap mitap.”

“güzel” dedi, “takı yaparım,
onları da satarsın.”

“olur”

böyle başladı hikaye yeniden.
ertesi gün, işportada otururken refik ve seçil el ele geldiler.

“duyduğumuza göre bi ev tutmuşsun
kardeşim’le” dedi refik, uzaktan bağırarak. sarhoştular. öğlenin üçünde.
işportayı henüz açmaya çalışırken, yere 
çömelmiş halde kitapları dizerken, arkamdan seslenip.

“evet” dedim, “siz nerden
duydunuz?”

“tuncay söyledi.”

o gün özlem’le şarap içerken,
tuncay gelmişti özlem’e bakmaya. torbacılık yapmaya başlamış puşt. kuruçay’da
çingenelerle yaşıyormuş. bir evde tek başına. evde de yetiştiriyormuş bir
şeyler. bir de eczaneden aldığı hapları, yurtdışından geliyor diyerek
kakalıyormuş birilerine. toz haline getirip. adam sonuçta dört koca yıl tıp
okudu refik ile beraber. anlıyor bu işlerden. özlem’e o bakmış bunca yıl ve
özlem evden adımını bile atmamış dışarı.

ertesi gün işportadan seçil ve
refik ile beraber döndüm eve. ve girişte de bahsettiğim gün geldi çattı işte.
refik, özlem’in yaptığı takıları satmaya başladı. seçil bir kafede part time
çalışmaya başladı. özlem ise evde takılıp, her akşam içip, her gün takı
yaparak, evi toplayıp yemek yaparak, çamaşır yıkayarak yaşamını sürdürüyordu.
bulaşıklar bendeydi ama. onları kimseye kaptırmam. ben de bit pazarından
bulduğum kitaplar ve bazı nadide şeylerle işportaya çıkıyordum her gün refik
ile beraber. hiçbirimiz cep telefonu kullanmıyor ve kimseyle yakın ilişki içine
girmiyorduk. evimize kimseyi kabul etmiyorduk. arada bir tuncay gelip gidiyordu
işte. tuncay’ın bile eve hatun atması yasaktı ama o da bunu takmıyordu. kendi
evi var adamın sonuçta. ama bize taşınmak istiyor, torbacılığı bırakıp dükkan
açmak istiyordu.  “salonda yatar kalkarım
ben” diyordu.

“ne dükkanı” diye sorduğumda

“hiçlikçi” dedi. “içi bomboş bile
olabilir. bilmiyorum. henüz karar vermedim. çok para biriktirdim bu işten. ama
artık riske girmek istemiyorum.”

“iyi yaparsın” dedi seçil, “bi de
senin hapisliğinle canımızı sıkmayalım. yeterince sıkıyorlar canımı zaten
işyerinde”

“sizi seviyorum” dedim.

“ama biz seni sevmiyoruz” dedi
özlem. gülüyordu. şarabı uzattı.

“yeter bu kadar” dedim.
“biliyorsun, ilaçlarım. psikolojim.”

“yetmez” dedi. “psikolojine de
bir şeycik olmaz. olan olmuş zaten.”

haftada bir gün alkol alıyor,
altı gün ilaç içiyordum. her gün işportaya çıkıyorduk refik’le. soğuk yağmur
falan dinlemiyor, yağmur yağınca bi süre topluyorduk tezgahı. artık daha hızlı
toplamaya başlamıştım tezgahı. özlem’e o gün “perde benim işporta perdem mi”
diye sordum.

“evet” dedi, “tuncay seni hep
gözetiyor ama sana görünmüyordu. kaptırdığını öğrenince gidip senin adına aldı
tezgahını. tanıdıkları var piçin. her şeyini aldık”

“neden yaptınız bunu”

“bi gün geleceğini biliyordum
oğlum. sen gelene kadar, senden bi kaç parça daha olsun istedim evde. çakmak da
duruyor hala. bak..”

sigarasını yaktı. tatlı tatlı
konuşuyordu ama gözleri hala öfkeliydi. kendimeydi öfkem.

