Etiket: yaşanan her şey yaşandığı anda gerçektir

vedat.

vedat’tı adı. o gelmeden önce uyarılmıştık hepimiz. sabah
iştimasında, yoklama alındıktan sonra, bölük komutanı, herkes esas duruştayken,
anlattı hikayeyi. karakolumuza yeni bir asker gelicek yarın dedi, kendisi sivil
hayatta gasptan hapis yatmış bir insan, önceki görev yerinden sürgün yedi. eşyalarınıza
sahip çıkın, sonra ağlamayın bana gelip dedi. mesaj alınmıştı. emredersiniz
komutanım dedik hep bir ağızdan. ben demedim gerçi. hatta bu yüzden yerde
süründürülmüşlüğüm de vardı acemi birliğinde. usta birliğindeydim artık. az
zamanım kalmıştı. azaldıkça çoğalıyordu meret. şafak saymıyordum gerçi ama
sayanlardan haberimiz oluyordu. dört ay kalmıştı. bir ay sonra teskereci
olucaktım. ve iyice sıkılmıştım bu emir komuta zincirinden. ilk günlerimde,
sürekli olarak total red ile yattım geceleri, koğuş kalk ile uyandım, güç bela
çıktım yataktan. sorunum neydi bilmiyorum ama bitirecektim askerliği, ve bana
iyi gelicekti, askerlik iyi değildi, birileri askerden kaçarken, ben askere
kaçmıştım bir şeylerden. uzaklaşmam lazımdı ve param ve kalıcak kimsem yoktu
izmir dışında. makul bir fikir gibi görünmüştü gözüme askerlik ve 11 ay
geçmişti. son dört ayım. vedat gelicekti yarın. yeni biriyle daha tanışacaktım.

ve vedat geldi. selamını almadılar vedat’ın, hiç kimse
almadı, benim dışımda. ilk birkaç gün, yalnız başına yemekhanede ve bahçede
oturdu. benim de içmekten ve nöbetten –günde sekiz saatti- ve devriyeden
iflağım sikiliyordu o sıralarda. vedat’ın silahı olmadığı için gündüz kapıda
gece koğuşta nöbet tutuyordu. hem adama hırsız damgası vurmuşlar hem de koğuş
nöbeti yazmışlardı. baştan sonra tutarsızlıklarla doluydu militarizm ve bu çok
klişe bir cümle oldu biliyorum. geçelim.

bir süre sonra sadece, koğuşa çıkan merdivenlerin altında,
merdiven altında oturmaya başladı vedat. bi gün yanına gidip, “selam” dedim, “sigara
içer misin?” parası yoktu, sigara alamıyordu, biliyordum bunu. sigara
içtiğinden adım gibi emindim. “valla süper olur babol” dedi, doğuluydu ama
istanbulda yaşıyordu. her neyse. bu selamla konuşmaya başladık. onu aradığımda
nerede olacağını biliyor, sigara içek babol diye giriyordum söze. onun ağzından
konuşmak hoşuma gidiyordu. sevmiştim adamı. zamanla güvendi bana. fena güvendi.
çay ısmarladım ona bir gün. sanırım karakola geldiğinden beri hiç çay
içmemişti, sabah kahvaltısında ki ücretsiz olanlar dışında. ki ücretli olanı
daha lezzetliydi. farklı kişiler demliyordu, ücretli olanı ve kahvaltı için
olanı.

her neyse, hiç soru sormadım ona. hem de hiç. bi gün,
kendiliğinden, sivil hayatta işlediği suçları anlatmaya başlattı. “gece
iniyorduk ıssız bi caddeye babol, saklanıyorduk üç kişi, bi kişi arabanın önüne
atıyordu kendini, araba çarptı çarpacak, durunca araba, ve açılınca kapısı,
çıkıyorduk ortaya. ellerimizde bıçaklar, allah ne verdiyse alıyorduk. bazen
arabayı da aldığımız oluyordu. ama sor bi bana, neden diye. sen sormucan gerçi.
anladım ben seni. ama sor bi hele çekinme sor, herkes merak eder bunu. hakim
bile sordu hani.”

“neden” diyebildim güç bela, benim merakım bu konuda
değildi.

“zevkliydi be babol, parasında değildik işin anlıyon mu,
risk alıyorduk, büyük risk, ama zevkliydi, çalıntı arabayla benzin bitene kadar
gezmek gibisi yok. benzinin bittiği yerde bırak arabayı. o zamana kadar para da
bitmiş olurdu çoğu zaman. sonra tabanvay. ya da yeni bir iş.”

bir keresinde bir adamın boğazını kesmesine ramak
kaldığından dem vurdu bana. az kalsın yapıyormuş. satırla üstelik. kavga
esnasında falan da değildi. yine bir gasp sırasında anasına küfretmiş şöför.
dayamış satırı boğazına arabaya dayayıp, adamın ödü bokuna karışmış,
gözlerinden o korkuyu anlamış vedat, kendi de korkmuş, ama yapıcakmış, kanatmış
azcık herifin boğazını, sonra derin nefesler verip vazgeçmiş bundan.

“şimdi burda bana kimse selam vermiyor ya” dedi vedat, “ben
kızmıyom kimseye, haklılar, ben kendime bile selam vermiyorum yıllardır, aynaya
baktığımı gördün mü sen benim hiç, söyle bi hele gördün mü?”

“tuvalette traş olmuyorsun”

“aynasız oluyorum traş. ya. sor bile hele neden. sor bi.”

“boşver vedat” dedim, “kimse selam vermesin. içek mi bu
akşam”

“nasıl yapıcaz babol, senin içki ortakları beni istemez.”

“senle içicem” dedim, “ekicem onları.”

“he tamam babol, ama ben de para yok biliyon mu?”

“para soran mı var ulan hergele, hele bi sor bana hiç para
lafını yaptım mı ben?”

utandı ben böyle diyince. “buradan çıkayım” dedi, “sana bir
dolu sahte para göndericem. gerçeğinden ayırt edemezsin haa. tıpatıp gerçeği
gibi.” sorun şu ki, vedat çıkamıyordu oradan. üç yıldır askerdi. sürekli kavga ediyordu,
tepesinin tasını arttıyordu ya komutanlar ya erler, sürekli kavga edip duruyor,
ardından askeri cezaevine giriyordu. orasını da anlattı uzun uzun. ama ben kısa
kesiyorum. fena içtik onunla askerde. içtikçe açıldı. onun mekanında. merdiven altında
içiyorduk gece yarısı buluşup. ben çıkıyordum içkileri almaya.

bi gün bi başçavuş ayağa kalkmadığı için şınav pozisyonu
almasını istedi bundan. almadı vedat şınav pozisyonu falan. al, almıcam, al
almıcam, derken bir tekme atmaya kalkınca başçavuş, çekti ayağını başçavuşun
bu, başçavuş çat yere. üstüne çıkıp yumrukladı. zor ayırdılar. dört ay daha
sabredebilse, beraber teskere alıcaktık. o gittikten sonra daha sıkıcı geldi
askerlik bana. konuşulcak doğru dürüst bir adam bulmuştuk, onu da elimden
almışlardı. ben de daha çok içmeye, daha çok nöbette sızmaya başladım. nasıl
oldu bilmiyorum ama kurtulmuştum eski halimden. askere kaçmıştım, kendimden
kaçmıştım, ve kendime yüzümü döndüm orada, yüzleştim bitmeyen nöbet
saatlerinde. en çok da vedat kendime getirdi beni. ikimizde kaçamamıştık bu
işkenceden. o belki hala bitirememiştir askerliği. bi daha ulaşamadım ona. ne
telefon numarası kaldı, ne adresi. bi gün karşılaşırız belki, şöyle zincirsiz
iki tek atarız. kim bilir.. belki gasp’a bile çıkarız birlikte.

25.05.2017

aynştayn ile
tanıştığımda, orta bire gidiyordum. ancak onun aynştayn olabilmesi için,
tanıştığımız günün üzerinden birkaç hafta geçmesi gerekti.

ortaokula ilk
yazılan olabilmem için annem büyük bir çaba sarfediyordu, bu ne anlama gelecekti, bana ne kazandıracaktı bilmiyorum ama, ilkokulum,
sekiz senelik zorunlu eğitime geçiş aşamasında aynı anda ortaokula da
dönüşünce, yani aslında adı barbaros hayrettin ilkokulundan, ilköğretim okuluna
devrilince, ben beşinci sınıfı henüz bitirmiştim ve o zamanlar, devletin beni
adım adım takip ettiğini bilmiyordum. bundan, liseyi bitirdiğim sırada
gerçekleşen, meslek liseli çıkışlıları meslek yüksekokuluna kapatma fikirleri
açığa çıkınca şüphe ettim, ertesi sene sınava ikinci girişimde gerçekleşen
sınav sorularının çalınması ve sınavın ertelenmesi skandalıyla emin oldum ki;
birileri benim yaşamamı gözetliyor ve bir yöne doğru çekmeye çalışıyordu, o bir
aylık gecikme, benim bir ay ders çalışmadan aylak aylak gezmeme ve dershanede
iken aldığım puanların altında bir puan almama sebep oldu, oysa diyorlardaki
dershanelerin yaptıkları sınavlar daha zordur, gerçek sınavda, eğer heycanını
yenebilir ve bunun da bir deneme sınavı olduğunu farz edersen, daha yüksek bir
not alırsın, herkes de öyle yaptı zaten, benim dışımda ve ben sonra
üniversiteye girdiğim sırada da anladım ki, işin ucunda amerikalılar vardı
çünkü benim okula girdiğim sene yaptıkları yardım sayesinde, okulumuzdan en
başarılı sekiz öğrenciyi kendi ülkelerine kaçırıyorlardı, ve bu sebeple bölüm
koordinatörümüz sürekli benimle uğraşıyor, sadece benimle uğraşıyor ve örneğin
ben bir dersten cc ile geçmişsem, o dersi bana ertesi sene tekrar aldırtıyordu
çünkü benim o dersten, dahası tüm derslerden aa ile geçmem gerekiyordu, böyle
diyordu bana, ve ben okula gitmediğimde, beni arattıyordu kampüste, ve eğer o
an okula girip derse girmediysem beni mutlaka buldurturdu.. çünkü ona tenbih
etmişlerdi, ilk sekize sokmaları gerekiyorlardı beni, ve belki anneme de tembih
etmişlerdi, ortaokula ilk yazılan çocuk olmalıydım, numaram 1 olmalıydı ve
bilinçaltıma kazınan bu numara ile, her yerin 1 numarasına ulaşmak için çaba
sarfetmeliydim.. ancak bilinçaltı mesajları ile her zaman herkes de aynı sonucu
elde edemezsiniz, çok sayın illuminati elçileri.. ve bu sebeple, benim 1 ile
ilgili tek takıntım, fanzinlerimin üzerine, bir lira, bir kayme, bir kağıt, bir
demir gibi fiyatlar koymamla son buldu. ve tabi bir de, bir yan etki olarak,
üniversite hayatım boyunca birinci sınıftan ileriye gidemedim, dört sene
boyunca ve burada numorolojiye dalıp biraz kehanet ve komple teorileri ile
haşir neşir olmak isteyenler için şunu söylememe izin verin; söz konusu
kıyamet, 21.12.2012 de değil de, 12.01.2012 de kopacak efendiler, neden
derseniz, o gün ben otuz yaşıma gireceğim ve dahası 12.0.12.0.12 şeklinde
irdelediğimiz de bu hiç de kutsal olmayan otuzuncu doğum günümde, illümatik
güçlerin otuzbin senedir aradığı gerçeği yakalayacağımızdan eminim, çünkü bir
insan otuz yaşına girerken, rakamlar da otuzu ele veriyorsa, 2 artı 1’i
deneyiniz bunun için, yanına sıfır, ve dahası toplumun başına açtığım cehalet
sandığı olarak bilinen sokak edebiyatı da onikinci yılına giriyorsa, ve dahası
tüm bu hengameden sıkılmayanlarımız için bugün burada aynştayn’ın hiçbir yerde
duyamayacağınız gerçek hikayesini anlatacağını vaad ediyorsa size,
illuminatinin tek 34. derece adamı, o zaman söyleyeceklerini de dikkate almaya
başlamalısınız.. ne diyordum?

