ben aptal mıyım?
söyle bana, ben aptal mıyım?
yaşanan herşeyi biliyorsun!
şimdi söyle bana, ben aptal mıyım?
odanın halini gördün!
söyler misin, ben aptal mıyım?
çöpten bir dünya yarattım
sence hâlâ aptal mıyım?
odamdaki çöpleri bir koliye yığdım
şimdi sence ben bir aptal mıyım?
hey bak, bu şiir nasıl akıcak bilmiyorum
sence aptal olmak için mi yaratıldım?
bir sonraki dizeyi bile kestiremiyor zihnim
sence ben bir aptal olabilir miyim?
yatağımın üstü kâğıt parçası dolu
ve 27 yıldır kustuğumu topluyorum son üç
gecedir
sence ben aptal mıyım?
27 yılımı gözden geçirmeye başladım
sence aptallığım bulaşıcı mıdır?
tüm fanzinlerimi az önce rafa kaldırdım
sence aptal olan ben miyim?
raflarım hâlâ koliden çünkü param yok hâlâ
sence aptallığın ilacı kaç paradır?
iki şiiri iç içe sarıyorum bu arada
sence aptallık kalıtsal mıdır?
zack’i öldürdü bir hatun beş gece önce
sence ben aptal mıyım?
plüton oğlaktaymış 13 sene
sence ben ne kadar aptalım?
hep aynı şarkıları dinliyorum sabahlayıp son
üç gece
sence ben katatonik bir aptal mıyım?
çünkü ipodumda empty flow var sadece
sence ben düzelme ihtimali olan bir aptal
mıyım?
çünkü bilgisayarım bozuldu bir kaç gün önce
sence ben artık aptal olmamalı mıyım?
kötü bir işi ret ettim üç gün önce
sence ben hâlâ aptal mıyım?
temizlik işçisi olmak istemiyorum gene
sence ben kaybeden bir aptal mıyım?
yazarlık emek gerektiren bir uğraş bence
sence aptalların kazanan olma şansı var
mıdır?
yazar oldum bile ben bence
sence aptallığım üzerine artık yazmamalı
mıyım?
Bazı yazarlar kutsaldır ama kitaplar kutsal
olamaz bence
sence ben gerçekten mi aptalım?
oturup 27 yılımı temize çektim son üç gecede
sence ben temize çıkamayacak olan bir aptal
mıyım?
hâlâ dolmadı ama zihnimdeki sayısız çekmece
sence aptallığın kitabı var mıdır?
dizeler ölümcül olabilir ama zorlayarak
çıkmaz kafiye
sence zihin akışım aptallığa mı
programlanmıştır
hey bak burada oyun oynamıyorum ben bence
sence ben gerçekten aptal mıyım?
ben burada kazanmaya da çalışmıyorum bence
sence ben tükenmiş bir aptal mıyım?
bir şeyi ispat etmeye çalışmıyorum bence
sence sen aptal mısın?
sadece sırnaşıyorum kendime
sence aptallar aynaya bakmalı mıdır?
kendi kendimin kedisiyim kendimce
sence sen bir aptal mısın?
kendi ‘kendi’mi korumaya çalışıyorum sadece
sence sen bana aptal demekte haklı mıydın?
kendi ‘kendi’min varlığından sıkılmam bence
sence sen artık aynaya bakmaz mısın?
herşeyi kendi üzerine yazmak çok zor bence
sence sen benden daha mı az aptalsın?
çünkü mesela sırtını kaşıyamazsın bence
sence ben artık susmalı mıyım?
bir de sırtına yazı yazamazsın kendi kendine
sence bir sonraki aptal dizem ne?
ve herşeyini kendi üzerine yazmak doğru bir
şey bence
sence ben bir gün akıllanır mıyım?
şiirin mezesi müzik ve sigaradır bence
sence hâlâ ben mi aptalım?
bir sonraki dizeyi düşünmedim bir kez bile
sence aptallar kaygısız mıdır?
ama bir sonraki günü düşünüyorum yine de
sence aptallar aç mı kalmalıdır?
şiir sarpa sarabilir her an her şekilde
sence ben gerçekten yüzde kaç aptalımdır?