oluşum dağılıp, başka başka
muhabbetler kurulunca, tek başıma iş yapmaya başlamıştım. kolektif işler bana
göre değildi. ve beş yıldır, iyi kötü sürdürmüştüm hayatımı. ama şimdi,
sanırım, her şeyin boka sardığının işaretleri belirmişti. bir evde kalıyordum
artık. ev eski evimdi. eşyalar eski eşyalarımdı. bir dolu yazı vardı
duvarlarda. ve özlem evden hiç çıkmıyordu. hem de hiç. camdan bile bakmıyor,
perdeyi hiç açtırmıyordu. simsiyah kapkalın bir perde. zack’e dönüşen o
olmuştu. onun bu halinden dolayı tadım yoktu ama o böyle gayet mutluydu. diğer
odada refik ve seçil kalıyor, ben özlem’le oturduğumuz odada kalıyordum. tuncay
ise, geldiği zamanlarda, kullanmadığımız odada yatıyordu. özlem, sızana kadar
içerdi zaten. en son bir köşede sızmış olur ben de onu, yatağa yatırırdım.
yerdeki yatağa. kesilmiş, sadece üstü olan çekyata. yerde oturuyor sayılırdık.
renkli merdivenlerin üzerindeki bir evde. birinci kat. rutubet. böcek. alkol.
cigara. fanzinler. takılar. işporta.

her gün refik’le karataş’tan
alsancak’a yürüyorduk. dönüşte de yürüyorduk. iki üç gibi açar, dokuz on gibi
kapardık. çok iyi iş yapmıyorduk. yeticek kadar. her hafta bit pazarına çıkar,
bir şeyler kapar dönerdim. o gece hiç uyumazdım. cumaları alkol günümdü.
cumartesi gece ikiye üçe kadar işportada dururduk. oradan eve gider, malları
bırakır yola çıkardım. bit pazarına da yürüyerek gidiyordum. başka da gittiğim
bir yer yoktu zaten. hiç araç kullanmıyordum.

bi gün işporta açmadım. seçil
çalışıyordu. refik tek gitmişti işportaya. tuncay gelmemişti o gün ve özlem
hala uyanmamıştı. kahvaltı hazırladım. odaya koydum ve uyanmasını bekledim.
uyanmadı uzun süre. ölürse napacağımı düşündüm. boku yerdim sanırım. intihara
yatkıntı. etmişliği de vardı bi kaç kez. bi kez öldüğüne de inandırmıştı beni.
bristol’deydi o zamanlar ve her neyse. hikayeyi biliyor olmalısınız. ilk kitabı
okumadan buralara kadar gelmemeliydiniz. çok şey kaçırır ve pek bir şey
anlamazsınız. ne diyordum? bi keresinde beni öldüğüne inandırmıştı. abisi de
öyle demişti. ve sonra bi gün bi günlüğüne çıkıp geldi ve “beni bir daha
çağırma. sen gel” dedi, beni nerde bulacağını biliyorsun bebeğim..”

“bilmiyorum” dedim

“bulursun” dedi ve gitti.

aramadım. sadece bizimkilere
sorup durdum. onlarda, “biz aslında yokuz,” olmayanının nerede olduğunu nerden
bilelim” dediler.

sonra bi gün, eskiden kaldığım bir eve tekrar gittim işte.
evi tutmak ya da ev arkadaşları arıyorlar mı sormak için. ve hikaye yeniden
başlamış oldu. tek farkla. bu kez özlem evden hiç çıkmıyordu ve çıkmayacaktı.
naparsam yapayım. sadece bizi görmek istiyor eve kimseyi getirmemizi
istemiyordu.

o gün sabah kahvaltı hazırladım ona. uzun süre uyanmayınca
bi bakayım dedim. nabzı çok yavaş atıyordu. seslendim. duymadı. sarstım biraz.
ayılmıyordu. hemen bi taksi bulup hastaneye götürdüm. uzun süre kaldı orada.
baygın bir halde. serum verdiler. intihar etmemişti. aşırı alkoldü belki
nedeni. doktorlar da kestiremedi. birkaç saat sonra ayıldı. ve ilk sözü “bunu
yapmamalıydın” oldu “kuralı bozdun. ne hastanesi yahu. bir şey olmaz bana. ben
seninle beraber ölücem.”

“korktum” dedim

“hadi çıkıyoruz” dedi ve apar topar hastaneyi terk ettik.
dönüşte taksi ile gelmek istedi. alsancak devlet hastanesinden. son yedi yıldır
ilk kez bir araca biniyordum. garip hissettim kendimi. özlem onbeş yıldır ilk
kez evden dışarı çıkıyordu. gözlerini kapattı yol boyunca. bi saniye bile
açmadı. başını omzuma koydu ve öylece kaldı. eve varınca gözleri yarı kapalı
yarı açık bir halde merdivenleri çıktık. eve varınca

“hiç değişmemişler” dedi. “hiçbir şey hiç değişmemiş.
ruhlarını görebiliyorum. bir daha bunu yapma. seni bir daha affetmem.”