ortaokula
yazılabilmem için annem büyük bir çaba sarfediyordu ve biz okula kayıt olmak
için, sabahın köründe geldiğimizde, okulda yasemin adında bir kız vardı, annesi
ile beraber bizden önce gelmişlerdi, ama şu işe bakın ki, annem kayıt esnasında
hemen seri bir atak yapıp kimliğimi uzattı ve zaten başından beri kurulu olan
düzenek işlemeye başladı ve benim o tüm hayatımı değiştireceğine ve zihnimi
allak bullak edeceğine dair planlar yaptıkları numarayı bana verdiler: 1

ardından 253
öğrenciye, birer birer numara verdiler ve tek sayılar erkek, çift sayılar
kızdı, ve sonlara doğru değişen denge nedeniyle çift numara alan erkeklerin
gelecek yaşamlarında cinsiyet değiştirip değiştirmediklerini bilmiyorum ama
okulda diğer çocuklar arasında o talihsiz çift numaralı erkeklerin uzun süre
eğlence konusu olduğunu size söyleyebilirim ve her neyse dostlar, bu kadar uzun
cümle kurmamam gerektiği üzerine aldığım eleştirelere aldırış etmiyor ve cümle
ve anlam ve nokta ile zaman kaybetmeden her şeyi “ve” ile bağlayıp virgüller
yardımı ile konuşmayı sürdürüyorum içimden.. çimden bir adamım ben, o nedenle
yani..

ortaokula
başladığım ilk gün, henüz okulumuz yeni başladığı için ortaokul yaşamına,
öğretmen sayısı kısıtlıydı ve dersler ilk hafta başlamamıştı ancak ikinci gün
sınıfa bir öğretmen girip (ilk gün kimse gelmedi bile boş boş oturduk arada bir
müdür gelip ‘kesin sesinizi’ dedi), camı açtı, masa örtüsünü düzeltti sınıfa
şöyle bir bakıp, gülümsedi ve gitti ve ben o gün anneme gelip bugün bir
öğretmen geldi, fen bilgisi öğretmeni imiş ve sınıf öğretmenimiz imiş dedim ve
annem de gülümseyip ‘ne güzel demişti sınıf öğretmeninin gözüne girmeye çalış’,
o zamanlar ne demeye çalıştığını bilmiyordum ama üniversitede bunu anladım,
çünkü bölüm koordinatörü benim gözüme girmeye çalışıyordu, başaramayınca da
öfkelenip “hayatın boyunca sürüneceksin bu gidişle” diyordu ben de ona ‘yılanlar
da sürünüyor ama derileri için avlanıyorlar’ demiştim, ‘üstelik o deriden
yapılan şeyleri giyen sümkürükler de senenin belli dönemlerinde deri
değiştirdikleri için, bu daha çok hayvan katliamına neden oluyor, bunu biliyor
muydun? sizi neyin zehirlediğini asla bilemezsiniz efendim..’

sonra işte, ben
anneme yalan söyledim ve annem benim yalan söyleyebildiğimi henüz bilmiyordu,
ben de o zamanlar yalan söyleyemediğimi bilmiyordum ama zamanla annem beni ben
de annemi öğrendim ve sonra bir daha ona yalan söylediğimde gözlerime bakıp ‘olur
öyle’ demekle yetinmişti ‘bir daha olmasın..’ mesela ben okuldan erken çıkıp ‘anne
ders erken bitti’ dediğim de bana diyordu ki: “olur öyle, öğretmenine söyle,
bir daha erken bitirmesin, bunun için para alıyorlar onlar”. anlıyordum, okula
gideyim diye para veriyorlardı bana ve ben de o parayla kitap filan alıp, ya da
ateri salonuna gidip, okula da yayan gidiyordum çoğu zaman, ta ki bilet yerine
kent kart icad edilene kadar.. ondan sonra hayatım zindan oldu çünkü annem veya
babam önceden kartı doldurtuyordu çoğunlukla, ben de napacağını bilemez, bi
otobüse binip, bilmediğim bir yere giderdim bazen.. ve işte, çocuklar, daha
sonraki bir gün, o pencereyi açan ve anneme bir yalan söylememe sebep olan
kadın, sınıfa girdi ve “ben fen bilgisi öğretmeninizim” dedi, “adım filiz, aynı
zamanda da sınıf öğretmeninizim.” o gün şunu düşündüm: istediğim bir şeyin
gerçekleşmesi için, o konu da yalan söylemem yeterli. bu yüzden tanrı yalan
söylemeyi yasaklamış, çünkü insanlar o zaman her konuda yalan söylerek
istedikleri her şeyin gerçek olmasını sağlayabilirler. yıllar geçince, bu
konuda haklı olduğumu gördüm.. sonra?

sonra işte, hoca
herkesi numara sırasına göre oturttu ve ben 2 numaralı yaseminin yanına düşüp
kendimden nefret ettim, çünkü bu kızı sevmiyordum, ben derya’nın yanına oturmak
istiyordum ama o da beni sevmiyordu, çünkü onun c sınıfından ilhan adında bir
sevgilisi vardı arkadaşlar, ve üstelik derya’nın numarası da ondu, on, aradaki
dokuz sayıyı ekarte edip ona ulaşamazdım, bu imkansızdı ve daha sonra kızlı
erkekli oturma grupları son buldu, erkek erkeğe ve kız kıza oturtma kararı
alındı ve ben de mustafa adında yine sevmediğim 3 numaralı bir herifin yanına
düştüm.. oha diyordum, oha, sevmediğim herkes neden bana yakın konumda
mevzileniyor, arka sırada iki ve dört numaralı kızlar, dört numarayı da
sevmiyorum, aşırı çalışkan ve üstelik kibirli, sürekli her şeyi bildiğini
sanıyor ve aslında sadece gösteriş yapıyor ve dahası sınıf başkanı seçildi bu,
ve bana gıcık gidiyor..

sonra işte,
sınıftaki kimsenin beni pek sevmediği gerçeği ile yüzleştim, aslında nefret de
etmiyorlardı, ben orda değilmişim gibi davranıyorlardı, çünkü ben hiç
konuşmuyordum, çünkü kekemeydim ve öğretmenler yoklama yapınca, benim adım
okunuyor, ve herkes gülüyordu sınıfta, herkes, bazı öğretmenlerin bile
güldüğünü görmüştüm, söyleyemiyordum işte, belki burda değildim, belki kekeme
değil de burda değildim ben, olamazmıydı yani? olabilirdi öyle değil mi? yalan
söylerek sınıfta var olmak istemiyordum, ben sınıfta değildim, ben o günlerde
okuduğum kitapta anlatılan afrika nehirlerinde yüzüyordum, ve orada kimse
kimsenin adını söyleyince, adı söylenen burda demezdi, kimse kimsenin adını
söylemezdi bile, bir isme ihtiyaçları bile yoktu belki de, toplu olarak
isimlendirmişlerdi kendilerini, aslan maymun yılan papağan, falan filan falan
filan, olabilir öyle değil mi? ve hiç insan barınmayan bir çocuk romanında var
olan tek çocuk olarak, satırlar arasında kayboluyordum, burda değildim, hiçbir
yerde değildim, hatta afrika da bile değildim, o kitabın içinde kaybolmuştum,
sonra biri beni bulmasın diye, başka bir kitaba saklanıyordum, burda olmamak
için yapabileceğim başka bir şey bulamamıştım.. sonra ateri salonlarını
keşfettim ve bu kez de okula gitmediğim zamanlar, henüz ortaokulda bile okula
gitmiyordum ben ve okula gitmediğim zamanlar anneme yalan söylememek için ateri
salonunda öğlene kadar bekliyordum, sonra annem bir şey sormuyordu ve ben ders
yapmak için geçtiğim oturma odasındaki köşemde, odam yoktu, oturma odasında
kendime bir köşe yapmıştım, ve köşeye geçip, kayboluyordum bir süre.. sonra
işte, beklenen hiçbirşey olmadı.. beklenmedik bir şekilde gerçekleşen bir şey
oldu ama: aynştayn hayatıma girdi..

