@page { margin: 2cm }
p { margin-bottom: 0.25cm; line-height: 115% }
@page { margin: 2cm }
p { margin-bottom: 0.25cm; line-height: 115% }
henüz dört bölüm
oldu. hayatımın tamamına, yüzde yüzüne, doğrudan etki eden bir
müzik türünü icra eden ve yaşantıma da zihnime de, en çok
damgasını vuran iki gruptan birinin, bir nevi biyografi dizisi.
diğer grup da the psycho realm. son 13 yıldır keny arkana’nın
da derinlemesine ilham ve güç verdiğini eklemesem olmaz. her
neyse.
burada, diziden
değil, daha çok kendi başıma gelenlerden bahsetmek istedim. dizi
orada, isteyen izleyebilir. grup da orada, isteyen dinleyebilir.
hatta ingilizcesi olanlar, haklarında yayınlanmış ya da grup
elemanlarının yazdığı kitapları okuyabilir. mesele o değil.
mesele, benim, maalesef, üzgünüm, o yüzden ilginizi çekmiyorsam,
dağılabilirsiniz. hiç dert değil benim için tiraj, sıfır dinleyiciye 4 yıl radyo yaynı da yaptık zamanında, gerçekten sıfır!
kendim için kendime yazıyorum. anı
mahiyetinde. düşüncelerimin metinsel olarak anısı. ilk
yayınlarımdan birinde, “kendi üzerime yazılıyorum ve kimse
farkında değil bunun” demiştim, önemli olan da birinin farkında
olup olmaması değildi. insan, kendinin, kendi ‘kendi’nin, kendi varlığının,
varoluş nedenlerinin, farkında ise, gerisi hava civa.. kitle de,
çevre de, dünya da.. geçelim..
kuruçay da büyüdüm,
izmir’de. yani çingene mahallesi. yani bir nevi getto. yani bir
nevi, uyuşturucunun, kadın ticaretinin (ki bu tanımlamayı
sevmiyorum ama durumun tabiri literatürde bu), silah ticaretinin,
hırsızlığın, hiç sebepsiz yere adam vurma ya da yaralamanın,
her gün istisnasız her gün çıkan kavgaların; kuruçay’ın
dışında da, hilal, boğaziçi, levent, tepecik, zeytinlik,
gültepe, toros, mersinpınar, vs vs geniş bir alana yayıldığı
bir bölge de.
çocukluğumda,
galiba babamın beni yetiştiriş tarzı nedeni ile ve annemin
dominantlığı aşan korumacı ve kaygılı yapısı nedeni ile,
“pisliğe” (!) geç battım. çok geç sayılmaz aslında, on
altı. öncesinde, başlama yaşı beş altı yediye kadar düşen
alkole de sigaraya da bulaşmadım. arkadaşlarım ortaokulda
biraları götürürken, ilkokulda tuvalette sigaraları içerken;
ilk biramı onaltı yaşımda, lise ikide, 1998’de, alsancak kilise
sokağında, ilk sigaramı da, lise bittikten sonra, dayı zoru ile
dershaneye gönderilirken içtim, 1999’da. sonrası peşi sıra
geldi. geldi çünkü futbolcu olmaya kafayı takmıştım. olamadım.
oldurtmadılar. ailem de, sporculuk sistemi de. gezmediğim kulüp
kalmadı izmir’de, beş yaşımdan 15 yaşıma kadar. hepsinde çok
beğenildim. ileriye dönük sağ bek. en son bucaspor genç
kadrosuna alınacak oldum, lisanslı olarak. okulumdaki dersler
-meslek lisesi, çınarlı e.m.l- akşam 17’de bittiği ve
antremanlar da çok daha erken bir saatte, öğleden sonra başladığı
için, olamadı. okulu bırakıp seneye yarım gün bir liseye
başlasaydım olucaktı. ailem izin vermedi.
iyi mi oldu kötü
mü? hayatımı bu şekilde değerlendirmedim hiç. geçmişe bakarak
kıyasladığım hiçbir şey olasılık olmadı. tek bir şey
dışında keşke dediğim hiçbir şey de olmadı ve o keşke de çok
kişisel olan, hayatımın yönünü de zerre değiştirmeyecek bir
mesele.
sonra, had safhada
parasızlık süregiderken, cigarasından, kimyasalına da
bulaşmışken, bir yandan da fanzin basmaya çalışırken, okula
yayan gidip gelmeye başladım. sadece okula değil, her yere,
aklınızın alabileceği her yere. uzak ilçeler hariç. iki saat
yürüme mesafesine kadardı zaten takıldığım en uzak yerler.
gidiş geliş yol parası, on, on beş kopya fanzin yapıyordu o
dönemlerde. çünkü ailemin kimi zaman sabah çayına şeker alacak
parasının olmadığı günler geçiriyorduk, hala geçiriyoruz,
değişen bir şey yok. sonra okulda, torbacılığa başladım.