“tamam” dedim “ama ölmeni istemiyorum”

“seninle beraber ölücem. söz veriyorum. bir daha beni dışarı
çıkarma. ve bu konuda konuşmak istemiyorum. gel beraber yemek yapalım.”

“olur” dedim. beraber yemek yapıp, onun “birinci özlem
savaşı” adını verdiği günü kutladık. ben içmedim. o gün cuma değildi. o üç
litre şarabı tek başına bitirdi. refik ve seçil geç geldiler. olanları onlara
anlatmadık. sonra uyuyup uyandık işte. hepsi bu.

27 nisan 2016.

geriye dönüşler 2 –
bölüm 4

nevermore

“sigara
üstüne sigara” dedi seçil. cevap vermedim. öylece uzanmış, gözlerim açık bir
halde yatıyordum. gecenin üçünde uyuyakalmış, sabahın beşinde uyanmış, bir daha
uyumamıştım. sigara üstüne sigara. distress versiyon 0.2 çalıyordu. sıfır nokta
iki. bire hiç geçemediğimi hissettim. bütün olamadığımı, ve hiç
ikilenemediğimi. oysa çok kalabalıktım. onlarca ölü ve hayaletle yaşıyordum
yıllardır.

“hu
hu” dedi seçil, “sana diyorum.”

“gider
misin” dedim. “uyumam gerek.”

“sabah
işe gitmeyeceksin” dedi, “uyuman falan gerekmez. işportanı da akşamüstü
açıyorsun zaten.”

“açmıcam
bugün” dedim.

“kötü
bir gece ve kötü bir sabah dedi zack” diyerek anımsattı boktan bir şiirimi.

“hatırlatma”
dedim.

“ekmek
yaptım sana” dedi.

“sonra
yerim” dedim.

“şimdi
yiyeceksin” dedi. “kalk hadi..”

untitled
başladı. this empty flow. isimsiz olmayı çok istediğimi söyledim ona. yalan
söylediğimi ima etti. “kalk” dedi, “konuşalım.”

konuşacak
bir şeyin olmadığını, hatta en güzel yöntemin sessizlikle birlik olup hiçliğe
akmak olduğunu söyledim.

“porno
izleyelim mi” dedi, “güleriz.”

bi
keresinde o, refik, ben, tuncay, özlem, kahkahalarla gülerek izlemiştik.
kafamız yüksekken. hiçbirimizin şeyi ötmemişti. çıplaklığa önem vermiyor ama
her birimiz tutkulu bir sevişme faslını özenle çekip çıkarmak istiyorduk
karanlıktan. karanlıkta kalıyordu her şeyimiz. güneş ve ayın dansı bize anlamlı
gelmiyordu. günler bir önceki günün fasolu tekrarından ibaretti. her şey
fasoluydu tanrısını satayım.

tanrıyı
satmak istiyordum. ucuza giderdi. sürekli benimle dalga geçtiğini
hissediyordum. a’dan z’ye ezberlemiştim her hareketini onun. onun suçumu
bilmiyordum ama biri tüm suçu üstlense fena olmazdı, çünkü herkes benim masum
olduğumu dile getiriyordu. ağlamaya başladım ardından. seçil saçımı okşadı.
“kalk hadi” dedi, “sigara içelim. ekmeği siktir et, ben yerim adamım.. o kadar
hazırlamışım”

doğruldum
yerimden. “düzeltmek istemiyorum hiçbir şeyi” dedim. “hiçbir şeyi. hiçbir
şeyimi. yazımı da. bırakalım yanlışlar yanlış olarak kalsın” dedim.

“doğruya
hiç ulaşamıyoruz zaten” dedi. ardından başka bir şarkı çaldı ve ağlamam
kesilmiyordu bir türlü. bi sigara yaktım.

“ilaçları
bırakmayalım” dedim ona.

“bence
de” dedi, “eroine başlasan iyi edersin hatta. hatta jilete de başla. hatta
anneni daha çok üzmek için bi kolunu kes daha önce düşündüğün gibi. ip getirdim
yanımda. seni bağlayıp sonra asıcam bugün. intiharına cinayet süsü vermek
için.”

“cinayete
intihar süsü verilir sanıyordum” dedim.

“hiçbir
şeye süs vermek istemiyorum” dedi. “sus payı vermek isterdim ama”

nasıl
uyuyabileceğimi sordum ona.

“1200
mg serequel” dedi.