bir gün yine,
öğretmen yerlerimizi değiştirdi ve herkes istediği kişinin yanına oturabilir
dedi ve ben yerimden kalkamadım, yanıma da kimse gelmedi, ve sonra benim gibi
duran bir herifin yanına gittim, oturdum ve sonra edebiyat öğretmeni gelip
ödevlerimizi sordu, ve ben de her hafta yaptığım gibi, defteri açıp, sınıfta
geçen derste yazdırdığı şeyin üzerine sorular, altına cevaplar ve bazı
satırlara da kırmızı kalemle bir iki üç yazarak, onu gösterdim, bunu evde
hazırlıyordum, herif bakıyor, imza atıp geçiyordu, kolaydı, ama turgay, yani
yanımdaki çocuk, dersini yapmamıştı ve benden daha zeki olsa da, kurnaz değil
diye düşünüyordum, ve “hocam defterimi evde unutmuşum” dedi, yalan söylüyordu,
öfkeyle baktı hoca ona ve, “git evine al gel” dedi, evi yakındı, 3 dakika
uzaklıktaydı okula, turgay gitti, evden bir defter aldı geldi sınıfa oturdu, ve
hoca gelmeden ona önümdeki onun edebiyat defterini uzattım, çantasından
çıkarmıştım o eve gittiği sırada, bana gülümsedi, ödevi yapmamıştı ama defter
yalanı da açığa çıkmamıştı, bir kulak çekilmesi ve birkaç hakaret sonrasında,
-herif çok kötü hakaretler ediyordu bize- hareketi tamamladı ve bereket olarak
da bize arkadaş olmak düştü. böyle başladık, iki sevilmeyen herif, bir anda,
dost olmuştu..

ardından biz, hasan
ve hüseyin ve gürkan ile de arkaş olduk ve sonra her tenefüste okulda maç
yapmaya başladık, beş kişiydik o yüzden her tenefüs biri hakem olur, ve ikiye
iki minyatür kale top oynar, her derse de geç kalırdık ve azar işitip yerimize
otururduk. artık iyice sorun olmaya başladı bizim top işi, hocalar topumuzu
alırdı, biz de diğer tenefüs sıkıntıdan patlar ama ertesi gün yeni bir topla
gelirdik okula. ta ki bizim kale olarak kullandığımız basket potalarının iki
ayağı, (bir potanın iki ayağı vardı, arası da bir metreden azdı), teke
indirilene kadar, sırf bizim için müdür okulda bir tadilat yaptı, ve ben o gün
yalan söylerek değil ama inat ederek her şeyi değiştirebileceğimi anladım.. ama
yanlış anlamışım, inat etmek sadece kendimin değişmemesine sebep oldu yıllar
boyunca, dünya hâlâ aynı dünya ve ben hâlâ aynı ufak çocuğum..

sonra ortaokul
günleri yol aldı ve sınıf öğretmenimiz turgay’a dedi ki:  aynştayn. ona sürekli aynştayn dedi ve sonra
biz de ona aynştayn demeye başladık ve sonra herif kendisini aynştayn diye
tanıtmaya başladı: yani benim kendime girdap demeye başlamamla aynı hikaye..
sonra, çok saygıdeğer öğretmenlerim, zaman geçti, ve yaz tatilinde biz aynştayn
ile satranç oynamaya başladık, başlarda hep o kazanıyordu, bana oyunu da o
öğretmişti ama sonra giderek ustalaştım ve yine de masustan yenildiği ve bunu
anladığım halde ses etmediğim zamanlar dışında hep o kazanıyordu ama olsun,
böylece beni kaybetmeye mahkum bir insan olarak hayata hazırladığını
düşünüyordu belki de, o aynştayn’dı, herşeyin doğrusunu bilirdi, bütün dersleri
pek iyi idi, ben canım isterse pek iyi alırdım, istemezse sıfır. mesela
resimden sıfır aldım.

hoca sene başında,
200 sayfalık bir resim defteri aldırttı bize, ben de ona hiçbir şey çizmedim,
hoca sınıfa girer, konuyu verir ve masasına oturup kitap okurdu, bazen de
tahtaya tebeşirle bir şeyler çizer, bize nasıl adam kuş baykuş veya helikopter
yapıldığını gösterirdi: aah hayır, bunları değil elbette, çok iyi atatürk resmi
yapardı kadın, ve yapabildiği başka şeyler var mı merak ettiğim halde sormaya
çekiniyordum çünkü bir gün defterime büyük bir umutla bakarsa, hayal
kırıklığına uğrardı, ve bir gün not vermek için herkesi tek tek çağırdı, en
yakınındakinden başlayıp, ve herkese pek iyi verdi, herkese, ben hariç. bomboş
bir defter, üzerine adımı bile yazmamışım, o derece boş.. ve ortabirde ilk kez
zayıf getirip, anneme gösterdiğimde, bana dedi ki, “bunu nasıl başardın”, “bunu
başarmak için bir çaba sarfedilmiyor anne” dedim, “hiçbirşey yapmadım ben bunun
elde etmek için..” kızdı bana. çok kızdı ve ben de ertesi sene resimlerimi evde
anneme ablama falan yaptırdım, geçip gitti zaman..

ve sonra bir gün,
ortaokulun ikinci sınıfı da bitti, yaz tatilinde aynştayn bizim mahalleye geldi
ve mahalledeki çocuklar “buraya yabancıları getirmemelisin dedi bana, size ne
ya dedim, onlar da dövücez sizi dediler, aynştayn’ın yüzü sivilce doluydu,
çocuğu ittiler, bi sivilcesi kanadı diye korktu bir tanesi, kaçalım yüzü
kanıyor dedi, diğeri dövelim dedi, ben de ittim onu, sonra noldu hatırlamıyorum
ama ben ne kadar çağırırsam çağırayım aynştayn bir daha bizim mahalleye
gelmedi, senin başını belaya sokmak istemiyorum dedi bana, oysa benim başım
zaten beladan kurtulmuyordu ki, çingene mahallesinde yaşıyordum ben, hergün bir
sorun, her gün bir kavga olurdu mahallede, hatta bazen satırlar ve bıçaklar
başlardı konuşmaya ve polisler bile giremezdi mahallemize, polisler bile..
sonra bir gün, mahalleyi de kontrol altına almayı başardılar, sabahın köründe
baskın, birilerini götürdüler, sonra hep devriyeler başladı, oradaki evlerin
bazılarını boşaltıp başka yere yerleştirdiler filan, sonra ortaokul bitti, ve
sonra ben bir gün aynştayn ile karşılaştım yolda, tesadüfen. üniversiteyi
kazanmıştı, bilgisayar mühendisliği, ben de kazanmıştım, aziz düzenbazlar
sayesinde dünya bankasından yardım alan birkaç meslek yüksekokulundan birini,
ve sonra ona napıyorsun dedim, çalışıyorum dedi, çok çalışıyorum, ama
gözlerinden gördüğüm kadarıyla hâlâ ama hâlâ istenmeyen çocuktu o, yüzünde
sivilce yaraları vardı, onu seven de yoktu tahminen okulda, çok azdı veya, ve
o, otobüse binip giderken, ben orada öylece kalıp, düşündüm, size anlatmadığım
bir olayı, bana o gün, nasıl yaptın dediği bir olayı düşündüm, sınıfta,
matematik dersinde, hoca tahtaya çok zor bir problem yazmıştı, ve bunu bilene
yüz vericem ama tahtaya gelip nasıl çözdüğünü anlatıcak demişti, kimse çözemedi
onu, ben deftere çözüp aynştayn’a gösterdim ve şaşırdı, çıksana dedi, anlat,
yapamam dedim, biliyorsun, onla konuşurken kekelemiyordum ve o da bana
gülmüyordu ‘burda’ diyemediğim zamanlarda, ve o da yoktu aslında o sınıfta,
çünkü evinde liseye ait fizik kimya soruları ile meşgul olan bir çocuktu o,
boşuna aynştayn demedi ona sınıf öğretmenimiz, ama o soruyu çözemedi her
nasılsa, benden daha az zeki olduğu için değil, aklına gelmedi sadece, hepsi
bu, ve sonra hoca soruyu çözdü ve ben defterime baktım, her şey aynıydı, her
şey, gidilen yol, rakamlar, method, ve sonra işte, ben hayatım boyunca tahtaya
kalkıp, o soruyu çözmek istedim, hâlâ bunu istiyorum, ama biliyorum ki, dünyanın
en zeki insanı da olsanız, bir işe yaramayacaktır, yüzünüz sivilceli ise
mesela, ya da konuşurken kekeleliyorsanız, veya saçınızın bir tarafında beyaz
bir leke varsa, ya da burnunuz normal burunlar gibi değilse, veya eliniz de bir
parmak noksansa, anlatabiliyor muyum? elleriniz makastansa ya da.. ne
yaparsanız yapın, derdinizi anlatamazsınız, ne yaparsanız yapın..

o yüzden, tüm çok
saygıdeğer harlequin sendromlu bebekler için de, güzel bir gelecek düşü
kurmamaları için, tavsiyelerde bulunun, çünkü güzel olan her  şeyin içine eder bu dünya, o yüzden sen,
güzel hissetmediğin halde, kaçıp saklanmak istersin, ve kaçıp saklanacak, hiç
bir yer olmadığı için, evden çıkmazsın mesela, mümkün oldukça çıkmazsın, ve iyi
hissediyorum dediğin sürece sen, yani böyle iyiyim, şu an iyiyim, üzerine
çullanır insanlar ordusu, ve kötü hissediyorum deseydin de, değişmezdi sonuç,
yine çullanırlardı, çullanırlardı çünkü, sorun iyi veya kötü değil, herhangi
birşey hissediyor olmanda yatardı.

22kasım2011

Fare

çarşamba

işten eve geliyorum. saat oniki. gece. annem bir
fare olduğunu söylüyor. bununla, kendisinin fare olduğunu değil, gerçek bir
farenin eve girdiğini kast ediyor. “nerde?” diyorum kaygıyla. kaygı,
korku ve endişeden kaynaklanıyor, çift taraflı bir korku ve endişe bu; hem
kendim için hem fare için.

annem “yatak odasında” diyor, kapıyı
kapatıp kapatmadıklarını soruyorum. “kapattık” diyor, “kapan
koyduk. kocaman bir şey”

bilgisayara geçiyor ve postalarımı kontrol
ederken müzik dinliyor, daha sonra Cesare Pavese’nin “yaşama uğraşı”
adlı kitabını okuyorum, “neden hiçbir şey yazamıyordum” diyor Pavese,
“ayın aydınlattığı bu kızıl kayalar üstüne. kendimden hiçbir şey yansıtmıyorlardı
da ondan.”