şiir akışı kaybedebilir müzik kesilirse
sence ben hâlâ mı aptalım?
ve hayat akmalı bence bu gece de
sence ben yine de mi aptalım?
çünkü odamı toplayamadım son üç gecede
sence ben her saniye daha da mı aptallaşırım
şiir bitecek ama bir kaç dize içinde
sence ben sigara içerek mi aptallaştım?
ve şu an saçmalıyorum aslında kendi kendime
sence tanrının aptal olma olasılığı var
mıdır?
ve hâlâ iyi bir son bulamadım şiire
ben sana anlatayım durumunu, bence sen gerçekten
aptalsın
ve galiba kalemim bitmek üzere
ve bana kalırsa benden daha aptalsın
ve galiba ben daha fazla yazamayacağım
ve bence ben de en az senin kadar aptalım
ve galiba boşlukta sıkışıp kaldı zihnim bu
gece de
ve bu hayatta herkes biraz aptal olmalı bence
ve o boşluktan kurtulunca şiir kesilecek
bence
sence anlamsız bir hayatta aptallık mantıklı
mıdır?
ve herşey boşlukta hareket ediyor geçen her
saniye
sence anlam aramak gerçekten aptallık mıdır?
ve boşlukta hissetmek anlamlı geliyor bana
nedense
sence anlamsızlık aptallık mıdır?
ve boşluk çok anlamlı bir şey bence
sence içi boş bir kelime mi aptallık?
bu boşluğun anlamı değerli bence
sence zihni boşaltılmış mıdır aptalların?
boşlukta akmak gerçek özgürlüktür bence
sence aptal olmak boş ve anlamsız mıdır?
yazarak boşlukta akıyorum bence
sence boşluk aptallığın kaçta kaçıdır
boşlukta akmakta özgürleşmektir bence
sence aptallığın kaynağı boşlukta hissetmek
olabilir mi?
bu boşlukta var olabiliyorum ben bence
sence boşluk anlamsız ve aptalca mıdır?
bu boşluk beni özgür kıldı bence
sence anlamsızlık boş ve aptalca mıdır?
bu özgürlük yazarak boşaltılamaz bence
sence aptallık boş ve anlamsız mıdır?
ama boş bir kâğıda akmak zihni özgürleştirir
bence
sence ben bir aptal olarak boşuna mı yazdım
onca sene?
zihnin özgürlüğü kutsal bir şey bence
sence boşuna yazdığını bilip devam etmek
aptallık mıdır?
sadece özgür bir zihin boşluğu yazıya
akıtabilir bence
sence yazarak en fazla ne kadar hayatta
kalınmalıdır?
boşlukta akmak aptallık ve aptallık özgürlük
bence
sence aptalca olan yazılar uzayda bir boşluk
kaplamalı mıdır?
özgürlük ancak boş bir zihinle mümkün
kılınabilir bence
sence boşluk ve aptallık eş anlamlı mıdır?