“bi
tablet antiem” dedim

“üç
çizgi amfetamin” dedi

“iki
gram esrar” dedim

“biraz
da tütün ekleyip yakalım” dedi. “hepsini ezip. en kral tütsü olur. işportada
yakarsın. gelenler kafası kıyak ayrılır yanından. yarı uykulu yarı enerjik.
napacağını bilemezler.”

“kitaplar
tükeniyor” dedim gülerek.

“bit
pazarına çık” dedi.

“çıkarım”
dedim. “pazarlar tükenmez.”

“ve
sen de ölmüyorsun.”

“ölmek
isterdim” dedim ona. “özlem gibi. tuncay gibi.”

“intihar
tehlikeli bir senfoni” dedi. “anma hiç.”

“intihar
değil” dedim. “kendiliğinden. kalp krizi. beyin kanaması. trafik kazası.”

“bu
saate kadar çoktan araba çarpmalıydı sana zaten dedi. hep kıl payı
yırtıyorsun.”

“kırmızı
ve yeşili karıştırıyorum” dedim. “sağı ve solunu karıştırmak gibi bir şey bu.”

“yalanlara
başladın gene” dedi.

hazırladığı
ekmekten bir lokma ısırdım. evdeki herkes uyuyordu. ben odama geçmiş, kapıyı
kapatmış, içeride de dumandan bir dünya yaratmıştım. camı açtı sonra seçil.
“güneş doğmuş” dedi. “spora gidelim mi?”

“sikmişim
sporu” dedim. “ben böyle iyiyim.”

ekmekten
bi lokma daha ısırıp bıraktım. bi sigara uzattı. özenle sarılmış bir sigara
istiyordum. ben sarmak istemiyordum. hediye gelsin istiyordum. doğum günü
hediyesi gibi bir şey. bana da ancak böylesi bir hediye yaraşırdı. seçile “hani
bir daha gelmeyecektin” dedim.

“olur
öyle” dedi.

“kızmış
mıydın bana” dedim

“yardımıma
ihtiyacın olmadığını düşündüm aptal” dedi “ne kızması.”

“geçen
refik geldi” dedim.

“biliyorum”
dedi, “anlattı. bak bunu ihtiyaç olarak görmüyorum tamam mı” dedi. “bu başka
bir şey. hadi uyu acık. uyanınca daha iyi hissedersin.”

kimseye
yük olmak istemediğimi söyledim ona. gitmesini istediğimi.

“yük
değilsin” dedi. “kimseye yük falan değilsin. böyle düşünme.”

“ama”
dedim. “sorunluyum.”

“sorun
sen de değil” dedi.

hayır
sorunun tamamen bende olduğunu, farklı deneylerde aynı sonucu verdiğimi, ve
değişken faktörlere rağmen değişemediğimi söyledim.

“hayat
bir deney tüpü değil girdo” dedi. “tamam mı? sen de denek değilsin.”

bi
sigara içip uzandım. gözlerim açık vaziyette. ne kadar süre öylece durdum ne
kadar süre başımdan ayrılmadı bilmiyorum. sonra kalkıcaktım zaten. evden çıkmam
gerekiyordu. evde durmak istiyordum oysa. sonsuza dek evde. tek odada. öylece.
hayaletlerimle baş başa..

başlık
this empty flow’un bir şarkısının adıdır.

22
nisan 2016.

geriye dönüşler 2,
bölüm 3.

highest of the
angels

köşeye
sıkışmış gibi hissettiğimi söyledim ona.

abarttığımı
söyledi. “onlar sana aspirin gibi gelmeliydi adamım.. her şey içinde bitiyor.”

“eski
tadım yok biliyorsun” dedim. “artık nerdeyse kimseyle konuşmuyorum..”

“zack’e
izin verme” dedi. “gitsin kendi gezegeninde ne halt yerse yesin pezevenk…”

işportaya
gelen bir müşteri muhabbetimizi kesti, bir kitabın olup olmadığını sorarak.
“yok” dedim.

az
önce konuştuğum refikti. ışıkların içinden çıkarak gelmişti işporta tezgahıma.
“hey adamım yanında yer var mı?”

zack
ise, hiç kimsenin, hatta pek fazla ağaç ve hayvanın bile olmadığı bir gezegende
ki bir mağarada yaşıyordu. insan sevmezdi zack, ama nefret de etmezdi.
umursamıyordu insanları. kısa diyaloglar kurar, canı isterse selam verirdi.
içimde olmadığı zamanlarda mağarasına saklanırdı. içimdeykense kitlerdi beni.
oysa matrak bir heriftim ben. öyle derdi herkes. artık bu kaybolmuştu. can
sıkıntısı hakimdi her şeye. giderek donuklaşıyor ve işin içinden nasıl çıkarım
bilmiyordum. bu yüzden gelmişti refik, acil durumda camı kırınız gibi bir şeydi
ikisi, refik ve seçil. birbiri ile sevgili olup sürekli kavga eden bir çift.