şimdi düşünüyorum, uzun zamandır hiçbir şey
yazmıyor ve yazamıyor oluşum ve şu an yazıyor oluşum üzerine. bir fare, bana,
kendimden bir şeyler yansıtıyor olabilir mi? kapana kısılmış olmak, -burada
sözünü ettiğim kapan, bir oda- kaçmaya çabalamak, en sonunda bir çıkış yolunun
kalmadığını anladığında ya da umudunu kaybettiğinde, kapanın içindeki daha
küçük bir kapana -gerçek anlamıyla- kendini kapatmak.

pes etmek, iki şekilde gerçekleşir: güçsüz
kaldığında ya da inancını kaybettiğinde. bu ikilemin neresinde olduğumu
düşünüyorum – neden yazmıyordum onca zaman – ve neden şimdi birden kelime
trenini yürütmeye başladım zihnimin otobanında?

uyuyor ve uyanıyorum, hâlâ çarşamba günündeyiz.
işe gitmem gerekiyor, işe gitmem gerektiği için, öğlen uyanıyor, kahvaltımı
ediyor, sigaramı yakıyor, ipodumu güncelliyor ve evden çıkıyorum. bilindik
sendrom; evden geç çıkar, yolda elinden geldiğince hızlı yürümeye çalışır,
servisi son anda yakalar ve beklemeye başlarsın; yolun bitmesini – 45 dakika…

kartımı basıyor, ve depoya, depodaki ofise
gidiyorum. evet çalışıyorum, altı aydır çalışıyorum ve eğer ölüm diye bir şey
var olmasaydı, ve devlet bize, ölüme çeyrek kala kıyak geçmek zorunda
kalmasaydı, sonsuza dek çalışıcaktım – yaşamak için. pek azımız dışında –
hepimiz çalışmak zorundayız. bu da bir tür, kapanın içindeki kapan. kafeslerle
çevrelenmişiz, birinden çıkıp diğerine giriyoruz.

işyerindeki lavuk, ne okuduğumu soruyor,
öncesinde “gene seks oyunları mı” diyor, kitabın adını kast ederek, aslında
kast ettiği kitabın kast ettiği adı bu değil, adı “seks isyanları” ve
rock müzikteki toplumsal cinsiyet kavramını derinlemesine işliyor. elbette
bunu, söz konusu hıyara anlatmam bir hayli olanaksız, ama hıyarın reklamımı bu
şekilde yapması hoşuma gitmiyor. diğerlerinin, hakkımda ne düşündüğünü
delicesine umarsadığımdan değil, ama bir iş yerinde, hangi kademede olursanız
olun, alay malzemesi haline dönüşmek kötü sonuçlar doğurabilir, üstelik bu
sonuçlar, işi bırakmanıza neden olabilecek bir süreci bile başlatabilir. ve siz
de kendinize yeni bir kafes bulmak zorunda kalabilirsiniz, ki söz konusu durum,
konu ben olunca, içleracısı bir hâl alır, çünkü asıl niyetim – başkalarının
kurduğu kafeslerde maymunluk etmek yerine kendime bir kafes inşa etmek – idi.
yani eskiden öyleydi, ve hâlâ öyle olabilir.

perşembe

eve geliyorum. saat onikiyi geçiyor. perşembe
oluyor. annem, “fare hâlâ yakalanmadı” diyor, “dışarı çıkamaz
değil mi?” diyorum, merakım, ben uyurken farenin üzerimde gezinip
gezinmeme olasılığı. korkum, ona zarar veremeyeceğimin bilincinde oluşumdan
kaynaklanıyor, – zarar veremeyeceğimin bilincinde oluşum, ona zarar
veremeyeceğimden değil vermek istemeyişimden kaynaklanıyor. yaşayan şey, bir
fare de olsa, yaşamayı hak ediyordur benim gözümde – bana zarar vermediği
sürece. bunu, bana dokunmayan yılan bin yaşasın şeklinde almanızı istemiyorum –
bu, daha çok, başkasının yaşam alanını ihlal etmediğin sürece, dilediğini
yapmakta özgür olman gerektiği anlamında. düşünüyorum, o halde biz insanlar
yaşamayı hak ediyor muyuz? farelerin ve daha bir çok canlının yaşama alanını
ilk ihlal eden bizken, şimdi onlar evimize girince öldürüyoruz. bizden daha
zeki ve kurnaz olmadıkları için, güçleri veya yetenekleri bir işe yaramıyor.
insanlar arasında durum bu şekilde işlemiyor – bizden daha aptal ve yeteneksiz
olan çoğunluğun bize fare muamelesi yapıyor olması

fare, kapatıldığı odada yaşamını sürdürüyor, kötü
sona kadar onu düşünmüyorum. bir şeyler yiyor, birşeyler dinliyor, birşeyler
okuyorum. günler böyle geçiyor. işten eve ve evden işe – bir asır.

Emily Dickinson’a başlıyorum. şiir sevmem, çünkü
imgelem sevmem, çünkü bir şeyi yalın bir şekilde anlatmanın daha zor olduğunu
düşünüyorum, imgelem ve herkesçe anlaşılmayan cümleler bana göre değil, kafam
almıyor, sıkılıyorum, boğucu geliyor, içine giremiyorum, kelimeler yazıldığı
hali ile kalıyor.

Bunları Emily için söylemedim – o ayrı –
münezzeh. ama okuduğum çoğu şair – ve şiir – bana bir tür iç sıkıntısı verdi.
sorunun ben de olduğunu biliyorum, kafam almıyor, bu kadar yalın ve net

uyuyor ve uyanıyorum. hâlâ perşembe günündeyiz.
işe gitmem gerekiyor, işe gitmem gerektiği için, öğlen uyanıyor, kahvaltımı
ediyor, sigaramı yakıyor, ipodumu güncelliyor ve evden çıkıyorum. – hep aynı
şey – hergün aynı – işe git eve gel – insanlık geliştikçe kölelik biçim
değiştirip evrenselleşiyor.

yine aynı lavuk aynı soruyu soruyor. onu
öldürebilirim, yani gerçekten bunu yapacağımdan değil, yapmak istediğimi
biliyorum sadece, hepsi bu. peki beni ne durduruyor? içimdeki ahlak yasası mı? o
da ne ki? yasalar mı? yasaya aykırı bir çok şey yaptım ve yapıyorum. o halde
beni bir insanı öldürmekten alıkoyan, buna rağmen içimdeki nefretin bir tür
faşizm inşa etmesinin nedeni ne? nefretin nedenini biliyorum, büyük kahkalar
ile gülen insanlardan hazetmiyorum, başkalarını aşağılayan insanlardan da, ve
başkaları ile dalga geçenlerden de, ve hitler yahudiler yerine bu insan
prototipi üzerinde çalışsaydı, neler olacağını merak ediyorum. sorun, sorun
olmaktan çıktığı zaman, başka bir sorun peyda olur – tanrı, mükemmel bir dünya
yaratmak isteseydi, bunu yapardı – cennet, bu dünya adil olmadığı için çekici
bir etken. ölümden sonra bir cennete inanmayanlardır – devrimciler. buraya
nerden geldik?

öldürmek yerine, bir duvar inşa ediyorum onlarla
aramda, ve duvarı aşıp ruhumu tırmalama şansları olanlarının, bunu ustalıkla
yaptıklarını söylebilirim: çünkü iştesinizdir ve dediğim gibi, kölelik
köleliktir. para karşılığı satarız kendimizi, çünkü para karşılığı satılır
yaşamak için gerekli minimum temel ihtiyaçlar – olmuşken daha fazlası olsun
bare der – lükse borçlanırız – çıngıraklı kapan. eğlence ve emek, birbirini
alıp satar.

cuma

geliyorum. oniki. cuma. annem “hala
yakalanmadı” diyor, “kapıyı kemiriyor”. kapının önünden geçerken
sesleri duyuyorum. yapabileceğim hiçbir şey yok; kapıyı açarsam aile içi
faciaya neden olurum. yakalandığı zaman, sokağa bırakalım dersem de, aynı şey.
herkesin hayatınının sınırlarıdır diğerleri. ne yapıp neyi yapamayacağımızı biz
belirlemeyiz, yapabileceklerimiz arasında seçim yapma hakkımız vardır sadece,
ve bize bu özgürlüğü bahşedenlerdir kafesimizi inşa edenler.

fare hala odada ve kitaplarım da öyle. onları
kemirip kemirmeyeceğini, daha kaç gün kapandaki peyniri yememek için
direneceğini merak ediyorum. bir türlü girmiyor kapana. belki diyorum, gördü
daha önce, bir türdeşini, o kapana kısılırken, ve şimdi kendisi de, ölmek
istemiyor aynı şekilde, ya da biliyor insanların, ne kadar sahtekar ve ikiyüzlü
olduğunu, bir parça peynirle kandırabileceklerini onu, bu yüzden açlıktan ölürüm
daha iyi diye düşünüyor, ya da başka bir şey, sebep her ne ise, fare hala diğer
odada yaşama savaşı vermekte, ben de diğer odada okuma savaşındayım –
televizyonun sesleri kitabın seslerine karışıyor zihnimde – ayıklamaya
çalışıyorum doğru olanı – işe gideceğim – biliyorum bunu – uyumam gerek –
uyanmam gerek – allahın belası hergün bunu tekrar etmem – ve fareyi düşünmemem
gerek

tırmalıyor kapıyı. yapabileceği hiçbir şey yok.
mücadele ediyor. ben etmiyorum mücadele, kabullenmişim mağlubiyetimi – ayak
uyduruyorum topluma. işe gidip eve geliyorum – yapabileceğim hiçbir şey yok bu
konuda – kaçış için aşılması gereken duvarı göremiyorum – duvarlar yok – onlar
insan sadece

uyuyor ve uyanıyorum. hâlâ cuma günündeyiz. işe
gitmem gerekiyor, işe gitmem gerektiği için, öğlen uyanıyor, kahvaltımı ediyor,
sigaramı yakıyor, ipodumu güncelliyor ve evden çıkıyorum. hergün farklı şeyler
dinliyorum, test ediyorum grupları, serviste 
yolu izlerken.

bugün aynı lavuk yok – rahat bir nefes alıyorum
gerçekten. altıya kadar çalışıyor, sonra kitap okumaya başlıyorum. iş bu –
yarısı aylaklık. duvarları kemirmeme engel oluyor bu rahatlık.

cumartesi

eve geliyorum. onikiyi geçiyor. cumartesi. ertesi
gün tatil. annem diyor ki, fare hala odada. tamam diyorum ona, duymak
istemiyorum artık bunu, yoruldum, idam yerine müebbet hapis. ve sabah oluyor,
ve “yakalanmış” diyor annem. ve doğru bir tanımlama bu:
“yakalanmış”. hayır onu biz yakalamadık, biz kapanı koyduk sadece,
tercih onundu, kendi kendine yakalanmış o, bizim bir suçumuz yok, onun da bir
suçu yok, kimse suçlu değil, kurallar böyle, nefsi müdafaa – devletin elinden öldürülmek
suç değildir – idam, cinayet olmadığı gibi, intihar edip hayatta kalırsanız
polisler size bir kaç soru sorabilir – ve dahası tanrı bile, insanın kendi
kendisini öldürmesine karşıdır, – annem polis babam cellattır, söz konusu olan
eve giren bir fare ise. bu tabloda ben, üzerine kaynak su dökülürken bir
canlının – adı her ne olursa olsun- odada tek başına, biraz gözyaşı döküp,
sigarasını tüttüren etkisiz elamanım.