rahattı. 4 yıl boyunca, hiç kimse bilmese de, el altından,
eczaneden aldığım bir takım ucuz ve kafa yapan hapları,
hollandadan geliyor diye, minik bir poşete koyup, fahiş fiyata
sattım, bu konuda çaylak olan tiplere. 2002 sonbaharı, tüm
kimyasal ve cuvara kullanımıma, çok ağır bir psikoz atlatmam
nedeni ile son vermiş olsam bile, hap ve cigaraya meyilli tiplere,
el altından satışa devam ettim. benim kullandıklarımı
satmıyordum, çünkü onlar zihinsel yapının ebesini sikiyordu ve
eczane fiyatı da, mahalledeki torbacı arkadaşlarıma göre fiyatı
da pahalıydı. ucuzları satıp pahalıları aldım. uyuşturucuları
ve uyarıcıları bırakınca da, o parayla fotokopiksel
faaliyetlerimin baskı sayısını çoğalttım. çoğalttım ama
çoğu baskı elimde patladı. 100 kopya işi, üç kişi para ödeyip
alırsa, patlar.
sonra? sonra
askerlik. sonra geliş, iş hayatı. gelen parayı evime fotokopi
özelliği olan yazıcı, kesmek biçmek için bir sürü yayın, pc,
ve alet edavat ile fotokopiye harcadım. sonuç? 80 bastığım iş,
ücretli olarak 2-3 kopya gidiyor, sonra elimde patlayanları yolda
ona buna beleş veriyor, ya da kafelerin masasına otobüs vapur
koltuklarına bırakıyordum.
sonra zaman geçti.
kafam fabrika hayatını kaldırmamaya başladı. bir buçuk yıldır
kaldırmıyor. iş aramıyorum. bu anlattığım süreç içerisinde
de, 20 yıldır hemen hemen her sene, fırsat buldukça, işporta
tezgahı açıyorum. fanzinler anlamında o da boktan. o kadar boktan
ki, kendi işlerimi alan yok. başka fanzinler gidiyor arada,
benimkiler beleş değilse, ıh ıh.. beleşse de, okuduklarını
düşünmüyorum, öyle bir göz atıp geçiyorlar. yüzde doksan
dokuz böyle yapıyor. hatta eve dönüş yolunda bir yerde
unuttuklarına da çok şahit oldum. ionia cafede masa da, tiryaki
kedi cafe de, masada, işporta dönüş yolumda beleş verdiğim
insanların sokağa attığını bile gördüm. hem de defalarca. eve
dönüş yolumuz aynıymış demek ki, bir saat sonra ben topluyorum
tezgahı, bi bakıyorum eve giderken, kağıtlar orada burada. hani
zımba kullanmıyorum ya ben yıllardır. bunu da sorun eden yığınla
insan çıkıyor ya karşıma. nedenlerim çok derinlerimde saklı.
zımbayı sikeyim.
her neyse. şimdi,
mesele neydi? mesele falan yok ortada.. paylaştığım işportamızın
koruyucusunun, (gerçekten iki yıldır öyledir) fotoğrafına,
ürettiğim işten çok daha fazla ilgi geliyorsa, bugüne kadar (98
yılından beri işlerimi internette yayınlarım) tek bir insan
hariç, ücreti mukabilinde sipariş vermedi ise, işportayı netten
görüp tek bir insan hariç tezgaha gelen olmadıysa, yayınladığım
pdfleri, işleri, şunları bunları, tek bir insan basılı olarak
talep etmedi ise, üzerine sub press’den basılan, kardeşim efe tuşder ile
ortak yazdığım öyküme bile, beş altı kişi, “abi pdf’si
varsa atar mısın” dedi ise.. ki cevap bile vermedim onlara.
çünkü; mottolarımızdan biri, “pdf isteyene mdf veriyoruz,
kafaya kafaya” idir.
o yüzden, zaman zaman, işlerimi, korku parkı
istasyonunda, zaman zaman cafe quartet ve kabuk kitap evinde
bulabilirsiniz. böylece gerçek hayatın içinde de yüz yüze gelip gözlerimizin içine bakabiliriz.
ve evet, hiçbiri
beleş değil. çünkü yenilerini basmam için, en azından
fotokopiciye benim de, ödemem gereken, atanızın kafasının resmi
olan kağıtlara ihtiyacım oluyor. ya da tütün almaya. ya da biraz
zihinsel gevşeme yaşayabilmem için, arada sırada biraz alkole.
git çalış mı diyorsun? 12 yıl fabrika da çalıştım yavrum,
yeterli. sonra bakarız bir şeylere. işporta da bir iş bu arada,
ve sizin sandığınız gibi öyle dünyanın en kıyak ve rahat işi
falan değil.
ve evet, hiçbir şey yapmasam bile, balkonumda sigara içip
yoldan geçen insanları izlerim, gene zamanı öldürürüm. zamanını öldürmeyi seviyorum, inatçıyım bu konuda, bana 16 yaşımda “boşa zaman harcama” diyen dayıma karşı bu inatım! bunu ve bu kadar şeyi, niye yazdığımı anlamanız için, diziyi izlemeniz lazım. izleyin lütfen. sonra gelip eleştiri sunabilirsiniz. ha umursar mıyım? tabii ki hayır.
o yüzden,
hoşçakalın, sevgiler..
girdap zack unthatow
a.k.a esçûmênto donete sanchez
a.k.a la espiridion del
pueblo
a.k.a virtual cosmos be rodrigo
ya da kısaca
girdo
daha da kısaca gzu
ya da hiçbir şey demeseniz de olur, zaten sağırım ben, 24 saat müzik dinliyorum, o yüzden duymazsam da mazur görün.. ; )