“seçil
gelmeyecekmiş artık” dedim refike..

“gelir”
dedi. “bakma sen ona. sana çok kızıyor da ondan.”

kızabileceği
bir şey yapmadığımı söyledim.

“yapıyorsun”
dedi, “delirtiyorsun bizi bazen..”

“şu
kolye tam size göre efendim… güzelliğinize güzellik katar.”

yoldan
geçen birine direkt bunu söyledi refik. “anlamadım” dedi kadın. eline aldı
kolyeyi, “şu” dedi, “görüyorum ki boynunuz boş. hediye de edebilirim ama
bozukluğunuz varsa kafi.”

bira
paramızı denkleştirmeye çalışıyordu. hiç iş yapmamıştık öğlenden beri.
çalabilirdi de, ama migrosa kadar yürümek istemiyor, köşedeki bakkaldan alıp
gelmek istiyordu. sattı da kolyeyi biliyor musunuz, hem de on liraya. üstüne bi
de fanzin çaktı benim tezgahtan. 13 etti. iki bira. gidip aldım.

“neye
içiyoruz biliyor musun” dedi.

“neye”
dedim..

“senin
kafasızlığına.. yaşa işte böyle. ben nasıl on beş senedir yaşıyorsam sen de
yaşa. tutturmuşsun bi fabrika fabrika diye.”

“annem
hasta dedim. ablamın başına kalamam.. kendi paramı kazanmalıyım.”

“takı
yapmayı öğren adamım.”

“ya
kışın?”

“yazın
idareli gidersin. nolucak.”

“hastane
masrafları.”

“yeşil
kart çıkar.”

sevmiyordum
bu triplerini. hayatı yaşaması o kadar da zor değildi biliyordum, ama bu kadar
basite indirmek de gerekmiyordu. hem alışmıştım fabrikalara. bir tuşa bas bir
kolu çek. kafa rahat. ay sonu maaşın yatmıyorsa sorun vardı bir tek. ama
böylesi daha güzeldi. dört saat de kırk lira. bazense altı saat de dursan
müşteri gelmezdi. aslında ilaçları bıraksam her türlü yapardım iş. iki sene
önce olduğu gibi. müşteri ile muhabbeti bağlar her türlü kitap satar her türlü
de sağdan soldan bit pazarından kitap bulur, kışı da birikenle geçirirdim. ama
tek kalıcaktım eninde sonunda. eninde sonunda kiram olacaktı, suyum elektriğim
olacaktı. masraflar artıcaktı ve işportadan kazandığım para ile ancak biri ile
beraber yaşayabilirdim, hatun veya erkek. ve aynı ev söz konusu ise,
yalnızlığım yalpalanabilirdi belki. hem kimseyle parasal sorun yaşamak
istemiyordum.. ailem dert değildi, çeker kapıyı otursun odanda. bazen bulaşık
yıkar bazen evi süpürsün. yemeğini yapar ailen. yemek sorun değil zaten.
öğrenirsin. ama deneyimlemiştim bir kez. sorumsuzluk en kötü renkti.
dağınıklık. eve gelip gidenler sürüsü. onların dağınıklığı. sevmiyordum
dağınıklık, her şey derli toplu istiyordum. işporta da bile, biri bir kitabın
yerini bozarsa hemen kalkıp düzeltirdim. üşenmezdim buna. üstelik annem
hastaydı. eve geldiğimde yatıyordu. korkuttu durumu beni. ‘o ölürse’nin
sonrasını hiç düşünemiyordum. algım sıfırlanıyordu.

babam
öldüğünde donup kalmıştım. hareketsiz bir beden. ben yıkamıştım imamla beraber
babamı. ben abim ve imam. ölüm sert bir duvar gibiydi. toslayınca başın
dönüyordu. öyle yüksek bir hızda dönüyordu ki, manzaranın siluetlerini bile
seçemezdin. ve annemi tekrar incik boncuk işleri ile uğraştırmak istemiyordum.
bunu anlattım refik’e. üç kuruşa geçiniyoruz dedim. iki kuruş da oluyor bazen.
ama dört kuruş olmadı hiç.