hayır onu görmedim, hayır onu görmek
istemiyordum, ne kadar büyük olduğu umrumda değil, ne kadar iğrenç olduğunu
bilmiyorum, ölmeyi hakedip etmediği umrumda değil, kendimi bir fare gibi
hissediyorum sadece, herkes bunu hissedebilir, yıllarca duvarları kemirirsin,
kapıyı tırmalarsın, kaçma şansın yoktur ya da yorulmuşsundur, ve diğerlerine
bakar, nasıl yaptıklarını anlamadan onları taklit etmeye başlarsın, asla
onlardan biri değilsindir, bu yüzden hiç konuşmazsın, kendini yalnız
hissettiğinde arkadaşın olan sinekler, eskisi gibi sık uğramıyorlar artık
monitörünün ışığına, kediler azaldı, insanlar azalıyor – bu yüzden, çoktan
ölmüş olan yazarların seninle konuşmasına izin veriyorsun gün boyu, dinliyorsun
onları, ve bir fare öldürüldü bugün, ceseti çöpe atıldı, kimse bilmeyecek onun
yaşamak için, üç gün boyunca aç ve susuz, kapıyı kemirdiğini.. 

8 kasım 2011

nerde
kalmıştık

annenizle günün 24 saati sigara saklama
oyunu oynadığınız bir ev düşünün. aynı evi, henüz 16 yaşındaki yiğeninizle
paylaşıyorsunuz. ve bugüne kadar tam dört intihar teşebbüsünde bulunarak sizden
bir adım önde bu konuda, skor dört üç…. bir babanız var, 71 yaşında, 69 yaşına
kadar çalışmış olmanın yarattığı iş alışkanlığından henüz kurtulamamış
olduğundan dolayı, can sıkıntısını gün boyu annenizle tartışarak gideriyor,
annenizin de yapıcak birşeyi yok, tartışıp duruyorlar akşama kadar, ufak aptal
nedenler, size bulaşmadıkları sürece sorun yok ama arada sırada siz her
ikisininde basın sözcüsü olmak durumundasınız, “babana söyle….”, “annene
söyle….” tarzı kelimelerle başlayan bir yığın aptal cümle, muhatabına iletmeniz
için üzerinize fırlatılıyor bi kaç günde bir, ve siz dinlediğiniz şarkının en
güzel yerinde kulaklığınızı çıkarıp tekerleme oynamak zorunda kalıyorsunuz,
aynı evde yaşayan son kişi, ablanız, yüzünü günde 3 saat kadar görüyorsunuz;
eğer uyumuyorsanız tabii, çünkü günde en az 12, ortalama 15 saat mesai yapıyor
ve geri kalan zamanının çok az miktarını bilgisayar veya tv başında geçirip
uyuyor, aranız fena değil….

İnsanlar size ilgi alanlarınızı sorduğunda,
“hiçbir şeye ilgi duymuyorum” demekten sıkıldığınız için, kendinize yeni
oyunlar edinmişsiniz, “ilgi alanımı, hmm, bir düşüneyim, uyku, evet uyku, uyku
üzerine mastar yapıyorum, uyumak üzerine”. İnsanlar size gülerek ve birazda
hayranlıkla bakıyorlar, oysa hapı yutmuş durumdasınız, sağlam bir iş
bulacağınıza dair inancınız sıfır, ama endişe etmiyorsunuz, “serserilik yapmaya
herkesin maddi gücü yeter” diyor ambjornsen, ona inanıyorsunuz, gelmiş geçmiş,
yaşayan ya da mezarında çürümekte olan tüm büyük yazarlara inancınız tam, günde
bir kitap okumaya başladınız artık, ve bu esnada kapı çaldığı için öyküye kısa
bir araveriyor ve kapıya bakıyorsunuz, gelen bir diğer ablanız, evli olanı,
sabah altı akşam sekiz çalışan bir diğer ablanız, evinizdeki fotokopi makinesi
ile nüfüs cüzdanının fotokopisini çektirmeye gelmiş, şu anki günde 14 saatlik
boktan işinden kısa bir süre azad edip bir iş başvurusunda bulunmak için… ama
işe yaramaz, hiçbiri işe yaramaz, tanrı tarafından acı çekmek için üzerine
çarpı işareti atılmış bir soyun ürünüyüz biz, kabil ile habil’e kadar dayanıyor
mesele, hatta adem ve lilith arasındaki, yoo yoo hayır, şeytan ve tanrı
arasındaki uzlaşmazlığa kadar uzanıyor hatta, işaretlenmiş olmak, lanetlenmek,
metafiziksel bir lanetten bahsetmiyorum size, “boyun eğmez yaşıyorum, sebep
istersen, bir tanrı var” böyle diyor pac, şu an dinlediğim şarkıda, evet, boyun
eğmez yaşıyorsanız, bu er yada geç çuvallayacağınız anlamını taşıyor, çünkü
tanrı bile itaatsizleri sevmez, ve eğer en ufak bir zorlamada dayanamayıp
patlayan bir yapıya sahipseniz, hiçbir iş, hiçbir okul, hiçbir hayatı presleme
makinası işe yaramıyor, daha sonra evinizde kös kös oturup, hatta uyuyup, sizi
bilmem nerede içmeye çağıran en yakın dostlarınıza, “yol param yok, yayan
gelebileceğim bir yer söyle, ve biralar senden” deme cüretini göstermek zorunda
kalabiliyorsunuz, çok ısrar ettikleri takdirde.

Annenizle, günün 24 saati sigara saklama
oyunu oynadığınız bir ev düşünün, gerçekten düşünün bir kere, o sizden çalıp,
evdeki seksen beşbin dört yüz on sekiz zulasından birine tıkıyor ve siz gecenin
bir yarısı o zulayı patlatıp rahat bir nefes alıyorsunuz, pardon 11 mg zifir,
0,9 mg nikotin, 10 mg karbon monoksitle karışık bir nefes, pall mall,
sigaraların en asili…

Etrafınızda, iyi veya kötü bir takım
işlerde çalışan yakınlarınız var, ellerinde bir firmanın kataloğu, “bu ay şunu
alıcam” deyip size birşeyler gösteriyorlar, “taksitle, çok ucuz, enfes bir
şey”, halı, koltuk takımı, son model cep telefonu, beşartıbir, dijital kamera,
sınırsız adsl, “sınırsız adsl benim için sınırsız porno demek” diyor herifin
biri size, hoşunuza gidebileceğini düşünüyor, “ilgilenmiyorum” diyorsunuz,
“cinsellik, içinde maddi bir çıkar güdülerek bedenlerin kullanıma açılmasını
izlemek değildir” diyorsunuz, o bunu anlamayıp yüzünüze aptal aptal bakarak
birasından bir yudum alıyor, bu esnada telefonunuz çalıyor, mesaj, şu kadar
kontur yüklerseniz, bilmemneyin çekilişine kazanmaya hak kazanıcaksınız
yazıyor, ufak hileler, her yerde var bunlardan, sizin bir ayda kazandığınızın
ufak bir memlasını emerek size on yılda kazanamayacağınız bir vaad sunan,
aklıma gelmişken, çevrenizde hiç milli piyangodan babayı alan bir yakınınız
varmıydı Benim yok… hiç olmadı. Hiçbir zaman olmayacak… çekilişler. kuralar.
kampanyalar. Hadi verin. Ufak bir miktar. Ve bekleyin. Ve hayal kurun.
İşletmelerde de dönüyor aynı numara, ayın elemanı, “ayın en çok çalışan elemanı
seçildim, beni ödüllendirdiler”,

“ya tabii” diyorum, “diğerlerinden birkaç
damla daha fazla ter akıttığın için, fazladan bir ödül, fena değil, her ay
birine, sonra bir diğeri, ve bir diğeri.”

“neden herşeye muhafeletsin” diyor eleman,

“muhafelet” değilim” diyorum, “ne
düşündüğümü söylüyorum sadece, muhafelet edenlerin de bir iktidar oluşturduğunu
biliyor muydun”

“saçmalıklar” deyip, elini sigara paketime
doğru uzatıyor, “alabilirmiyim”,

“lafı bile olmaz” diyorum, “al iç elbette”

“seninle politika konuşmak hoşuma gitmiyor”

“politika değil, dünyanın genel gidişatı
diyelim, dünya hali, kuş, börtü, böcek, genel gidişat, yol, ve bu da politika
demek zaten, herşey politiktir bu dünyada, apolitik olanlar bile, sorun
siyasete atılıp atılmama meselesi, iktidar unsuru oluşturup oluşturmama,
birilerine ne düşünmesi, ne yapması, nerede ve nasıl oturup kalkmasını söyleyip
söylememe meselesi”

“yine aynı konuya geri dönmeyelim olur mu”
diyor, herif devrimci bir yasadışı sol örgüte üye, bu esnada öykümüzü okuyan
biri, “öyküsünde hata var” diye düşünüyor, “sol örgütten bir devrimci sınırsız
interneti porno ile eşleştiremez”

örgütün ilk toplantısında bu dangalağa
üzerinde hangi tür müzikleri dinleyebileceğine, hangi mekanlara gidebileceğine
kadar uzanan geniş kapsamlı bir kurallar bütününün yazdığı bir kağıt parçasını
vermişler, bir metin, ve o da kabul etmiş, çünkü kurtuluşun bu olduğunu
zannediyor, çünkü devrim yaparak özgürleşeceğini daha doğrusu
özgürleştireceğini düşünüyor, hepsinin, tüm özgürlük iddiasındaki devrimcilerin
atladığı ufak bir nokta var oysa, ani ve köklü bir değişiklik o köklü
değişikliğin getirdiği yeni sistemi kafa olarak kabullenmese bile mecburen ayak
uydurmak zorunda kalıcak bir çok insanıda peşinden sürükleyecektir, ve en ufak
bir mecburiyetin olduğu bir düzenekte özgürlükten söz edilemez, “o halde napalım”
diye soruyor bana adam, “hiçbir şey” diyorum, benim gibi “sağa sola laf
yetiştir”, üzerine basıyorum “sağa” ve “sola” kelimelerinin, ve farkında, ne
soldan yanayım, ne sağdan, ortadan bile gitmiyorum, dışındayım tüm bu ebe
gümecinin, toplumsal bir kurtulaşa inanmıyorum, bireysel afrodizyaktan yanayım
ben, kulaktan kulağa yayılan ve köşeye sıkıştığı anda güçlü hasarlarlar meydana
getiricek küçük patlamalar yaratabilen bir isyanlar silsilesinden yanayım,
kişisel isyan, devrim değil… herşeyi kişiselleştirmek lazım bana kalırsa,
bireysel almak. birey olmak. Falan filan falan filan…

“seninle bu konularda konuşmak istemiyorum”
diyor.