yazmak beni özgür kıldı boşa uğraşsam da
sence
ve sen tutun tutunabildiğin herkese
ben kendiminkini tuttum sadece
ve herkesin tuttuğu da kendine
ve herkesin aptallığı da kendine
ve bence sen beni aşağılayarak
susturamayacaksın
çünkü ben aşağılandım yıllarca ve yeterince
ve doymuş aşağılanma oranıma
tahammül edebildim aptallığım sayesinde
çünkü sen ve senin gibileri takmadım asla
sikime
ve değer verdim önümdeki uzayıp kısalan alete
onu isteyen her deliğe sokamadı hiç kimse
ve beni de hiç bi kalıba sokamayacak hiç
kimse
evet aptalım
evet boşum
evet anlamsızım
ve dağıttığım odamda
son 27 yılımda dürülüp
götüme sokulan hayatımı
acı ve zevkle çıkarmaya çalışıyorum son üç
gecede
çıkarıp buruşukluğunu gidererek sayfalarımın
aptallığımı okumaya çalışıyorum
silik harfleri hatırlıyorum
siken insanları hatırlıyorum
siktiğim insan olmadığını biliyorum
ve seviştiklerimin
içime boşalması sonucu doğacak olan zack’i
henüz ceninken öldürdü evrenin cenini
bana, kendine gel, dedi
eziksin oğlum, dedi
dişlerinin hali ne böyle, dedi
üzerine başına dikkat et, dedi
üzerine basmalarına izin verme, dedi
kendi üzerine de basma dedi
kendini sevmeye başla dedi
ve evet evet evet
sizce ben hâlâ aptalım
ve bir aptal olarak kalmaktan da
anlamsızca akmaktan da
içimdeki sınırsız boşluktan da
asla feragat etmeyeceğim üzerine
bir yemin ederek başladım üç gece önce
ve şimdi bugün burada
kısa bir şiir arası verdikten sonra
yani az sonra
bu şiir bittikten sonra
kâğıda yazmak zorunda kaldığım bu şiir
bittikten hemen sonra
devam edeceğim
odamı
kendimi
ve zihnimi toplamaya
sence ben hâlâ aptalım
bence herkes hâlâ çok aptal
ve anlamsız da aslında herşey hâlâ
ve herşey büyük bir boşlukta akmakta
ve o boşluğu varlığımızla doldurmaya çalışmak
da saçma
bir hiçiz oğlum aslında hepimiz
evrene baksana oğlum
bir kara delik olup
başka bir boyuta aktarmaya çalışıyorum seni
ve kendimi
sen geleceğin yıldızı olup
vakti gelince sönebilirsin
ve sen sönsen de ışığın sönmeyebilir bir süre
ama ben bir kara deliğim moruk
boşluğa akıyor dizelerim
başka bir boyuttan geliyor zihnim
ve sana anlamsızlığın
gerçekte özgürlük olduğunu söylüyor şiirlerim
hâlâ benim bir aptal olduğumu mu
düşünüyorsun?
pekâlâ, sana itiraz etmeyeceğim
ama ne var biliyor musun?
az önce jori “i am nothing” dedi
ve bunu o kadar içten söyledi ki
bir hiç olmak istedim bir an önce
bir hiç olarak herşeyi kaplamak istedim yani
tao benim, tao sensin
herşey tao
hiçbir şey tao
herşey, ayrı yazılmamalı
ve hiçbir şey bitişik
çünkü ne var biliyor musun?
herşey ayrı çünkü
ve herşeyi birleştirip
kendi içinde ayıran şeydir hiçlik
o yüzden susup
sessizliği var edelim
sonra da bulutsuz bir gecede
gökyüzünü izleyip
anlama veda edelim
çünkü evrenin içinde
sonsuz bir döngü akıyor boşluğa doğru
ve geçmişten günümüze
ve geleceğe kadar var olmuş ve olacak olan
her şey
şu an bir yerde yaşanıyor hâlâ
tek bir evren yok
sonsuz bir döngü var
merkezdeki bir kara delik
dışa doğru genişleyip
sonsuzluğu büyütüyor
ve sen her öldüğünde
aynı yerden tekrar doğup
aynı şeyleri yaşamaya başlıyorsun
ve hâlâ aptal olduğumu düşünüyorsan
bunu daha önce de düşündüğün içindir
ve gelecekte de düşüneceksindir
gelecekte derken
bir kaç yıl sonrasını değil
tekrar eden hayatını kast ediyorum
o yüzden nietzsche’yi seviyorum bazen
ama bazen de nefret ediyorum
ve ying yang işte böyle bir şey
ve kendini kendi akışına
bu boş akışını da boşluğa bırakıp
wu wei’yi yaşamak öylesine
eğer sence aptallıksa
ben
aptal
boş
anlamsız
ezeli ve ebedi
ve özgürümdür
sen kendi ‘kendi’ni
başkalarının ‘kendi’lerine
beğendirebilmek için
budamaya devam et
ilk 27 yıl kayıp ama
geriye kalanı gelicek sonuçta
ve onlarda kaybedilecek nasılsa
ben saydamım
boşum
ve akışkanım
sonsuzum
ama aslında herkes sonsuz
marifet değil bunlar yani
asıl marifet
bunları hatırlamam için ayna tutan da
ve şiire elveda
not: “bir şiir asla bitmez, terk edilir” –
paul valery
5 mayıs 2009