“haklısın”
dedi. “benim babam hiç olmadı. hele uyuşturucu kullandığımı öğrenip evladı
olarak görmemeye başladıktan sonra hiç.. parayı sikeyim. hayatımızın içine
ediyor. bi saniye..”

müşteriye
döndü. biralarımız bitmek üzereydi.

“şu
kolye ne kadar.”

“on
lira olur. hatta yanında bir de fanzin verirsek on üçe kapatırız bu işi.
fanzinler iyidir. yanımdaki konuşmayan arkadaşım yapıyor. onun tezgahına da biz
bakıyoruz. işimiz iş yani. hem o kadar güzel öyküler yaz, hem de anlatma
kimseye.. aptal işte nolucak”

ben
susuyor ve biramı yudumluyordum.

“aa
öyle mi ne hakkında yazıyorsunuz?” dedi hatun bana..

“herkes
yazıyor artık” dedim, “önemli değil. genel de kendimden bahsettiğim söylenir
ama ben öyle düşünmüyorum. herkesten bahsediyorum. belki akşam eve gidince
sizden de bahsederim bugünü anlatırsam..”

“okumak
isterdim” dedi. “hangileri sizin.”

uzattım
benim zırvalıklarımı. kitabım da vardı tezgahta ama o kadar zordu ki, “şu da
benim kitabım” demek. neyse ki refik girdi araya. “bu da kitabı” dedi, “beni
övüp durur, yakından tanımış olursunuz hem.”

ağzı
iyi laf yapıyordu herifin. hem kitap hem fanzin aldı hatun. 21 etti. gittim her
zaman ki bakkalıma, “abi iş yapınca üstünü vericem” deyip bi şişe de şarap
aldım. geri geldiğimde refik zabıta ile tartışıyordu.. elimde şarap olduğu için
uzak durdum. gittiler ve ardından yarım saatliğine tezgahları topladık beraber.
herkes topladı. ibo, meto, yusuf.

“ibo
içer misiniz” diye bağırdım “fazla bardak var.”

böyleydi
bu işler. her şeyini paylaşırdı işportacılar. birazdan da iş yapınca ibo
verirdi şarabından biraz. tütün aldık yusuftan. bizdeki toz olmuştu. garip bir
adamdı yusuf. az iş yapar yaptı mı da tam yapardı. en küçük parça otuz lira
çoğu elli lira idi tezgahında. uzak doğudan geldiğini iddia ettiği taşlardan
kolye satardı. uzak doğu şifacılığı yapardı. doğru ya da yalan ayırt
edemezdiniz.

oturup
şarabımızı açtık.. ibo geldi yanımıza.

“abi
sıkıldım ya” dedi. “on beş yıldır şu işi yapıyorum bi bu sene bu kadar sorun
yaşadık. üç kez tezgah kaptırılır mı bir ay içinde. çok sıkıldım.”

“rastalar
kıyak” dedi refik, konuyu değiştirip. refik’de de rastalar vardı. ben de
olamazdı çünkü saçlar dökülüyordu. kazıtmıştım ben de. tam bir skinhead
olamasam da, sharp kültürü içimde bakiydi. street punk gibisi yoktu. neşe
verirdi insana. açtım telefondan bir skin grup. şarabı yudumladık. kapalı
tezgaha rağmen, yoldan geçenlere “fanzin var” deyip durdu refik. bu şekilde üç
fanzin daha satıp, paranın geri kalanını çıkardı. iki sene önce ben de onun
gibiydim. günlük seksen lira kaldırır, yarısını alkole yarısını anneme
verirdim. kafama koymuştum o gün. bir daha çalışmayacağım, demiştim. iyiydi
keyfim. eski matrak hallerime geri dönmüştüm. her konuda dalga geçilcek bir şey
bulur, milleti güldürürüm. sonunda o kadar çok şeyle dalga geçmeye ve hafife
almaya başladım ki, deli diye tıkıldım bir yere.

on
üç gümüş gün kaldım orada. gümüş kurşun gibi. çoğu kişi, hatta bir hasta bakıcı
bile telefon numaramı aldı. dışarda görüşmek için. hiçbiri aramadı ama olsun.
ben kimsenin numarasını almadım. askerde de almamıştım. numara almam zaten ben.
içli dışlı olmam kimseyle. kimseye bir şey anlatmam. gene de herkes çok sever
beni. kimseyle sorunum olmadığı için olmalı bu. herkesi olduğu gibi kabullenip
değiştirmeye çalışmamak önemli. bu yüzden çok az kişi dışında tavsiyelere ve
eleştiriye kapalıyım. herkes baksın kendi dalgasına.

refik
“tezgahı açalım” dedi, “mesaileri bitti.”