“Pekala“ diyorum. Sorun değil, sen açtın,
sen kapa…” ve kapatıyorum bahsi. kendi kişisel zırvalarıma dönmek istiyorum,
izninizle. Hatunlar, alkol, sigara, ve benim beş para etmez deneysel ruhum….
Deneysel yaşamım. Deneysel tarzım. Uçuşan deha. Uçuşan bok parçası… uçuşan ve
konucak bir yere bulamadığı için yere çakılan planlarım…

Kendime bir çay alıyor, evdeki tahmini
sondan bir önceki (bu tahmini çalınan sigaralarımdan geriye ne kadar kaldığına
göre yapıyorum) dolu zulayı patlatıp, bir sigara yakıyor, ve tekrar yazının
başının oturuyorum. Kalkmak zorunda kalmıştım. Telefon çalmıştı. Bakkala
gitmiştim. Bugünkü maçları ıskalamamak için, bülteni incelemiş ama işe yarar
bir maç bulamayıp harcanmaktan vazgeçmiştim, ve işte burada, bugünün 10 yıl
sonrasında yeni romanının izlandada başına gelenleri anlattığına dair bir
röportaj vereceğini düşleyen, hayalperest yazarınız, evindeki sinek kadar
kendini değerli hissetmeyen yazarınız. en azından sinekleri öldürmek için
birileri çeşit çeşit ilaçlar icad edip para kazanıyor, ya beni öldürmek
isteyenler, beni, tozasor’u, ersoy’u, kendilerini çırılçıplak düşleyen
hatunları umursamadan ufak kafesini inşa eden ve oradan bile defedilmeye
çalışılan münzevi bir hayat peşindeki onlarca deliyi öldürmek isteyenler,
“anlamı yok” diyor adamın biri yayınevi projesi için, “boşver uğraşma yahu ben
40 senedir uğraşıyorum olmuyor siktiğim memleketinde..3 kere de terk ettiğim
halde be memleketi..yaz sitene neyin varsa..ne demiş buk ..iyi yazar kötü yazar
yoktur.şanslı yazar vardır..sende şansını bekleyeceksin.”, ona “sikmişim seni
de bukowski’kide” diyesim geliyor, ama bir lafa karşılık üç laf attığı için
cevap vermiyorum, ve üç gün sonra her zaman olduğu gibi “benide aranıza alın”
diye yalvarıyor şizofren zatturi, 8 ytl’lik yeraltı edebiyatı dergileri
dolaşıyor piyasada, kandırılmaya devam ediyoruz, çevirmenine üç kuruş ödenmiş
olan kitaplar silsilesi de önümde duruyor, ve ben hergün birini okumaya zorunlu
hissediyorum kendimi, çünkü dediğim gibi, bütün büyük yazarlara inancım sonsuz,
tam olarak özgürleşemeyeceğiz belki ama dilediğimiz dünyada keyfimizce fink
atabildiğimiz öyküleri yayınlama hakkını kazanacağız en sonunda, 12 saatlik
mesailerde ödümüz bokumuza karışana kadar çalıştırılsak bile, bizim için
kendimizi iyi hissedebileceğimiz bir neden olucak bu, devrim gerçekleşmeyecek,
hiçbir şey değişmeyecek, sigara saklambaçı devam ederken, ben “iş aramamak” ile
“iş aramak ve buluncada ruhum iflas edene kadar sürdürmek” adlı iki hayat
döngüm arasında güç bela dönüp dolaşırken, yiğenim intihar edip direkten
dönerken ve boktan öykülerimi aptal sokak satıcılarının sesleri işgal ederken,
günün birinde, şu büyük yazarın dediği şanş kapıyı çalıcak, ama dediğim gibi
değişen hiç bir şey olmayacak, içsel değişimden söz ediyorum tabiyki, asla
olmadı. birileri değişim ve birileride özgürlük vaadinde bulunurken, ben kendi
ufak isyan bayrağımı açıp yakarak, ateşinde ısınmaya devam edeceğim, hepsi bu…
kişisel olabilir, ama en azından daimi bir yürüyüş, ölene dek sürecek olan
daimi bir yürüyüş, asla sağa sola sapmayan, ve bir hedefi bile olmayan, kendi
halinde, çıkarsız ve dolaysız. hepsi bu. Bir sonraki öykümde görüşmek üzere.
şimdilik hoşçakalın. 8nisan2009

yüzlerce farklı
giriş, yazılıp, silinen, sonra tekrar yazılıp tekrar silinen kelimeler, seni terk
edip giden sihir, ölen ruh, başlarda yaşamsal bir ihtiyaç halini alıp sonrasında
önemini yitiren yazma isteği, ve yazmaktan çok daha önemli olduğunu fark ediş,
başka karın ağrılarının, bırakış, terk ediş, zorunlu ya da değil, ama farkında
olunulmadan gerçekleştirilmiş bir eylem, yazmayı bırakıyorum, yo hayır
bırakmıyorum, gerçekten bırakıyorum, bırakmıyorsun, bırakıyorsun, artık o
kadarda iyi yazmıyorsun, artık o kadarda iyi yazamıyorum, son zamanlarda hiç, bir
şey yazdın mı, yazdıklarımı kaydetmiyorum, yo hayır yazmıyorum, bir saniye,
kafam karıştı, çayımı karıştırır mısın, virginia wolf’a benziyor tarzın, hiç
okumadım, seninle sevişmek istiyorum, eva angelina’yı bana ayarlar mısın, o da
kim, bir porno yıldızı, porno izler misin, hayır ama eva angelina’yı bi filmde
gördüm, hayır şarkı söylüyordu, evet sevişiyordu, benimle sevişir misin, vazgeçtim,
tavan arası, bar, sokak, kampüs, kışla, bir jandarma karakolu, istanbul, hayır
izmir, önce ankara, pekala izlanda olsun, telefon çaldı, evet çoğu öyküm çalan
bir telefonla başlıyor, biraz nakite ihtiyacım var, dergi çalışmaları nasıl
gidiyor, gitmiyor, gitmiyor mu, istifa ettim, iş arıyorum, kırmızı kart, buraya
kadar, saçmalık, düpedüz saçmalık, sarı loş ışıkla aydınlatılan ve fonda portishead
çalan kasvetli bir oda, kasvetli sözcüğü oraya fazla geldi bence çıkarmalısın,
benimle çıkar mısın, hayır seninle sevişmek istiyorum, pekala baştan alalım,
şiiri başa al, çekim iki sahne beş, her şeyi hatırlıyorum, bir saniye sadece
gelişigüzel, gelişigüzel yazıyorum, çoğu zaman olduğu gibi, zihnimin bana oynadığı
oyunlar gibi, bekle geliyor galiba, bu seferki daha kötü olacak, kaydedicek misin,
yalan söylüyordum, utandığın için mi, utanıyor olsam biriyle tuvalette sevişmezdim,
tuvalette mi, o öyküyü hatırlıyorum, yok bu seferki kadınlar tuvaleti ve kavga
yok, hiç bir şey yok, kolum yoruldu, ama yazmaya devam etmek zorundaymışım gibi
hissediyorum kendimi, bir rüya gibi, biliç altı, boşlukta akan kelimeler, buraya
kadar dediğini anımsıyorum, ama, bi saniye…

3nisan2009

insanlara bakıyorum

çevremde dönüp duran
insanlara

dönüp duran
olaylarla

ve kafam almıyor
gerçekten

gerçekten kafam
almıyor

olan biten hiçbir
şeyi

olamayan her bir
şeyi

..ve sonra adamın
biri gelip yanıma oturdu. bir şarapçı. elinde bira var. “rahatsız etmiyorum
değil mi?” diyor. rahatsız ediyor aslında. fazlasıyla rahatsız ediyor her şey.
insanlar. rahatsız eden insanlar. rahatsız etmekten çekinmeyen ama özür
dilemeyi marifet sayan insanlar. bu tip bir özrün, bir bok parçası kadar değeri
yoktur oysa. en azından benim için yoktur. ve benim için önemi olmayan her ne
varsa, diğer herkes için hayati bir değer taşıyabilir. buradan başlayabilir,
kendini toplumun dışında hissetmek. ama sorulacak olursa, eğer, “sen bir toplum
dışı mısın?” diye, “ben niye toplum dışı olayım, toplum benim dışımda zaten”
diyebilirdim. arada bir fark yok gibi görünüyor, önem verdiğim her şeyin
varlığı ve yokluğu arasında da bir fark yokmuş gibi görüyorlar. ve sonra oturup
yazıyorsun. ve sonra, sırf yazdığın için, birileri tanışmak istiyor. yolda
görseler yüzüne bakmayacakları biri oysa girdap, dikkat çekmez, ve aldırmaz da
buna. birçok şeye aldırmaz. aldırdığı şeylere de, insanlar aldırmaz. burada bir
terslik var. var olan her şeyde bir terslik var ve baş aşağı yaşamaktan sıkıldım.
parçaları eksik bir yapbozum ben.. anlaşılması güç bir bütünü toparlamaya
çalışıyorum. sonra işin içinden çıkamayacağını anlayıp “tamam buraya kadar”
diyorsun. oysa sadece bir mola bu. asla işin içinden çıkamıyor ve yine de buraya
kadar diyemiyorsun. iş mesela. istifayı düşünmekle geçirilen günler. intiharı
düşünmekle geçirilen geceler. sonra ertesi gün. sonra daha ertesi. eve geliyorum.
tütün bitmiş. sigara saramıyorum. gecenin bir yarısı. ve o sigaraya ihtiyacım
varmış gibi hissediyorum kendimi. ve beş kuruş para yok evde.. kalmamış..
anlıyor musunuz? biten her şeye, ihtiyacım varmış gibi hissediyorum zaman
zaman. biten aşklar gibi. ya da ölen insanlar. bazı zamanlarda sırtımı sıvazlamalarına
gereksinim duyduğum halde, ölmeyi seçmiş olanlar. ve sonra, olmamalarını
yeğleyeceğim insanların bir çember oluşturması etrafımda. kendini baskı altında
hissetmek. bir sigaraya ihtiyacım var. evden çıkıyor ve alsancak’a iniyorum.
yürüyerek. epey sürüyor yol. varıyorum alsancak’a. sikik faizleri ile
birilerini zengin ettiğim kredi kartından bir onluk asılıyor ve gidip bira
alıyorum, nakit çekiyorum yani, yine faizleri götüme girecek biliyorum.. bira,
sigara, bir de ’zamanı biraz ileri alma tuşu’. çimlerde oturuyor ve içmeye
başlıyorum. yalnızım. hafiften yağan yağmur. adamın biri geliyor, “rahatsız
etmiyorum değil mi” diyerek, yine parayı kaptırdık amına koyayım” diye
düşünüyorum, içimden gülerek… başlıyor konuşmaya. bir üniversitede öğretim
görevlisiymiş. boşanmış. hapse girmiş. falan filan. şimdi sokaklardaymış. iyi
de bana ne bunlardan. belki ben de bir on yıl sonra senin gibi olacağım. ama
kaybeden olmak kolaydır. ve zoru seçip kazanmaya çalışıyor bile sayılmam.
sadece hayatta kalmaya çalışıyorum ben. öyle ya da böyle, burada bulunmak. bir
şekilde. iyi veya kötü. hiç bir önemi yok. akıp giden zamanın. saçmalıklar
ordusunun üzerime sümkürdüğü pasın. pas geçilen fırsatların. kaybın ya da
kazancın. ama onların yerinde olmak istemiyorum, onlar gibi sokaklarda yaşamak
istemiyorum. ama sizin gibi de yaşamak istemiyorum. … “serserilik yapmaya
herkesin maddi gücü yeter” diyor ambjörnsen ve kesinlikle haklı olmalı. ve
maddi gücümün yetmediği bir hayatı yaşamak zorundayım. ve sigaralar geliyor üst
üste. sonra lavuğun birinin, maddi sorun ve sigara üzerine verdiği vaaz geliyor
aklıma.

“madem” diyor bu
lavuk, “kazandıkları para yetmiyor, o halde niye sigara içiyorlar”

“evet” diyorum ona,
“haklısın, sadece senin gibiler hak ediyor hayatın tüm zevklerini tatmayı,
bizler sadece çalışmak için geldik buraya. küçük dişliler..”

sonra şarapçının
söyleyecekleri bitiyor ve asıl konuya dönüyor. (bu arada, şarapçı ile sigaraya
dair vaaz veren tip farklı.) “biraz paran var mı, ekmek alıcam” diyor şarapçı.
veriyorum ona biraz para ve uzaklaşıyor. ardından biri daha gelebilir. ama
önemli değil. öyle bir hayatı yaşayabilecek kadar düşüşteyse ruhları, biraz
bozukluğu hak ediyor olmalılar. “başkalarının sırtından yaşıyorlar” demişti
başka bir lavuk da, şarapçılar için. şişe topladıkları için demişti bunu.
“senin burada ve onun orada olması sadece şans eseri” dedim. “şans değil, azim”
dedi. diyebilir. herkes her şeyi diyebiliyorken, sen hiçbir şey demeden
susarsın. ve sonra onlar, dün küfür ettikleri insanların boynuna sarılırken, beklemeyi
sürdürmeye karar verirsin. orada burada sızarak, hep aynı şeyleri yazarak..

içmeyi sürdürdüm o
gün. ve sabah olduğunda, çimlerin üzerindeydim. sabahın altısıydı. üşüyordum.
sızmıştım orada. üşüyordum gerçekten. ve ayağa kalkıp üzerimi temizledim. bir
sigara yaktım ve ileriki bankta bir adamın bana el salladığını gördüm. dün gece
para verdiğim moruktu el sallayan. günaydın dedim. günaydın dedi. yanına
gittim. “iyi bir hayat değil bu evlat” dedi bana, “vazgeç bundan”

“her zaman yaptığım
bir şey değil moruk” dedim, “arada sırada benim de sokakta sabahlamaya ihtiyacım
var”

“evin var o halde?”

“bir işim de var,
acilen otobüse atlayıp gitmezsem geç kalacağım”

“ben buralardayım”
dedi, “deniz güzel değil mi?”

“güzel” dedim

“en azından denizim
var” dedi, “görüşürüz sonra, seni tutmayayım”

“görüşürüz” dedim

görüşürdük belki.
denk gelirsek. eve gidip, yüzümü işçi sıfatına getirdim. iş yerine varınca bir
alete basacağım kartı aldım yanıma ve evden çıktım, servis durağına doğru…

 14.aralık.2008

işi bırakmaya karar
vermiştim. bir anlık öfke denilebilir buna. ama öfkeden çok, bıkmışlık hali
idi, bıkkınlık ve yorgunluk.. “bu kadarı yeterli” demiştim.. sadece alkol ve
sigara konusunda diyemiyordum bu üç kelimeyi. diğer her ne varsa yaşamın
içinde, bir süre sonra mutlaka dolduruyordu limitini. sevdiğim bir müzik
grubunun son albümüne göz atmaz duruma gelebiliyordum, ya da bir filmin henüz
27. dakikasında, “bu kadarı yeterli” deyip, es geçebiliyordum geri kalanı, bir
kitabın 132. sayfasında mesela… “bu kadarı yeterli”. ve hayatım boyunca, en
çok nefret ettiğim şeylerin liste baştı olmuştu “zorunluluk” fiili.. ve aslına
bakarsanız, bunun fiil olduğundan bile emin değilim. edebiyat mı? dil bilgisi
kuralları mı? yazım kuralları mı? hepsinin ırzına geçiyorum ve farkındayım
bunun, ama hitap ettiğim kesim de çakmıyor zaten edebiyattan ve dil bilgisinden,
ben anlaşıyorum onlarla, ve onlar da benle, yani iletişim sorunu yaşamıyoruz
kendi içimizde, anlıyor musunuz? sadece de-da’lar gibi şeyleri önemsiyorum ben…
o yüzden bana, “imlan ve cümle yapın bozuk olduğu için yazmaya devam edemezsin,
ben seni anlamıyorum” edebiyatı çeken o çim yakışıklısına şunu söyleyeceğim;
ben zaten sana hitap eden bir su hortumu değilim evlat. devam edelim.. en başa
dönelim…

işi bırakmaya karar
vermiştim. aynı işteki, ikinci işi bırakma deneyimdi bu. ilkinde, fuardaydık.
izmir fuarı, stant, eylül başıydı, gecenin on ikisi.. sabah sekiz buçukta ofisi
açmış, ve akşam iş çıkışı şirketin açtığı fuar standına çağrılmıştım. gitmek
zorundaydım. henüz işi bırakmak istemiyordum. ve gittim. ve fuar çıkışı, ertesi
gün için, herkese öğleden sonra gelebileceği söylenmişken, ben yine aynı saatte
gelmeliydim, bana öyle söylenmişti, “ha siktir” demiştim, kendi içimden, ofisi
açıcam, telefonlara bakıcam, ortalığı süpürücem, çay demlicem, dünden sarkan
birkaç faturayı kesicem, ve daha bir dolu iş, ve gecenin ikisinde evdeyim, ve
“tamam” dedim, “bu kadarı yeterli”