“ekip
değişir abi bir şey olmaz onlara” dedi ibo.

“baksana”
dedim “meto açmış bile.”

“açar
o ya, zabıta arkasını döndüğünde açmaya başlamıştı bile.” dedi ibo

meto
böyledir. bir eli sakat. en korkusuzumuz o. tespih ve şapka satar. iyi çocuk.
onun da üç kuruşunda gözleri var o ayrı. saat beşi on geçiyordu. tezgahı tekrar
açtık. bu kez farklı dizip, başka kitapları göz önüne çıkardım. her gün
değiştiriyordum yerlerini. arada bir de eve kitap götürür başka kitap
getirirdim. refik öğretti bunları bana. ben de akıl edebilirdim elbet ama bazen
bir şeyleri benim aklıma gelmeden söylerdi.

şarap
bitmeye yakınken polis geldi bu kez de. birileri şikayet etmiş. kendileri en
klas yerlerde içer de sokak da içmeye karşıdırlar. onlar bozmaz çünkü kendini,
bi biz bozarız. aslında olay tam tersidir. bir insanın ne kadar çok parası
varsa o kadar da boş konuştuğunu gördüm çoğu kez. bütün hatunlar kendilerine
amade sanır böyleleri. sorun para ya da parasızlık değildir, aptal bir hırs
buna neden olur. hırs iyidir aslında ama neye göre olduğu önemli. çok para
kazanma hırsı, olabileceğinden daha çok kazanma hırsı ile lüks peşinde koşmayı
anlayamamışımdır çoğu zaman. minimum ihtiyaçlar için kazanması gerekenden azını
kazananlar da hep daha çok çalışanlar olur.

refik’in
tezgahı açması uzun sürdü. takı uzun sürer. kitap kısa. toplama da ise tam
tersi söz konusudur. zabıta gelse ilk yakalanıcak benimdir. ağırlık farkı.
bohça yapamazsın kitaptan.. en çok iş yapan gene de benimdir işportada ama
yerine koyması daha zordur. kendin ürettiğin iş daha iyi. takıyı öğrenmen gerek
zack..

daha
sonra sakız satan bir çocuğun köpeklerle kovalamaç oynayışını izledik. daha
sonra midyeci abimize selam verdik. daha sonra bir herifin küfürle karışık bir
hatunla tartışmasına şahit olduk. daha sonra, daha sonra. tezgaha kimse
gelmedi. refik de, şarap çıktığı için yormadı kendini daha fazla. biraz şarap
da ibo ile meto’dan geldi. sekize on vardı saat. “toplayak mı” dedim refik’e.
“kilise çanı çalmadan mı” dedi. sekiz de çalardı çan. her yarım saat de bir
vapur gelir, sokak insan dolardı. dükkan iş yapmaz, zack arada sırada selam
çakardı. zaman geçiyordu. zaman geçiyor kış yaklaşıyordu. kışa para ayırıp yazı
beklemeyi planlıyordum. ama annem ölücekti. ablam’ın maaşı kendine kadardı. işe
girecektim. işe girdiğim halde işportaya devam edecek, daha rahat
davranacaktım. kaldırım da oturmak güzeldi. dinginleştiriyordu insanı. ilaç
gibi geliyordu kaldırım. ama görünür olmaktan sıkılmıştım. son zamanlarda çok
insanla tanışmış, biraz fazla görünür olmaya başlamıştım. iyi değildi bu.
görünmez adamcılığı seviyordum.. az bilinen olmak iyiydi. birileri kendince
keşfede dursundu işlerimi.. ama az biraz para da fena olmazdı. kitaptan gelicek
olan para. kışı da öyle çıkarırdım belki.. çan çaldı. refik, “dükkana gidelim”
dedi. “çay içeriz. bu saatten sonra iş olmaz.”

giderken
ibo’dan da biraz tütün alıp dükkana geçtik. fanzinleri çantadan çıkarıp raflara
dizdim. elektriği bağladım. müzik açtık. ve iş yapmayan dükkanımızda boş boş
oturmaya başladık. kış gelecekti. çetin geçebilirdi kış. çalışmadan olmazdı.
çalışarak olmazdı.

kapana
kısılmış gibi hissettiğimi söyledim tekrar refike, çayları getirip.

“haplardan
değil mi” dedi

“evet”
dedim.

“aspirin
gibi düşün” dedi. “her şey kafada bitiyor. vitaminle bile geçer baş ağrısı,
vitamin olduğunu bilmez baş ağrısı zannedersen, kandırılıp.”

“kendimi
hiç kandıramadım” dedim.

“bi
sigara saralım geçer” dedi. annem aradı bu esnada. tamam anneli, tamam oğlumlu
cümleler kurduk birbirimize. hastaydı. aklım ondaydı. eve gelince iyileştiğini
gördüm. en çok buna sevindim galiba.. işporta iş yapmasa da olurdu. kışı
geçiremesem de olurdu. her şey olurdu aslında. olasılıklar dahilinde olamayacak
hiçbir şey yoktu. mücadele etmek gerekiyordu. edicektim. refik öyle demişti.
ibo öyle demişti. yusuf “sokak her zaman para var, boş ver sen” demişti. “bak
meto’ya adam da deli cesareti var, zabıta ile bulan kaçan oynuyor resmen”

altı
kişiydik. bir tespihçi, iki takıcı, bir uzak doğu taşçısı, bir kaset rozet takı
bütünleşikçisi, bir kitapçı. bugünlük de refik gelmişti, takıları ile. ölümü
düşündüm. ben ölmeyecektim. biliyordum bunu. yaşama sımsıkı bağlı değildim ama
ölmüyordum. eskiden her şeyle dalga geçip zırvalayan adam olsam yine kafiydi.
para az olsa da olurdu. kış geçerdi bi şekilde. şimdiden tasasına düşemezdim.
“geleceği siktir et” derdi tuncay, hep de öyle yaptı. sonra kendini siktir etti
dünyadan.  bu dünyadan kürtaj etti kendini
bir küvette, jiletlere. ama hayaleti geliyordu hiç olmazsa yılda bir iki kez.
hayaletler görüyor, hayaletlerle yaşıyordum. yoktu yapacak bir şey. gerçek
fazlasıyla sıkıcıydı. sevgilim bile hayalet olabilirdi. olsa çok gülerdim.
onlarca halüsinasyondan sonra bu şaşırtıcı olmazdı. gerçeği çarçabuk başımdan
def etmeliydim. gerçekle başa çıkmak zor olduğu için değil, sevmediğim için
ciddi muhabbetleri. vapurdan inen insanlar konusunda yarış yapmıştık refik’le
bugün işportada. erkekler onun kadınlar benimdi önce. sonra kadınlar onun
erkekler benim oldu. sonra mini etekli veya şortlu olanlar ve olmayanlar
arasında yarış yaptık. sonra kot pantolon ve kumaş pantolon konusunda. sonra
sakallı sakalsız konusunda. kim kazandı bilemedik. bazen o bazen ben. meto ile ibo,
kumru yakalama konusunda beş biraya iddiasına girdi. meto kazandı. ibo
yakalayamadı kumru. ama bira da almadı. nasıl alsın ki, anca şaraba yetti
bugünkü iş.

ben
de hiç iş yapmadım aslında, refik olsa nasıl yapardı diye düşünüp kendi başıma
oturdum. etrafi ve umut geldi yediye doğru. bir buçuk saat de onlarla oturup,
etrafi’nin bit pazarından gelme klas tütününden takıldım. dönüşte gerçekten
yusuf tütünden biraz aldı ama. başka bir günde biz onunkinden alırdık. böyleydi
bu işler. her şeyimiz hepimize beleşti. yine de idareli giderdik her konuda.
müşkülpesent insanların nazını çeke çeke. ve gerçekten kilise çanı çalınca
topladım tezgahı. genelde yaptığım gibi. saat sekiz demekti. havanın
kararmasına beş dakika kalmıştı. yakında dokuzda kararırdı hava, mesaim bir
saat artardı. bira içemezdim pek. eskisi gibi olmaya başlamıştım ama.
hissediyordum bunu. her şeye gülecek, hiçbir şeyi iplemeyecek ve yazmaya geri
dönecektim. ha bir de dönerken, refik “ağzına sıçayım senin, şarabı unuttuk”
deyip, döndü ve kalanı fondip yaptı. hepsi bu. çöplerimizi de topladık tabii
ki.. hep olduğu gibi yani. her şey her gün aynı..

 * başlık “this empty flow’un bir şarkısının
adıdır.

21
nisan 2016.