 ve ertesi gün anahtarı ofise gönderttim
annemle, “işi bıraktığımı söylersin” dedim. ben işi bıraktım ama iş beni
bırakmadı. bir hafta peşimden koştular. benim gibi bir enayiyi
bulamayacaklardı. biliyorlardı bunu. köşeye sıkıştım. paraya ihtiyacım vardı ve
öykülerim beş para etmezdi, ben de beş para etmezdim, yani bir erkek olarak
başka bir erkek için demek istiyorum, jigolo bile olamazdım hatta, başka bir iş
bulamazdım, mesleğim çoktu ama belgem yoktu, kanıtlayamıyordum
yapabileceklerimi, ve savaşı uzatmak için ihtiyacım olan nakde sahip değildim..
bir hafta geçmişti.. işi bıraktığım günün üzerinden bir hafta.. evdeydim.
sabahın körü. kapı çaldı. bakkal.. annemle bir şeyler konuşuyor, borcu soruyordu.
sonra elektriklerimiz kesildi, pat diye üstelik, haber bile verilmeden, balkona
çıkıp bu kesinti bölgesel mi bize mi özel diye baktım, ve aşağıda yürüyen
memuru gördüm, seslendim, ve fatura, ödemek, para, iş, ölüm, mesai, film şeridi
dizildi önümde, sonra buzdolabının üzerine tutturulmuş olan cehennem kadar
yakıcı kağıt parçaları ilişti gözüme, bu su, bu elektrik, bu telefon, bu kiradan
eksik kalan, bu oraya, bu buraya, ve telefonum çaldı, patronumun kardeşi bana
bir şans vermek istediklerini söylüyordu, öğleden sonra ofiste olursam eğer..
bir şans mı? ben mi size bir şans tanıyacağım, siz mi bana yoksa, diye sormak
istedim.. soramazdım. yenilmiştim. ve evden yayan olarak otuz beş dakika
yürüdüm. ofise girdim. patronun kardeşi vardı. sonra patron geldi. nasıl işi
haber vermeden bırakırdım? burası ciddi bir kurumdu. yol parası verilmiyordu,
öğlen yemeği olarak yarım ekmek ve bir parça peynir vardı, acemi birliği
kahvaltısından daha az, anlayabiliyor musunuz, öğlen yemeği bu… ve sigorta
yoktu, ve maaşın içerde kalacaktı çoğunlukla.. ve bir şans verdim kendime.
dayanabilirsin koçum dedim. bir iş daha bulana kadar. o sırada birine aşık
oldum, ve böylece tüm çözümsüzlükleri göz ardı ederek, işe devam ettim. ve aynı
iş yerindeki ikinci dönemim iki ay sürdü.. tekrar işi bıraktım. bu kez emindim
kendimden. iki ay boyunca başka bir iş aramış ama bulamamıştım. işi bırakırsam,
belki daha fazla boş vakitle daha kolay iş arar, belki de bulurdum… denemek
gerekiyordu. riske giriyordum. riske girmek zorundaydım, aksi takdirde kalıcı
sinirsel bir hastalık edinecek ya da günde üç paket sigara içip, faturaları
ödeyemeden kendimi azraile haciz ettirecektim.. muhasebe, çok sigarayı da beraberinde
getiriyordu.. üstelik temizlik yapıyor, çay yapıyor, müşterilerle telefonda
ilgileniyor, mal yüklüyor, mal indiriyor ve ufak şirketlerin ofisinde bir patron
ne kadar angarya iş yığabilirse başına, iki katı ile cebelleşiyordum. son damla
ise, iş yapmadığımın söylenmesi oldu. hayır ben iş yapmıyordum, bütün gün
internette geziyordum. ve biriken hiçbir iş yoktu buna rağmen.. ya bir çelişki
söz konusuydu, ya da kandırılıyordum. monitörümün yönü, patronumun görebileceği
şekilde çevrildi, ve masamın da yeri değişti tabii. köşeye alındı. ofisteki
odanın köşesine.. ekranımın, dış kapıdan girişlerde, ve patronun odasından
rahatlıkla görülebileceği şekilde bir köşeye.. ve önümde sadece duvar var. iki
koca duvar. sarı renkli duvarlar. bir monitör. ve tüm işlerimi zamanında
yaptığım ve o an yapacak hiçbir işim olmadığı için, boş boş beklemeye başladım.
klavyeye dokunmuyordum. bekliyor ve sigara içiyordum. sigara içerken, bir
yandan da sayı sayıyordum içimden. önce ondan geriye birer birer, sonra birden
ileriye üçer üçer, sonra 157’den geriye dörder dörder, düşünmemek için
yapıyordum bunu, zihni uyuşturma ya da avutma yöntemlerimden biridir.. deneyebilirsiniz…
ve saate baktım, paydosa sekiz saat vardı muhtemelen. çıkış saatim belirsizdi
ama giriş saatimden bir dakika ileride ofisi açarsam, 2 buçuk ytl ediyordu,
yanlış duymadınız, geç kalmanın dakikası iki buçuk ytl kesinti iken, geç çıkmak
diye bir şey söz konusu olmuyordu, mesai yoktu, tam maaş yoktu, sigorta yoktu,
yol yoktu, yemek yoktu, ve buradan yok olmaya karar verdim tekrar. saat dokuzda
ofisi kapatıp işten çıktım ve dolmuşta patronumu aradım. aslında, “dokuza kadar
geleceğim” demişti, “bekle ve çay hazır olsun” demişti ve geldiğinde
konuşacaktım, dokuza beş kala, “çayı dök, sen çıkabilirsin, ben eve gidiyorum”
demek için aradı.. ve kapadı. ve daha sonra, ofisi kapatıp durağa çıktım,
telefon açtım patron tanrıya, tanrı patrona, açmadı telefonu. ve mesaj yazdım
ben de. mesaj yazmayı sevmiyordum. telefonda konuşmayı da sevmiyordum. dünyanın
en soğuk icadı olarak nitelendiriyordum telefonu. ama mesajı yazdım, “özverime
güvenilmeyen bir yerde çalışamam, işi bırakıyorum, ama yarın, izinli olan..” vs
vs vs.. aynı yerde abim çalışıyordu ve ertesi gün izinliydi. ertesi gün son kez
işe gidecek, abimin yerine bakacaktım, ama çay vermem demiştim, yük taşımam,
temizlik yapmam, telefonlara bakmam… sadece faturaları keser, sipariş
listelerini hazırlarım. bunu söyledim. biladerimi bir günlüğüne tanrıdan azat
edecektim sadece. sonra ben, kendime başka bir tanrı bulmak için, iş görüşmelerine
hız kazandıracaktım. ve ertesi gün işe gittim. ofisi açtım. diğer iki eleman
geldi. depocu elemanlar. ve patron gelip, benim ona çay vermeyeceğimi bildiği
için, altan’a “bundan sonra sen bakıyormuşsun çay işlerine galiba” dedi, bu
şekilde emir veriyordu, istek şarkısı gibi emirler yağdırıyordu, kibar bir
kraldı, ama kraldı sonuçta, ve altan gelene kadar ne benden çay istemiş ne de
kendine çay koymuştu… krallar daima kendini her işi yapmaktan aciz görüyor
olmalılar, aciz olmadıklarını biliyorum, kendilerini aciz görmediklerini de,
ama ben öyle görüyorum.. ve öğleden sonra, kesilecek fatura kalmadığı için
çıktım, eve gittim. ve iş görüşmeleri geldi ardından. iş yoktu, varsa bile ben
uygun değildim, diplomam yoktu, tanıdığım kimse yoktu, tecrübem yoktu, onlar
beni arayacaktı, ve aramıyorlardı, kendimi kaybetmeye hazırlanıyordum, üstelik
tüm çözümsüz denklemleri göz ardı etmeme neden olan uçan halı sevgilim de yok
olmuştu, ve tamam dedim.. yeteri kadar iş aradım. şimdi iş beni arayacak.. ve o
sırada telefon çaldı.. bir yer.. görüştüğüm bir yer.. web tasarım elemanı
arıyorlardı. form doldurmuş dönüp gelmiştim. beş gün sonra çağırdılar gittim.
ve adam, işi anlattı. sigorta yok, yol yok, asgari ücret, yemek cebinden… iş
şu: “birkaç arkadaşlık sitemiz var, sen bunlara birkaç tane üyelik açacaksın,
hatun isimleri ile, internetten de birkaç fotoğraf bulacak ve profil resmi
yapacaksın. ve üyelere, işveli mesajlar atacaksın..”

“başka” diye sordum,
çünkü biliyordum bu kadarla kalmayacağını

“ek olarak, çay
yaparsın, sabah ofisi temizlersin ve seks shopumuzdan gelen izmir içi acil
siparişleri otobüsle gider müşteriye verirsin”

“tamam” dedim. ama
yalan söylüyordum.. evimde internetim kesikti o günlerde. ve ilk iş günü,
birkaç şey öğrenmem için, bilgisayar başında takılacaktım. zaten öğleden sonra
gitmiştim, ve paydos sekizde idi. sabah sekiz akşam sekiz.. her neyse, bende
maillerime baktım, ve birkaç siteye daha, sonrasında bu uyanık askerlerin
sözünü ettiği arkadaşlık sitelerine göz atar gibi yapmayı sürdürürken,
maillerimi cevapladım. ve patron altıda gelip, bana beş milyon verdi, “bununla
yarın gelirken bir temizlik bezi alırsın”

“tamam abi” dedim,
yol paramı çıkarmıştım şimdiden, kârda sayılırdım ve üstelik bedava bir
internet kafe bulmuştum kendime.. akşam sekizde çıkabilirdim. ve akşam sekiz
olunca “çıkabilir miyim” dedim. “tamam” dedi “çık” yarın kaçta geleceğimi
sordum, “sekizde ofiste ol” dedi, “bezi almayı unutma”

ofisten çıktığım
anda her şeyi unutmuştum. eve geldim, ve iş aramak istemiyorum bir süre dedim.
bu işe de gitmeyeceğim yarın. ve sonra, iş beni buldu. şans.. bir tanıdık.
havaalanı. form. torpil. olmuştu işte. güzeldi. on ay sözleşme. yüzde seksen,
on ay sonra yine işsiz kalacaktım. düşünmüyordum ama.. nasıl olsa on ay içinde
ben işten sıkılacak ve başka bir işe yatay geçiş yapmayı planlayacaktım. hâlâ
bunu planlamıyorum gerçi.. ama, sıkıldığımı hissediyorum. her iş, eninde
sonunda boktanlaşır.. para karşılığı yapılan hiçbir şey zevk vermez, seks
bile.. yazmak bile.. sanat işe dönüştüğü zaman sanat olmaktan çıkar. ve yaşamı,
her anlamda, bir tür sanat olarak görenler, mesela  “crispin sartwell”, “bulaşık yıkarken bile,
bir sanat eseri ortaya koyduğunuzu hayal edin” diye öğütler bana, o yüzden,
herhangi bir şeyi gerçekleştirmek için çalışmak yerine, tao’ya kapılmak, ve
“hiçbir şey yapma, her şey olur” demek, en azından boşuna stres yapmanızı
engelleyecektir.. iş aramıyorum, iş beni bulur. yayınevi aramıyorum. biri
kitabımı basar. kadın aramıyorum. bir gün denk gelir.. nehire bırakmak kendini.
balıklar yüzer. yüzmemek nehirde.. kendi akıntın nereye gidiyorsa.. ve, daima,
güzel bir okyanusa açılırsın böylece, ben henüz nehirdeyim, ve nehir benim
içimde, chuang tzu gibi konuştuğumun farkındayım ama, kendini, içindeki rüzgara
bırakmak, ve dışarıda geriye kalan her ne varsa, onları da kendi hallerine
bırakmak, neyse cümleyi kesiyorum burada.. bir kişisel gelişim kitabı
yazmıyoruz. kişisel gelişimden de, toplumsal gelişimden de hazzetmiyoruz.. o
halde, tekrar en başa dönelim… çimlerde imlamı bozuk bulan tip ne demişti;

“ben gelişim ve
teknolojiden yanayım, ilerlemek insanları güzel bir yere götürür, iletişim
önemlidir”..

tekrar en başa
dönelim ve ilkel insanların hayatları ile günümüzü karşılaştıralım. gelişimin
ne menem ve boktan bir şey olduğunu fark etmiyorsak, faturalarla, iş
aramalarla, ve sırtımıza binip “hadi koçum, çalışan kazanır” diyenlerle el ele,
ama onların diğer eli cebimizde iken, yaşamaya devam edebiliriz, ya da
birilerini yaşatmaya.. yaşama içelim.. başka alternatifimiz de yok, ama içine
sokulduğun boka “tadı güzelmiş, sen de gel” demek ile, “bokun içindeyim, çıkamayacağımı
da biliyorum, devrim yok, ütopya yok, ama hoşnutta değilim” demek arasında, bir
fark var sanırım. tıpkı seninle benim aramda bir fark olduğu gibi.. “neden
fanzinlerde gerçek isimlerinizi kullanmadınız”. gerçek isimler? what is the
gerçek isimler? gerçek; insanların bakış açılarına göre değişebilen, ve
gerçekliği ispatlanamaz bir kavramdır. o yüzden, ve daima, ve her yerde, ve
hiçbir şey olarak, tao vardır. ne gerçek, ne de yalan.. inanıyorum da.. inanmıyorum
da.

ying ve yang  ;ve; da ve da

27.ağustos.2008